வீராளி அம்மன் கோவில்....

யாழ்பாணத்தில ,  எங்களின் வீட்டுக்கு அருகில்  வீராளி அம்மன் கோவில் இருந்தது , எளிமையான அந்தக் கோவிலுக்கு அருகில் தேர் முட்டியும் ,இன்னொரு பக்கம் செங்கழுநீர் தொட்டியும் இருக்க, கோவிலுக்கு முன்னால விழுதுவிட்ட ஆலமரம் தலையை விரிச்சுப் போட்டு நிக்க , கோவிலுக்கு அருகில நிழலாக கூலாம் பழமரம் நின்றது , 

                                                 அந்த நேரம் அந்தக் கோவிலுக்கு கோபுரம் இருக்கவில்லை .அந்தக் கோவிலுக்கு முன்னால அம்மச்சியா குளம் இருந்தது , குளத்தில தாமரை மொட்டு விட ,அல்லி மலர்கள் அரிதாரம் பூச , மார்கழி மாததில அந்தக் குளம் நிரம்பி வழிந்து கோவிலுக்கு முன்னாலா கடல் போல அலை அடிக்கும்.

                                                     வீராளி அம்மன் கோவில் , சங்கிலிய மன்னன் சண்டைக்குப் போகமுதல் தன்னோட வாளை வைத்து வழிபட்ட வீர மகா காளி அம்மன் கோவில் என்ற பெயர் வந்த படியால, செய்வாய்க் கிழமை, வெள்ளிகிழமை அதிகாலை சீர்காழி கோவிந்தராஜன் பாடிய அபிராமி அந்தாதி பாடல்களை " லவுட் ச்பிகரில் " போடுவார்கள் , அது முடிய L .R. ஈஸ்வரி பாடிய அம்மன் பாடல்கள் போடுவார்கள். 

                                                கோவில் திருவிழா வருஷத்தில் இரண்டு முறை வரும் ,அந்த நாட்களில் நாள் முழுவதும் அந்த " லவுட் ச்பிகர் " கிடந்தது அலறும் ,கடைசி பூங்காவனத் திருவிழா அன்று சின்ன மணியின் வில்லுபாட்டு , காண மூர்தி பஞ்ச மூர்தி நாதஸ்வரம் பொழிந்து, ராஜன் இசைக் குழு அல்லது அருணா கோஸ்டியின் இசை நிகழ்ச்சி யோடு மழை பேஞ்சு விட்டமாதிரி அமைதியாகும் ,

                                             அந்தக் கோவிலில் என் வயது இளையவர்கள் பலர் " அம்பிகை  அடியார்கள் " எண்டு கோவிலோடவே, அம்மனுக்கு நேர்ந்து விட்ட மாதிரி ,கோவில் அம்மன் சிலையைக் காவுவது ,மாலை கட்டுவது ,மணி அடிப்பது ,அவல் சுண்டல் கடலை எலாருக்கும் பகிர்ந்து கொடுப்பது ,கோவிலுக்கு வரும் இளம் அம்மன்களுக்கு தரிசனம் கொடுப்பது எண்டு அவர்கள் நேரம் வீராளி அம்மன் புண்ணியத்தில எப்பவுமே விறு விறுப்பா போகும் , 

                                           வாட்ட சாட்டமான அவர்களின் நெற்றியில் திருநீறு இல்லாடியும் ,எல்லார் கழுத்திலையும் ஒரு சின்கப்பூர் செயின் கட்டாயம் மின்னும் , நான் அந்தக் கோவிலுக்கு போறது இல்லை , அந்த " அமபிகை அடியார்களோடும் " தொடசல் வைப்பது இல்லை , ஆனால் அந்தக் கோவில் தேர் முட்டியில ஏறி இருந்து குளத்தை அதிகம் பார்த்து கொண்டு இருந்து இருக்றேன் ,

                                        வருடாந்த பெரிய திருவிழாவில, பாம்பு வாகனத் திருவிழாவில எப்பவுமே கைதடிப் பழனியின் மேள தாளம் பாம்பு போலப் படம் எடுத்து ஆடும் ,அந்த திருவிழா செய்வது கோவிலுக்கு முன்னால சாராய பார் வைத்து நடத்திய நயினார் குடும்பம், மேளகாரர் கோவிலுக்கு வந்தவுடன நயினார் அவர்களுக்கு தாகசாந்தி செய்து ,சுருதி ஏற்ற நாதஸ்வரம் வாசிப்பவ ர் 

                               " சுழன்டாடு நாகபாம்பே... சுழன்டாடு நாகபாம்பே,,,,, சுழன்டாடு  நாகபாம்பே ..சுழண்டு  சுழண்டு  ஆடு  நாகபாம்பே ..பாம்பே,   ப்ளிஸ்  நாகபாம்பே..... .சுழன்டாடு நாக பாம்பே...." 

                                    எண்டு சுழண்டு வாசிக்க ,ஒரு கட்டத்தில அவர் புன்நாகவராளி ராகம் வாசிக்க அம்மன் சிலைய தாங்கி வரும் பாம்பு வாகனப் பாம்பே மயங்க்கி விழ,நயினார் கர்நாடக சங்ககிததை கரைத்துக் குடித்த மாதிரி தலைகறனமா தாளம்போட ,அதுக்கு தலை கழண்டு விழுகிற மாதிரி கைதடிப் பழனி மேளத்தில முழக்குவார் ,அந்த பாம்பு திருவிழா எப்பவுமே சண்டையில்தான் முடியும்

                                           வீராளி அம்மன் கோவில் வேட்டை திருவிழா நடுக் காடுக்குள்ள நடக்கிற மாதிரி நடக்கும் , அந்த திருவிழாவில, கோவிலுக்கு முன்னால காடு போல மரங்களை வெட்டி கொண்டு வந்து நட்டு ,அதில் காஞ்சுபோன பயித்தங்காய் ,முருங்கைக்காய் ,புடலங்காய் மரக்கறி எல்லாம் தோரணம் போல கட்டி தொங்கவிட்டு , எங்கள் ஊரில போஸ்ட் பியோனா வேலை செய்த அரியலிங்கம் ,வேடுவன் போல இலை குழை எல்லாத்தையும் உடம்பு முழுக்க சுற்றிக்கொண்டு ,அதுக்குள்ள பதுங்கி இருப்பார் , 

                                        யாரவது கட்டி தொங்கிற மரக் கறியை பிடுன்கி ரார்களா எண்டு பார்க்க ,போஸ்ட் பியோன் அரியலிங்கம் மேகப் போடாமலே வேடுவன் போலதான் இருப்பார் ,அப்புறம் எதுக்கு அவர் எச்ற்றாவா மேக் அப் போடுறார் எண்டு அந்த நாட்களில் ஜோசிததுண்டு .

                                   வருடத்தில ஒருநாள் மின்னேறிஞ்சன் திருவிழா நடக்கும் , ஒரு அரசனிடம் அரசவைக் கவிஞ்சரா இருந்த அபிராமிப் பட்டர் வாய் தவறி அம்மாவசையைப் பவுர்ணமி எண்டு மாறிச் சொன்னதால் " நாளைக்கு பவுர்ணமி காட்டாவிட்டால் தலை பறக்கும் " எண்டு அந்த மன்னன் சொல்ல, அபிராமிப் பட்டர் உயிர் ஆபத்தில முடிய முதல் அவர் அபிராமி அம்மனை நினைத்து அபிராமி அந்தாதி பாட அம்மாவசை ,பூரன பவுர்ணமியாக மாறிய அந்த நிகழ்வை ஒரு நாடகம் போல செய்வார்கள், 

                                           அதில வார அரசனா நடிப்பவர் ஆணைபந்தி சந்தியில் லோன்றி வைத்திருந்த முழு நேர தண்ணி சாமி ,அவர் சும்மா நேரம் கேள்விக்குறிபோல வளைந்து கொண்டு நிற்பவருக்கு , அண்டைக்கு அம்மனின் தீர்த்தமும் ,நயினாரின் தீர்த்தமும் கொடுத்து அவர் அண்டைக்கு மட்டும் ,அம்புக்குறி போல அரசனா நிக்க , அதில அபிராமிப் பட்டர் போல நடிப்பவர் தலை பறக்கும் போல , பார்க்க அப்பாவியா இருப்பார்.

                                                     கோவிலுக்கு அருகில் எங்களின் வீட்டு பக்கமா ஒரு பெரிய கொக்கை தடியின் உச்சியில ஒரு கரண்ட் லைட்டைக் கட்டி ,அபிராமிப் பட்டர் அபிராமி அந்தாதி பாடிமுடிய , வீராளி அம்மன் அந்தாதியில் மயங்கி ,அவாவின் காதில இருந்த வைரத் தோட்டை கழட்டி எறிய, அது பூரணை சந்திரன் போல மின்னி மின் எறிஞ்சன் வெளியில எலெற்றிக் லைட் சடாரென்று எரியும் . 

                                         எங்களின் வீடு இருந்த காணி உறுதியில் எங்களின் வளவுக்கு மின் எறிஞ்சான் வெளி எண்டு தான் எழுதி இருந்தது , அதுக்குள்ளே வீராளி அம்மன் அவாவின் காதில இருந்து கழட்டி எறிஞ்ச வைர தோட்டை நான் எவளவுதான் தேடியும் ஒரு நாளுமே கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை .

                                            அண்மையில் இன்டர்நெட்டில் வீராளி அம்மன் கோவில் 20 வருடங்களின் பின் பார்த்தேன் , அதில கோயில் கோபுரம் கட்டி வேறு விதமாக நவீனமா சினீமா நடிகைகளை விடக் கவர்ச்சியா இருந்தது , எனக்கு பிடித்த அந்த பழைய ,எளிமையான ,வீராளி அம்மன் கோவில் போல இருக்கவில்லை, சிவனே எண்டு கிடந்த யாழ்ப்பாணக் கிராமக் கோவில்கள் வெளிநாடுக்காசில் போட்டி போட்டுக்கொண்டு கோபுரம் எழுப்பி, கோடி கொடுத்து கும்பாவிசேகம் செய்துளார்கள் .

                                           பல கோவிலுக்கு இப்ப "வெப் சைட் " வந்து " ஒன்லைனில" அருசனை செய்யக் இங்கிருந்து காசு அனுப்பலாம் போல இருக்கு , அங்க உள்ள ஐயர் அந்த காசை எடுத்து , வீட்டில இருந்த படியே "ஒன்லைனில" கடவுளுக்கு அருச்சனை செய்யலாம் போலவும் இருக்கு , இந்த தொழில் நுட்ப வளர்சி , இலற்றோனிக் இமசை கொஞ்சம் ஜோசிக்க வைக்குது ,

                                              ஐரோப்பாவின் பல நகரங்களில் பழைய தேவாலயங்களில்,கையே வைக்க மாட்டார்கள் , நூற்றாண்டுகளாக அவை அப்படயே பழைமையா இருக்கும் , நான் வசிக்கும் ஒஸ்லோ நகர விளிம்பில், என்னோட வீட்டுக்கு அருகில் ஒரு பழைய தேவாலயம் இருக்கு ,அதில் இப்பவும் 300 வருடம் பழமையான மரத்தால செய்த பைப் ஓர்கன் வாசிக்கிறார்கள், அதி நவீன ஒலிபெருக்கி இரைச்சல் சத்தங்கள் பாவிப்பதில்லை , சுவர்களில் மோதி இசை தானாகவே தன் பாட்டில தாலாட்டுது , மெழுகுதிரிகளின் வெளிசத்தில் பரம பிதாவின் முகம் பிரகாசமா தெரியுது . 

                                            அங்கே வரும் வயதானவர்கள் அந்த தேவாலயம் தாங்கள் சின்ன வயசில் வந்து போனது போலவே இருக்கு எண்டு சொல்லுளார்கள், அவர்களின் வாழ்வின் கதையை எழுதித் செல்லும் அந்த தேவாலயத்தின் நினைவுகள் போல ஆயிரம் தொழில் நுட்ப சாத்தியங்கள் வந்த போதும் அவர்கள் அதை மாற்றவே இல்லை , மாற்றவும் மாட்டார்கள் !
.

07-02-2014
ஒஸ்லோ நோர்வே

இதுதான் வாழ்க்கை

யாழ்ப்பாணத்தில் இளவயதில் நான் வேலை செய்த நிறுவனம், இடம் பெயர்ந்த அகதிகளுக்கு நிவாரணம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த நேரம் அதில வேலை செய்ததால், தற்செயலாக சந்தித்த ஒரு பெண்மணியிடம், இடக்கு முடக்கா கேள்வி கேட்டுக் கதைத்த போது வெளிவந்த கதையாக இனி நான் சொல்லப்போறது , எனக்கு பிடித்த ஒரு நல்ல எழுத்தாளர், சிந்தனையாளர் ஒருவரை மறுபடியும் நினைவு கொள்ளும் நிகழ்வு பல வருடங்களின் முன் நடந்த சம்பவம்.

                                                        அந்த எழுத்தாளரர் புங்குடுதீவில் ஒரு கிராமப் பாடசாலையில் ஆசிரியரா இருந்த, " போர்ப்பறை " , " ஒரு தனி வீடு " , " மெய்யுள் "  என்ற நாவல்களும், விமர்சனப் புத்தகமும்,வேறு பல சிறுகதைகள் எழுதிய, தன்னோட வாழ்க்கைப் போராட்டத்தைக் கதைகள் முலமாக தத்துவார்த்த சிந்தனையில் எழுதிய மு.தளையசிங்கம் என்ற ஒரு அரிதான ஈழத்துச் சிந்தனையாளர். சத்தியம் என்ற பத்திரிகையை வெளியிட்ட அவரைத் தமிழ் இலக்கிய ஆளுமை எண்டும் சொல்லுறார்கள்.

                                                                  மு.தளையசிங்கம் தனிச் சிங்கள சட்டம் பண்டார நாயக்கா கொண்டுவந்த நேரம் தமிழ் சுதேசிய உணர்வில் பலர் எழுத தொடங்கு முன்னமே, " புதுயுகம் பிறக்குது " என்று இனப்பிரசினை பற்றி எழுத தொடங்கிய எழுத்தாள சிங்கங்களில் ஒருவர் என்கிறார்கள். அவர் பல்கலைக்கழக மாணவனா இருந்த போதே " சுதந்திரம் " என்ற பத்திரிகையில் முதல் சிறுகதை எழுதிய அவரின் கொள்கைகள் ஆரம்பத்தில் காந்தியம், விநோபாபவின் கொள்கைகள் ,எண்டு தொடங்கி இருக்கிறார்  

                                                   பின் நாட்களில் சாதி எதிர்ப்பு, சமவுடமை போன்ற பக்கம் போனாலும்,அவரின் சிந்தனைப் போக்குகள், மார்டின் விக்கிரமசிங்க சிங்களத்தில் " கம் பெரலிய "என்று தொடக்கிய சாதாரண கிராமப் பிறழ்வு நிகழ்வுகள் எப்படி ஒரு சமுதாயத்திலும், தனி மனிதர்களிலும் ஆதிக்கம் செலுத்து எண்டு தமிழில் கதைகள்,நாவல் ,கட்டுரைகள் எழுதியவர்,

                                                      எழுதியது மட்டுமில்லை,நல்ல தண்ணிக் கிணறு போன்ற உயர் சாதி/ கீழ் சாதி அடையாள, வெட்டுக் குத்து சண்டைகளில் நேரடியாக பங்குபற்ற அவரின் வீடு புகுந்து வாளால் வெட்ட போன சம்பவங்கள்,அவர் இலங்கைப் போலிசால் கைது செய்யப்பட்ட நிகழ்வு, எல்லாத்தையும் எதிர்கொண்ட ஒரு சமுதாயவாதி.

                                                  அவர் அந்த நாட்களில் எழுதிக்கொண்டு இருந்த முற்போக்கு எழுத்தாளர்களுடனும் சேர்ந்தும் , பின்னர் " விமர்சன விக்கிரகங்கள் " என்ற கட்டுரை எழுதி முற்போக்கு எழுத்தாளர்களுடன் பிரிந்து தனித்தும் இயங்கி இருக்குறார் ,

                                                    அவர் எழுதி என்னைக் கவர்ந்த ",,, திருவெம்பா நேரம் பனை மரம்,,,,," ,என்ற ஒரு கதை ஒரு வித்தியாசமான ஈரோடிக் கதை,சைக்கோ அனலைசிங் அதிகம் உள்ள,புங்குடுதீவு மக்களின் பிரயாசைக்கு அவர்கள் கொடுத்த விலையின் கதை.

                                                            தீவுப்பகுதியை இலங்கை ராணுவம் ஆக்கிரமித்த போது, அதில் வசித்த பல குடும்பங்கள் குடாநாடு முழுவதும் அகதியாக வந்து சிதறி சின்னாபின்னமாகி வசித்தார்கள்,அவர்களுக்கு நான் வேலை செய்த நிறுவனம், நிவாரணம் எண்டு மாதம் மாதம் உணவு கொடுக்க,ஒரு நாள் ,என்னோட அம்மாவின் வயசில் இருந்த ,சினேகிதமான சிரிப்பில் ,படித்த முகம் உள்ள,கவுரவமான,நெற்றியில் மருந்துக்கும் ஒரு பொட்டும் வைக்காமல். கழுத்தில,கையிலையும் ஒண்டும் இல்லாமல், கஷ்டப்பட்ட பெண்கள் போல ஒரு அம்மாவும் வந்து நிவாரணம் எடுத்தா.

                                       அவாவின் குடும்ப அட்டையில் புங்குடுதீவில் இருந்து இடம் பெயர்ந்த விபரம் இருக்க,சும்மா ஆர்வக்கோளாறில்,கொஞ்சம் படித்த முகம் உள்ள பெண் போல அறிவு அடக்கமாகக் கண்களில் இருந்ததால்

                                            " உங்களுக்கு மு.தளையசிங்கம் என்ற ஆசிரியரைத் தெரியுமா, அவர் ஒரு நல்ல எழுத்தாளர் " எண்டு கேட்டேன், அவா என்னை சந்தேகமா பார்த்தா,

                                               " எந்த தளையசிங்கம் , கணேசா வித்தியாலலயத்தில் படிப்பித்த அவரா, இல்லை இன்னொருவர் முருகமூர்த்தி கோவிலடியில் இருந்தார்,எழுத்தாளர் எண்டு சொல்லுறவரை எனக்கு நல்லா தெரியும்..நீங்களும் எங்கண்ட ஊரா, தளையசிங்கம் மாஸ்டரை எப்படி தெரியும், அவர் செத்துப் போனாரே "  எண்டு ஜோசித்து வருஷங்களின் நினைவுகளை இழுத்து எடுத்துச் சொன்னா,நான்

                                         " இல்லை,எனக்கும் உங்கண்ட ஊருக்கும் தொடசல் இல்லை, "  எண்டேன், அதுக்கு அவா

                                            " பிறகு அவரை எப்படி தெரியும் "

                                                  எண்டு கேட்டா,நான் அவரின் புத்தகம் சிலதும்,கதைகளும் வாசித்து இருக்குறேன் ,அவர் எழுதின ",,,,,, திருவெம்பா நேரம் பனை மரம்,,,,," ,என்ற கதை என்னை மிகவும் பாதித்த ஒரு கதை என்று சொன்னேன்,,,அவா என்னை இன்னும் நம்பாமல்,நெற்றியில விரலை வைச்சு தேச்சுப் போட்டு

,                                                 " அப்படியும் ஒரு கதை இருக்கோ,அதென்ன பனை மரத்தில திருவெம்பாவை நடந்த கதை "   

                                                    எண்டு கேட்டா.. அந்தக் கதை எஸ்.பொ என்ற இன்னுமொரு ஈழத்துத் தமிழ் எழுத்தாளர் எழுதிய சில ஈரோடிக் கதை போல உள்ள ஒரு கதை . அதுக்கு முதல் அந்தக் கதை நடந்த இடத்தைப்பற்றி கொஞ்சம் என்னோட குண்டக்க மண்டக்க கோபாலு ஸ்டைலில் சொல்லுறேன் 

                                                       புங்குடுதீவு மக்கள் பிரயாசைக்கு உலக அளவில் பிரபலம் ஆனவர்கள்,பனம் சம்பாதிக்க ஆசைப்படுபவர்கள் முதலில் புங்குடுதீவு போய் அந்த மண்ணில ஒரு மணித்தியாலம் பிரண்டு உருண்டா யாருக்கும் அந்த ஆசை வரும்.அந்த ஊரில் இளம் ஆண்கள் ஒரு வயதில் கொழும்பு நாலாம் குறுக்கு தெருவுக்குப் போய் ,அவர்கள் ஊர் ஆட்களின் ஒரு கடையில் ஒரு ஓரமாக ஒட்டிக்கொண்டு நிண்டு, வியாபார நுணுக்கம், சிங்களம் பேசப் பழகி,ஒரு கட்டத்தில் அந்தக் கடைக்கு எதிர்க் கடையின் முதலாளி ஆகுவார்கள்,அவளவு பிரயாசையான மனிதர்கள்,
                                                
                                                           அவர்கள் திரும்ப புங்குடுதீவு வந்து கலியாணம் கட்டின நாலாம் சடங்கோடு ,கலியாணப் பெண்ணின் பூவும் ,பொட்டும் வாசம் மறைய முதலே,மறுபடியும் கொழும்பு நாலாம் குறுக்கு தெருவுக்கு சம்பாரிக்க எஸ்கேப் ஆகிவிடுவார்கள். அது குடும்ப வாழ்வில் உருவாக்கும் சமனற்ற  தன்மை  போன்றவை தவிரக்கமுடியாமல்  பின் தொடரவைக்கும். அதுக்கு அவர்கள் கொடுக்கும் விலை மிகப்பெரியது 

                                               " ஒருவரின் அந்தரங்கம் எவ்வளவு புனிதமானது! இட் இஸ் ஸம்திங் ஸேக்ரட் ! இதிலே இன்னொரு இரண்டாவது நபரின் பிரவேசம் – அது யாராயிருந்தாலும் ரொம்பக் காட்டுமிராண்டித்தனமானது, அசிங்கமானது…” என்று எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் எழுதியது போல  அந்த பனை மரத்துக்கு கீழே நடந்த கதை அப்படி ஒரு திருமணமான இளம்பெண், திருவெம்பா நேரம் அவர்கள் வீட்டு பனை மரத்தில கள்ளு சீவ வரும் கட்டழகன், தவிப்புத் தடவிய .......... விரகதாபத்தை, .................. சமூக நீதியை புளிய மரம் போல ,........................... பெரு மூச்சு விட்டு உலுப்பும் இளம் பெண்ணின் கதை , கீறிட்ட இடைவெளிகளை கற்பனையில் நீங்களே நிரப்புங்கள் இதுக்கு மேல என்னால் சொல்ல முடியவில்லை .

                                                    அந்த அம்மா ஒரு பெண்ணாக இருந்ததால், அதில வார பல விசியம் எந்தப் பெண்ணுக்குமே நேரடியா சொல்ல முடியாதபடியால,வெட்ட வேண்டிய வார்த்தைகளை வெட்டி சுருக்கமா அவாவுக்கு சொன்னேன், அவா

                                                  " நான் அவர் கதைகள் ஒண்டுமே படிக்கவில்லை,வெள்ளை யானை என்ற புத்தகம் கொஞ்சம் வாசித்த நினைவு இருக்கு, நீர் ஆர்வமாப் படித்து இருக்குறீர்.கேட்க சந்தோசமா இருக்கு "  எண்டு சொல்லிப்போட்டு ,

                                           " அவர் யார் தெரியுமா " எண்டு கேட்டா,

                                            நான் " உங்களின் உறவினரா ,அல்லது நீங்களும் அவரிடம் பாடசாலையில் படித்திங்களா " எண்டு கேட்டேன்,

                                         அவா " வேற என்ன கதை படித்தீர் அதையும் சொல்லுமன் " எண்டு கேட்டா,

                                 " மற்றக் கதைகள் நினைவு இல்லை " எண்டு சொன்னேன், அவா ஜோசித்துப் போட்டு சிரித்துக் கொண்டு

                                        " அவர் என்னோட புருஷன் என்றா ".

                                         எனக்கு கொஞ்சம் பயம் வந்திட்டுது, கொஞ்சம் சந்தேகமா இருக்க,அவாவின் குடும்ப அட்டையைப் பார்த்தேன்,,அதில குடும்பத் தலைவி எண்டு, திருமதி...............தளையசிங்கம் எண்டும் ,நிரந்தர முகவரி இத்தனையாம் வட்டாரம் எண்டும் போட்டு இருந்தது,தற்காலிக முகவரி எண்டு நான் வேலை செய்த நிறுவனத்துக்கு கொஞ்சம் தள்ளி உள்ள ஒரு வீதியின் பெயர் போட்டு இருந்தது. நான்

                                                 " உண்மையாதான் சொல்லுறிங்களா, மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள் நான் தவறாக ஏதாவது சொல்லி இருந்தால் "   எண்டு சொன்னேன். அவா ஒண்டும் சொல்லவில்லை,

                                           " அவர் எழுதின புத்தகம் படித்த நீர் ரசித்துப் படித்ததைக் கேட்கவே எனக்கு என்ர புருஷனை நினைக்கப் பெருமையா இருக்கு, ஆனாலும் நீர் பயங்கரக் கதைதான் படித்ததில் இன்னும் நினைவு வைச்சு இருக்குறீர் போல " எண்டு சொன்னா.

                                             நான் அதுக்குப் பிறகு வாயே திறக்கவில்லை,,அவாவே நிறைய விசியம் சொன்னா, நான் அவாவுக்கு கொடுக்க வேண்டிய நிவாரணத்தில் கொஞ்சம் அதிகமாகி எல்லாம் போட்டுக் கொடுத்து முடிய அவா போற நேரம் ,

                                            " உங்களுக்குப் பாரமாக இருந்தால் தூக்கிக் கொண்டு போகமுடியவில்லை எண்டால் வையுங்க,வேலை முடிய நானே சைக்கிளில் கொண்டுவந்து தாரேன் " எண்டேன்,அவா

                                           " பரவாயில்லை,நாங்க பக்கத்திலதான் இருக்குறோம் " 

                                    எண்டு சொன்னா,  கடைசியா வெளிக்கிடும் போது என்னவோ எனக்கு சொல்லியே ஆக வேண்டும் என்பது போல,அமைதியாக ,

                                        " நீர் என்னோட மகன் போல இருக்குறீர் உமக்கு உண்மையைச் சொன்னா என்ன ,எங்கண்ட ஊர் ஆட்கள் எல்லாம் துண்டைக் காணோம்,துணியைக் காணோம் என்று ஓடி ஓடி சம்பாரிப்பில அவதியா இருந்த நேரம்,இவர் கதை எழுதி, அதால எங்களுக்கு எவளவு பிரச்சினை வந்தது எண்டு உமக்கு எங்க விளங்கப் போகுது, "

                                       " ம் , உண்மைதான் " 

                               "  நான் பிள்ளைகளையும் வைச்சுக் கொண்டு பட்ட அமளி துமளி எங்கண்ட ஊர் ஆட்களுகுதான் தெரியும்,அவர் எழுதிய காலத்தில் நான் ஒரு கதை தன்னும் ஆர்வமாக வாசிக்கவில்லை, " 

                                        "  ம்...  ம்.. அது பொதுவா நடக்கிறதுதானே " 

                                "  இப்ப நீர் சொல்லுறதைக் கேட்க சந்தோசமா இருக்கு , மெய்யான இவளவு இடைஞ்சல்ப் பட்டு அவர் எங்கண்ட ஆட்களின் சீரழிவைப் பற்றி எழுதின அவர் எழுத்தின் பெறுமதியை இப்பதான் நினைகேறேன்  " 

                                  "   ம் ம் ம்ம்ம் ,,பரவாயில்லை அவரைப்  பலர் படித்து இருக்கிறார்கள்,அதுவே நல்ல விசியமே  "

                                     " சரி நான் போட்டு வாறன் , கொஞ்ச நேரம் உம்மோட கதைச்சதே நெஞ்சுக்க என்னவோ செய்யுது , பிறகு இன்னொரு நாளைக்கு உமக்கு நேரம் இருந்தா எங்கள்ண்ட வீடுக்கு வாருமன், ...சந்தியால திரும்பி வர .ரெயில்வே தண்டவாளத்துக்கு அந்தப் பக்கம் உள்ள ,,மூன்றாவது வீட்டில வாடைக்கு இருக்கிறம்," 

             என்று சொன்னா,,நான் அதுக்கும் " ம்ம்ம்  " என்று சொன்னேன் வேற நான் ஒண்டுமே பதில் சொல்லவில்லை,

                                                  இன்று இருவத்தைந்து வருடங்களின் பின் ஜோசிக்கும் போது இதை, இது ஒரு எழுத்தாளனின் வீழ்ச்சியா,அல்லது எழுத்தின் வீழ்ச்சியா. எப்படி சொல்வது எண்டு விளங்கவில்லை....

...........................இதுதான் வாழ்க்கை............................
.

///// 18.05.14 /////
.

ஊரெங்கும் தேடி ஒருவனைக் கண்டேன்

அந்தக் காலம் ,மனிதர்கள் , சம்பவங்கள் எல்லாமே ஒரு கனவுபோல மறைந்து விட்டது . சிலது நிரந்தரமாக  மறந்த போதும் , சிலது மறக்கவில்லை. அதில ஒன்று யாழ்பாணத்தில எங்களின் வீட்டுக்கு அருகில் ஆனந்தன் அண்ணை எண்டு ஒருவர் இருந்தார் ,அவர் பாக்கிறதுக்கு மார்க்கண்டேயர் போல கருப்பா இருந்தாலும் ,நல்ல வாட்ட சாட்டமான எழும்பின ஆம்பிளை.  சாந்தி அக்காவை எல்லா ஆம்பிளைகளும் ரெம்ப நல்லவங்கள் போல நேரம் கெட்ட நேரத்தில விதி விளையாடும் போது விடுற 

                               " உன்னைக் கண் கலங்காமல் கடைசிவரை காப்பாற்றுவேன் " 

எண்டு டயலக் பேசி , நல்லாப் படிசுக்கொண்டு கம்பஸ் போற கனவில இருந்த அவாவை காதலித்து கலியாணம் கட்டி , அவாவின் பட்டதாரிக் கனவில மண்ணை அள்ளிப்போட்டுக்  குடியும் ,குடித்தனமுமா வாழ்ந்தார் !

                                      சாந்தி அக்கா தான் அந்த வீட்டில ஒரே ஒரு பெண் பிள்ளை, மற்ற அஞ்சு பேரும் ஆம்பிளைகள். அதில நாலுபேர் ஜெர்மனிக்கும்,பிரான்சுக்கும் போயிட்டாங்க, ஒருவர் .... என்ற இயக்கத்துக்கு 

                       " தமிழ் ஈழம் எடுக்காமல் திரும்பி வரவே மாட்டேன்  " 

                                      எண்டு போய்ப் போனவர் போனவர்தான் , அவர் எடுக்கப் போனது எடுத்துக் கொண்டு வராவிட்டாலும் பரவாயில்லை அவர் சும்மா தன்னும் வீட்டுக்கு உயிரோடு திரும்பி வந்ததே இல்லை. அவர் பற்றி யாருக்கும் ஒண்டும் தெரியாது. அரசாங்க வேலை செய்து கொண்டு இருந்த அவாவின் அப்பா, சாந்தி அக்கா சின்னதா இருந்த போதே,  அவரோட நடு  வயசில் குடியால ஒரு நாள் இதயம் இறுக்க , ரெண்டு தரம் இருமிப் போட்டு இறந்திடார்,

                                    நாலு அண்ணன்களும் சாந்தி அக்காவை ஏ எல் வரை நல்லா படிக்க வைக்க, எப்படியோ ஆனந்தன் அண்ணை அவாவை எங்கயோ விதியின் விளிம்பில் சந்திச்சு, என்னவோ சிலப்பதிகாரக் கானல் வரிகள்  சொல்லி மயக்கி,  என்னத்தையோ  மன்மதன் அம்புபோலக் காட்டி இளக வைத்து  " படிச்சு என்னத்தைக் இனிக் கிழிக்கப் போறாய்,நீ இல்லாட்டி பொலிடோல் குடிப்பேன் "  எண்டு எப்படியோ பெண்களின் பலவீனத்தை சாதகமாக்கி மனம் மாற்றி ஒரு நாள் ஊருக்கு அதிகம் தெரியாமல் அவர்கள் கலியாணம் நடந்தது. 

                                        " தங்கச்சி கட்டும் வரை நாங்கள் கலியாணம் கட்ட மாட்டோம்,அவளுக்கு டாகுத்தர் அல்லது எஞ்சினியர் அல்லது அக்கவுன்டன் மாப்பிள்ளை பார்த்து , வீடு வளவு சீதனம் கொடுத்து , நகை நட்டு அள்ளிப் போட்டு ,கலியான வீடுக்கு  வீதிவரை  பந்தல் போட்டு , ஊருக்கு வெத்திலை பாக்கு வைச்சு,வாற எல்லாருக்கும் ரோசாப்பு பன்னீர் தெளிச்சு, புதுத் தம்பதிகள் கால்கள் பூ மியில் படாமல் கோவிலில் இருந்து வீடு வரை நடை பாவாடை விரிச்சு,எம் கே பத்மநாதன் மேளக் கோஸ்டி பிடிச்சு, இரவு ரங்கன் கோஸ்டியின் பாட்டுக்கோஸ்டி கூப்பிட்டு ஊரை அதிர வைச்சு .....ராசாத்தி போல வாழ வைப்போம் ...." 

                                 எண்டு உறுதிமொழி கொடுத்த நாலு அண்ணன்களும் வெறுத்துப்போய் அதுக்கு பிறகு அவாவோட தொடர்பையே துண்டித்து விட்டார்கள்.

                               ஆனந்தன் அண்ணை கலியாணம் கட்டின நேரம் மிக மிக நல்ல மனிதர். பிறகு கொஞ்சம் அவர் வேலை அவரை உலைக்கத் தொடங்கின நேரமும் மிக நல்ல மனிதர் . கொஞ்சநாள் சாந்தி அக்காவோட கதவழிப் பட்டுக்கொண்டு இருந்த நேரமும் நல்ல மனிதர் .  அதன் பின் என்ன நடந்ததோ தெரியாது குடிக்காத நேரத்தில மட்டும் அவர் கொஞ்சம் நல்ல மனிதரா இருந்தார். !

                                  அவர் யாழ்பாணத்தில இருந்து சங்கானை மனியதிண்ட இசுசு லோரியில புகையிலை ஏற்றிக்கொண்டு கொழும்புக்குப் போகும் லோரியில டிரைவரா வேலை செய்தார். மாசத்தில ஒரு கிழமைதான் சாந்தி அக்காவோட வீட்டுக்கு வந்து நிற்பார் ,மற்ற நாட்கள் எல்லாம் நேரம் ,காலம் இல்லாமல் , யாழ்ப்பாணம் -கொழும்பு இரண்டையும் இணைக்கும் கண்டி ரோடில , அந்த இசுசு லோறியக் கலியாணம் கட்டின மாதிரி அதோட தான் அவரோட சீவியம் போகும்.

                          ஆனந்தன் அண்ணை வீடுக்கு வார அந்த ஒரு கிழமை நாட்களில் ,கையோட அவர் ஓடுற இசுசு லொறியையும் கொண்டு வந்து எங்களின் வீடுக்கு பக்கத்தில இருந்த பால்ப் பண்ணை இருந்த வெறும் பள்ளக் காணிக்கை விட்டுட்டு ,அதை, வேண்டுமெண்டே ஏறக்குறய மறந்த மாதிரிதான் இருப்பார்.  நான் அதில ஏறி விளையாடுவான் ,கியர் மாத்துவன் ,கோன் அடிப்பன் , அச்சிலேடரை அமத்துவன், அங்கால இன்காலா கையால சிக்னல் போடுவேன் ,சில நாட்கள் அந்த லொறியை யாழ்பாணத்தில இருந்து கொழும்புக்கு ஒரு அக்சிடண்டும் படாமலே கண்டி ரோட்டில  ஒட்டிக் கொண்டு போய்,   முருகண்டியில்  சயிட் எடுத்து நிற்பாட்டி, இறங்கி பிள்ளையாருக்கு தேங்காய் உடைச்சுப்போட்டு ஒரு சேதாரமும் இல்லாமல்  கொழும்புக்கே கொண்டு போயிருக்கிறேன் .

                       ஆனந்தன் அண்ணை நான் லொறி ஓடுறதை பாத்திட்டு  , ஒருநாள்

                       " உமக்கு என்ன லொறி ஓடுற டிரைவர் ,வேலை வளர்ந்து செய்ய விருப்பம் போல இருக்கு , ஆனால் அந்த நசல் வேலை மட்டும் செய்யவேண்டாம் , நான்  ரோட்டு ரோட்டா வீடு வாசல் இல்லாமல் ,பொஞ்சாதி முகத்தைப்பார்த்து மாதக்கணக்கில் சீரளியிர கேவலத்தை பாரும் , நல்லாப் படிச்சு கதிரையில் இருந்து உத்தியோகம் பார்க்கிறதுக்கு படியும், வாகனம் ஓடுறது ஆபத்தான வேலை, சறுக்கினா சில நேரம் சவுக்காலையில் தான் வாழ்க்கை முடியும்  "

                   எண்டு அடவைஸ் போல சொன்னார் ,அவர் சொன்னது எனக்கு நடந்தது ,அதைக் கதையின் முடிவில் சொல்லுறன் .

                        ஆனந்தன் அண்ணை வீட்டுக்கு வந்த முதல் இரண்டு நாளும் ,தலை கரணமாக்  குடிப்பார். குத்து விளக்குப் போல எந்த  முக்கியமான சமய நாட்களின் நல்ல நேரமெல்லாம்  சாமி அறையில அபிராமி அந்தாதி பாடிக்கொண்டு இருக்கிற சாந்தி அக்காவைப் போட்டு அடிப்பார்.  அயல் அட்டை வீடுகளுக்கு அடிச்சு  நொறுக்குற, சத்தம் கேடகாமல் இருக்க ,டேப் ரெகொர்டரில்

           

                        " ஆனந்தம் விளையாடும் வீடு ,இது அன்பாலே உருவான கூடு ,,,,இது ஆனந்தம் விளையாடும் வீடு   ,அன்பாலே உருவான கூடு  " 

                                        என்ற பாடலை உரத்துப் போட்டுடுதான் ,சாந்தி அக்காவுக்கு போட்டு விளையாடுவார் , சாந்தி அக்கா ,பிறந்ததே கணவனிடம் உதை வேண்டவும் ,காதலித்துக் கலியாணம் கட்டினதே அடி வேண்டத்தான் என்பது போல ,ஒண்டும் சொல்லாமல்  ,நல்ல அடக்க ஒடுக்கமான குடும்பப் பெண் போல அடி வேண்டுவா !

                                      இரவு நல்லா வெறி ஏற, அவர்கள் வீடுக்கு முன்னால , எங்களின் வீட்டு மதிலோட ஒட்டிக்கொண்டு நின்ற வேப்ப மரத்துக்கு கீழ, ஓலைப் பாயைப் போட்டு ,ஆனந்தன் அண்ணை அண்ணாந்து கிடந்து கொண்டு

                         " அமைதிக்குப் பெயர் தான் சாந்தி ,,எடியே சாந்தி , எடியே சாந்தி , என் அமைதியில் ஏதடி சாந்தி ,எடியே சாந்தி ,எடியே சாந்தி ,,உன் உறவினில் ஏதடி சாந்தி,,எடியே சாந்தி ..... "

                             எண்டு கோவமாப் பாடுவார்  , சாந்தி அக்கா சத்தமில்லாமல் அவர்கள் வீட்டு வெளி விறாந்தையில் இருந்து அன்புக் கணவன் மனமுருகிப் பாடுறதைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பா.  அவர் படுத்து கிடக்கும் வேப்ப மரம் காத்தில ஆட

                           " ஆரடா அவன் வேப்ப மரத்தை ஆட்டுறவன் , எடியே சாந்தி உன்ற கள்ளப் புருஷன் வந்து மரத்தில ஒளிஞ்சு நிக்குரான் போல "  

              எண்டு பேசுறது எங்களின் வீடுக்கு கேட்கும் ,நான் அம்மாவிடமே கேட்டிருகேறேன்

                     " ஏனம்மா ஆனந்தன் அண்ணை ,சாந்தி அக்காவை வாய்க்கு வந்தபடி திட்டுறார் ?" 

                        என்று கேட்டு இருக்கிறேன் ,அம்மா அதுக்கு

                        " சாந்தி பாவமடா , சிவானந்தனும் நல்ல பொடியன் தான் , வேலை கஸ்ரத்தில ரெண்டுநாள் குடிச்சுப் போட்டு உளறுறான் , உலகத்தில இப்படி பல வீடுகளில் நடக்குது தானே, குடி மனுசரை நிதானமாய் ஜோசிக்க விடாது , புத்திசாலி  நரியே கள்ளைக் குடிச்சுப் போட்டு ஓட்டைப் பானைக்க விழுந்த மாதிரி ஒருநாள் கஷ்டத்தில விழுத்தும், நீயும் இந்த குடி வெறியப்  பழகி சீரளியாதையடா!" 

                       எண்டு சொன்னது நினைவு இருக்கு !.அம்மா நரி ஓட்டைப் பானைக்க விழுந்த மாதிரி ஒருநாள் கஷ்டத்தில விழுத்தும் எண்டு சொன்னதும் எனக்கு நடந்தது ,அதையும் கதையின் முடிவில் சொல்லுறன் .

                                          ஆனந்தன் அண்ணை தூங்கின பிறகுதான் சாந்தி அக்கா ,அவாவுக்கு விரும்பின ,எப்பவுமே பாடும் ஒரு பாடலை பாடுவா ! சும்மா சொல்லவில்லை சாந்தி அக்கா நல்லாப் பாடுவா , அவா சங்கீதம் படித்தவர்கள் போல " கமகம் , சங்கதி " எல்லாம் வைத்து பாடுவா ,அவா பாடிய அந்த ஒரே ஒரு பாட்டு , அவா அந்த யாழ்ப்பான இரவின் அமைதியில் பாடியதால் மட்டுமே இப்பவும் 25 வருடங்களின் பின்னும் எனக்கு நினைவு இருக்கு ,

                                           தேன் நிலவு படத்தில வாற "ஊரெங்கும் தேடினேன் ஒருவனைக் கண்டேன் ,,அந்த ஒருவனுக்குள் தேடினேன் உள்ளத்தைக் கண்டேன் " என்ற அந்த பாடலின் சரணத்தில வரும்

                                       " காண வந்த மாளிகையின் கதவு திறந்தது ,அங்கு கருணையோடு தெய்வம் ஒன்று காத்திருந்தது ,.." 

                                                 என்ற வரிகள் அவா படிக்கும் போது விக்கி விக்கி அழுவா ,,அந்த பாடலின் கடைசி வரிகளான 

                                        " வாழ எண்டு நீங்கள்சொன்னால் , வாழ சம்மதம் ,இல்லை மறைய எண்டு நீங்கள் சொன்னால் அதுக்கும் சம்மதம் ....."

                                                என்ற வரிகளை திருப்பி திருப்பி வேப்ப மரத்தைப் பார்த்துப் பாடிப்போட்டு ,கொஞ்சம் அமைதியாகி ,அந்த கடைசி வரியை கொஞ்சம் மாற்றி "

                      " வாழ எண்டு நீங்கள் சொன்னால் , வாழ சம்மதம் ,இல்லை சாக எண்டு நீங்கள் சொன்னால் அதுக்கும் சம்மதம் ....."

                                எண்டு பாட்டிப்போட்டு, வேப்ப மரத்துக்கு கீழ குறட்டை விடும் ஆனந்தன் அண்ணையை , ஒரு " பெட் சீட் " எடுத்துக்கொண்டு வந்து , காலையில குளிரும் எண்டு நினைச்சோ என்னவோ ,இழுத்து மூடிப் போட்டு , வீட்டுக்குள் போய்ப் படுத்துருவா!

                                          காலையில ஆனந்தன் அண்ணை ,வேற மாதிரி இருப்பார் சாந்தி அக்கா அதேபோல இருப்பா .பொதுவா இப்படி சம்பவங்கள் இரவில நடக்கும் வீடுகளில் அடுத்தநாள் காலை "தாய்குலம் களின் " சூரன் போர் நடக்கும் ! ஆனால் சாந்தி அக்க ஒண்டுமே சொல்லமாட்டா , ஒண்டுமே நடக்காத மாதிரி

                                   " இண்டைக்கு கூனி இறால் வேண்டியந்து ,முருங்கை இலை போட்டு சுண்டுவமா அப்பா ? "

                                எண்டு கேட்க ஆனந்தன் அண்ணை ,மூலயில் ஒரு பூனைக் குட்டி போல பதுங்கிக்கொண்டு இருந்து ,அந்த கேள்விக்கு வாயைத் திறந்து பதில் சொல்லவே சக்தி இல்லாத மாதிரி தலையை மட்டும் ஆட்டுவார் , சாந்தி அக்கா

                                    " மட்டுவில் கத்தரிகாயும் வேண்டிக்கொண்டு வாறன் , உங்களுக்கு விரும்பின வெள்ளக் கறி வைப்பம் ,என்னப்பா !" எண்டு போட்டு ஒரு பிளாஸ்டிக் கூடை யை எடுத்துக்கொண்டு " தலை இடிகுதென்டா, நேற்றையான் மிச்சம் கொஞ்சம் கிடக்குதெல்லோ , அதை மட்டும் சாப்பிட முதல் குடியுங்கோ ,என்னப்பா "

                                  எண்டு சொல்லி போட்டு சந்தைக்குப் போவா ! ஆனந்தன் அண்ணை தலையைக் குனிஞ்சுகொண்டு இருப்பார்.

                             ஆனந்தன் அண்ணையையும் ,சாந்தி அக்காவையும் பற்றி ,20 வருடங்களின் பின் ,யாழ்ப்பாணத்தில. சின்ன வயசில்......" நடந்த சம்பவத்தை நினைவில்த் தொடக்கி எழுவதில் ஒருவித அலாதியான இன்பம் கிடைகிறது , தொலைந்து போன ஒரு தொடர்கதையை தொடர்வது போல இருக்கு அதுதரும் நினைவுகளின் இரைமீட்டல்....

                                   ஆனந்தன் அணையையும் ,சாந்தி அக்காவையும் பற்றி நினைவு வந்ததே ...ஒரு முறை பிரான்ஸ் பாரிஸில் இருந்து வைனைக் குடிச்சுப்போட்டு ,

                               " வைன் குடிச்சா காத்துப் படத்தான் வெறி ஏறும் " 

                                           எண்டு ஒரு வெறிக் குட்டி சொன்ன அட்வைசை நம்பி , காத்துப்  படாமல் இருக்க  காரின் ஜன்னல்களை இறுக்கி மூடிப் போட்டு , கார் ஓடிக்கொண்டு பல மணித்தியாலம் பிரான்சில் இருந்து சுவீடன்க்கு  ,ஜெர்மன் நாட்டு அதிவேக  ஓட்டோ பான் நெடுஞ்சாலையில் அசராமா , போர்மிலா வன் டிரைவர் ,மைகள் சூமெகர் போல ஓடிக்கொண்டு வந்து ,பெல்ஜியத்தில் ஒரு சின்ன குறுக்குப் பாதையில் இறக்கி , மெதுவாக ஓடிவந்து ,  கார் பார்கிங்கில் நிறுத்தி வைத்திருந்த ஒரு காருக்கு ,பின்னால அடிச்சு ,என்னோட கார் எஞ்சின் தீப்பிடிச்சு எரிய ,மயிரிழையில் உயிர் தப்பினேன் ! 

                                  20 வருடங்களின் பின், உபதேசம் உறைத்த அதுக்குப் பிறகு இன்று வரை கார் ஓடுவதில்லை ! சின்ன வயசில் அம்மா சொன்ன அட்வைசிலும் , ஆனந்தன் அண்ணை சொன்ன அட்வைசிலும் வாழ்க்கைப் பாடத்தை யாரும் தியரியாப் படிக்கவே முடியாத விசியம் இருக்கு எண்டு விளங்க எனக்கு 20 வருடங்கள் எடுத்து இருக்குது !.

.

நாவுக் அரசன்

ஒஸ்லோ ,நோர்வே .

Chura Liya Hai Tumne ..Guitar Cover

ஞாயிறு விடுமுறை தினத்தில் இனிய காலை வணக்க வந்தனங்களுடன் பொழுதுபோக்கு இசைவிருந்து " சுரேளியாகே ஹம் ஹம் தும்னே சிந்து கீத்தோ... " என்ற மனத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும்,,வார்த்தைகள் நின்று கொல்லும் ஒரு அருமையான ரொமாண்டிக் காதல் பாடல். லைட் ரிதமிக் லேட் நைட் பப் டான்ஸ் முயூசிக் என்ற வகை மெட்டு, ரிதம் , தாளம் உள்ள ஹிந்தி மொழிப் பாடல். அச்சதாலான கிட்டார் விசியங்கள் அள்ளித் தெளிக்கப்பட்ட அற்புதம் .

இந்தப் பாடலை ஹிந்தி வெள்ளித்திரையை " மில்க்கிவே கலக்ஸ்சி " அளவுக்கு பிரகாசிக்க வைத்த ஜீனத் அமனும், அழகான ஹன்ட்சம் ஹீரோவும் பாடுவது போல படமாக்கி இருந்தார்கள். முக்கியமா ஒரு பெண்ணுக்கு கிட்டார் அடித்து பாடத்தெரியாது என்று சொல்ல அதை ஒரு சவாலாக எடுத்து ஜீனத் கிட்டார் அடித்துப் பாடுவது போல வரும் காட்சியில்.

இந்தப் பாடலை இசை அமைத்தவர் பெங்காலியை தாய் மொழியாகக் கொண்டு மேற்கு வங்காளத்தில் பிறந்து,,பம்பாய்க்கு இசை வாய்ப்பு தேடிவந்து பின் பிரபலமான ராகுல் தேவ் வர்மன் என்ற ஆர் டி பர்மன். ஒரு சோடி சேர்ந்து பாடும் டுயட் பாடலான இந்தப் பாடலைப் பாடிய பெண் குரல் இந்தியாவின் நைடிங்கேல் பறவை எனப்படும் ஆஷா போஸ்லே. ஆண் குரல் முகமத் ராபி,

ஹிந்தி இசை உலகைக் கலக்கிய ஆர் டி பர்மனும் , ஆஷா போஸ்லேயும் ரெக்கார்டிங் தியேட்டரில் பாடல் பதிவில் சந்தித்துக்.காதலித்து,கலியாணம் கட்டி இசை இணைத்து வைத்த இசை போலவே வாழ்ந்தார்கள். இப்ப பர்மன் இவ்வுலகில் இல்லை, இசை உலகில் இருக்கிறார், ஆர் டி பர்மன் இல்லாத போதும் அவர் நினைவாக குங்குமப் பொட்டு வைத்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர் ஆஷா போஸ்லே.

இந்தப் பாடல் வந்த " ஜாதோங்கி பாரத் " என்ற ஹிந்திப் படத்தை தான் தமிழில் " நாளை நமதே " என்று கதையை வேண்டி ,மக்கள் திலகம் எம் யி ராமச்சந்திரனை வைச்சு " ரீமேக் " செய்ததாக சொல்வார்கள். நாளை நமதே படத்திலயும் மெல்லிசை மன்னர் கிட்டார் சங்கதிகள் உள்ள பாடல்களை இசை அமைத்து அட்டகாசம் செய்து இருந்தார்.
.

சங்கக்கடை

சின்னவயசில் எங்களின் ஊரில் ஒரு இது அல்லது ஒரு அது  இருந்தது என்று தொடக்கி எல்லாராலுமே எழுத முடியாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் வாயால சொல்லும் படியாக ஒரு கதையாவது இருக்கும். அப்படி நினைவு அவதானிப்பில் தேக்கி வைத்து வயது அதிகம் போகவும் கரைந்து போகாத பல விசியங்களில்  சின்ன வயசில் இலங்கைத் தாய்த்திருநாட்டில் வாழ்ந்த எல்லாருக்குமே அடிமனதில் சந்தோஷ அலைகளைத் தாலாட்டிக்கொண்டு இருக்கும்.

                                  அப்படிப் பலதும் பத்தில் சிலதுகளை இன்றைய அவசர அலங்கார உலக வாழ்க்கை ஓட்டத்தில்  நினைத்துப் பார்க்கக்  கொஞ்சம் இயல்புக்கு ஒத்துவராமல் இருக்கும். அப்படி யுத்தத்தால் வடபகுதி தரைவழி உணவுப்பொருட்கள் விநியோகம் தனித்துப் போய் இருந்த கால அனுபவ விளிம்பில் தொங்கிக்கொண்டு நிக்கும் ஒரு மனிதர் வேட்டி மனேஜர்

                                                 மனேஜர் என்றால் பெரிய அலுவலகத்தில் அல்லது கொம்பனியில் வெள்ளைக் கொலர் வேலை செய்யும் மனேஜர் இல்லை. இந்தக் கதை நடக்கப் போகிற லொக்கேசன் பாரதிராஜா படத்தில தொடக்கதில ஒரு பச்சை வயல் வெளி, ஐயனார் கோவில் , வாய்க்கால் வரம்போடு ஓடை,  நெல்லு அறுக்கப் போகும் பெண்கள் போன்ற எடுப்போடு சொல்வதுக்கு எதுவுமே இல்லாத, வேண்டுமென்றால் மலையாளப் படங்களில் இருட்டுப்படத் தொடங்கும் நேரம் நாலுபேர் பீடி இழுத்து இழுத்துக் குடிக்கும் கள்ளுத் தவறணை போல  அதிகம் பேர் கவனம் அடிக்கடி கிடைக்காத ஒரு சின்னக் கட்டிடத்தில் இயங்கிய அந்த இடம்தான் கூப்பன் கடை என்று அழைக்கப்படும் சங்கக் கடை.

                                           வேட்டி மனேஜர் கட்டி இருந்த வேட்டி மட்டும் தான் வெள்ளை அந்த இடத்தில மற்றதெல்லாம் பல வருடமா பெயின்ட் அடிக்காத அந்தக் கடை மஞ்சள்காமாலை வந்த முகம் போல மங்கலாக இருந்தது.

யாழ்பாணத்தில் எல்லா சின்ன நகரங்களில் இருந்து போலவே எங்களின் வீராளி அம்மன் கோவிலுக்கு அருகில அந்தக் கூப்பன் கடை இருந்தது. அது பெரிய யாழ்ப்பான கூட்டுறவு சங்கத்தினால் மாநகர எல்லைக்குள் பரவலாக நடத்தப்பட்ட  பல கடைகளில் ஒன்று. அதை அம்மன் கிளை என்று சொல்லுவார்கள்.

                                                 அதில வேலை செய்த வெள்ளை வேட்டி கட்டிக்கொண்டு, பெரிய கரியலில் ஒரு யூரியா உரப்பை எப்பவும் மடிச்சு வைச்சுக் கட்டிக்கொண்டு, சைக்கிளில் முன்னுக்கு ஒரு பிளாஸ்டிக் பாக்கில் பிளாஸ்டிக் கான் மறைச்சு வைச்சுக்கொண்டு  அதில வேலை செய்ய வரும் அவரைத்தான் மனேஜர் அய்யா என்று சொல்லுவார்.

                                  மனேஜர் அய்யா ஏன் பெரிய கரியல் வைச்ச சைக்கிளில் யூரியா உரப்பை, பிளாஸ்டிக் பாக்கில் பிளாஸ்டிக் கான் சகிதம் அதில " செய்யும் தொழிலே தெய்வம் ,பல நோக்குச் சங்கமே சீவியம்  " என்று வேலை செய்ய வருவார் எண்டு இப்பவே குறுக்க மறுக்க கேள்வி கேட்டு எனக்குக்  கொதி வரப்பண்ணக்கூடாது.

                                            பல நோக்குக் கூட்டுறவுச் சங்கம், ஒரு ஊரில ஒரு சின்னக் கடையை வாடைக்கு எடுத்து அதில பலசரக்கு பொருட்களைப் போட்டு ஒரு மனேஜர் என்ற ஒரு நிர்வாகியை மேசையில் இருத்தி வைச்சு, சேல்ஸ்மேன் என்ற விற்பனையாளரை நிறுக்கும் தாரசுக்கு முன்னால நிறுத்தி வைப்பார்கள், இந்த இருவருமே சம்பளத்துக்கு வேலை செய்வதால் அந்தக் கடையில் தனியார் நடத்துவது போல விற்பனை அதிகரிக்க எதுவுமே செய்ய வேண்டியதில்லை. 

                                               அதைவிட அவர்களுக்கு சம்பளமும் குறைவு. ஆனால் அவர்கள் தண்ணிக்கால நெருப்புக் கொள்ளியை அணையாமல் கொண்டு போய் சுழியோடிப் பிழைக்கத் தெரிந்தவர்கள். அதை நீங்களே இதை வாசிச்சு முடிக்கும்போது ஏகமனதாக ஒத்துக்கொள்வீர்கள்.

                                            சிலந்தி வலை கட்டிய எல்லாக்  கூப்பன் கடை போலவும் அது சின்னதாக, மறைவாக, அதிகம் விளம்பரம் இல்லாமல் இருந்து, அதுக்கு அருகில் இருந்த மொடேர்ன் பலசரக்கு சில்லறைக் கடைகளோடு ஒப்பிடும்போது போது அது கொஞ்சம்  கிராமத்துப் பெண்கள் போல எடுப்புச் செடுப்பு இல்லாமல் கேவலாமாதான் இருந்தது.  

                                                           அதுக்கு காரணம் கூப்பன் கடைகள் தனியார் நடத்துவதில்லை. முழுவதும் அரசாங்கம் நடத்துவதும் இல்லை. கூட்டுறவுத் திணைக்களத்துக்கு கீழே பொதுமக்களின் பங்குகளில்,பொதுமக்களுக்கு சேவை செய்வது போல  உருவாக்கப்படுவது இந்தப் பல நோக்குக் கூட்டுறவுச் சங்கங்கள்.

                                    அந்த தாய்ச் சங்கம் பல கிளைகளை ஒவ்வொரு இடத்திலும் அமைத்து அந்தக் கிளைக்கு அருகில் ஒரு குழு அமைத்து அந்தக் குழு உறுப்பினர் அந்தக் கிளை எப்படி மக்களுக்கு சேவை செய்கிறது என்பதைக் கண்காணிப்பார்கள். 

                                                   அந்தக் கிளைக் குழுத்தலைவருக்கு சில அதிகாரமும் இருக்கு, அதிகமாக  கிளை மனேஜருக்கும், கிளைக் குழுத்தலைவருக்கும் நல்ல புரிந்துணர்வு இருக்கும், அதுதானே சொனேனே பெயரே பல நோக்குக் கூட்டுறவுச் சங்கம். அதனால் இருவர்க்கும் இடையில் பல நோக்கங்கள் எப்பவுமே ஒத்துப்போகும்

                       
அம்மன் கிளை கூப்பன் கடை அதிகம் அறியப்படாமல், சுண்ணாம்புச் சுவரில அந்தக் கிளையின் இலக்கம் மஞ்சள் பெயின்டில் எழுதி ஒரு வட்டம் போட்டு ,தாழ்வாக இறக்கிய தகரப் பத்திக்கு மேலே நெல்லு அறுக்கும் அரிவாளை பலர் கையில தூக்கி வைச்சுக்கொண்டு ஒருசக்கரத்துக்கு பின்னால நிக்கிற சின்னத்தோடு ஒரு தகர போட் பலகையோடு, சோக் கட்டியால எழுதின விலைப்பட்டியல் பலகையில் விலைகளின் விபரம் தெளிவில்லாமல் ,விருப்பம் இல்லாதவனின்  பெண்டாட்டி அலங்கோலமா உடுத்திக்கொண்டு கலியாணத்துக்கு வெளிக்கிட்ட மாதிரி ஏனோ தானோ என்று இருந்தது. ஆனால் வேட்டி மனேஜர் அய்யா பேமஸ் ஆகத்தான் இருந்தார்.

                                               அதுக்கு காரணம் மண்ணெண்ணெய் வெளியால இல்லாதா நேரம் கூப்பன்கடையிலதான் அது எல்லாருக்கும் பங்கிட்டு விநியோகிக்கப்பட்டது. சில நேரம் கோதுமை மா தட்டுப்பாடு வரும்போது பாண் பேக்கரிக்காரர் மனேஜர் ஐயாவிட்டத்தான் வருவார்கள்,அவரும் அஞ்சு அஞ்சு கிலோவுக்கு சில்லறையா ஓவ்வொரு பில் போட்டு அருவத்தேழு கிலோ மாமூட்டையை முழுசாகவே வெளிய தள்ளுவார். பின்னேரம் வீட்டுக்குப் போற நேரம் வேட்டி மனேயர் பாண் பேக்கரிகுப் போய் கொம்பு பணிஸ். வறுத்த ரக்ஸ் , கல் பணிஸ் எல்லாம் ஒரு பெரிய பையில வேண்டிக் கொண்டு போவார்.

                                      மாதத்தில் சில நாட்களைத் தவிர வீராளி அம்மன் கிளை, எப்பவுமே கோவிலுக்கு அருகில் குளத்துக்கு முன்னால குளத்து கரையில் சரிஞ்சு விழுகிற மாதிரி நின்ற கிளிசீரியா  மரங்கள் போலதான் அந்தக் கூப்பன் கடை, அதில இருந்த மனேஜர்,அதில வேலை செய்த சேல்ஸ்மேன் எப்பவும் இருப்பார்கள்.

                                        காரணம்  மாதத்தில் சில நாட்களில் தான்  கூப்பன் வெட்டி வறுமைக் கோட்டில் இந்தா அந்தா என்று தொங்கிக் கொண்டு நிற்கும் மனிதர்களுக்கு அரசாங்க உதவிப் பொருட்கள் கொடுப்பார்கள்,அல்லது உள்நாட்டு யுத்தத்தால் இடம் பெயர்ந்தவர்களுக்கு அரசாங்க நிவாரணம் கொடுப்பார்கள், இந்த நாட்களில் தான், பரபரப்பாகி  நானும் இவடதில தான் இருக்கிறன் என்று சொல்வதுபோல்  கூப்பன் கடை பலரை திரும்பிப் பார்க்கவைக்கும்.

                                                அந்தக் கூப்பன் கடையில் ஓர் சேல்ஸ்மன் என்ற பொருட்கள் நிறுக்கும் மனிதர், நிறுக்கும்  மேசையில நாடிக்கு ரெண்டு கையையும் முண்டு கொடுத்துக்கொண்டு தலையைப் பணிய  வைச்சுக்கொண்டு வேலை செய்ய விருப்பம் இல்லாதவர் போல இருந்தார். கழுத்தில குருசு போட்டு இருப்பார். சில நேரம் மித்திரன் பேபரில் வார ஜில் ஜில் கதைகள் தவற விடாமல் வாசிப்பவர் போல வேட்டி மனேயருக்கு அவர் படித்த கதைகளில் வாற ஜில் ஜில் சம்பவங்கள் சொல்லிக்கொண்டு இருப்பார்.

                                     வேட்டி மனேஜர்  குடும்பப் பொறுப்புள்ள குடும்பஸ்தன் போல,கொஞ்சம் வாட்டசட்டமா, எம் ஆர் ராதா போல காதுக்கும் கன்னத்துக்கும் நடுவில பண்ணைப் பாலம் போல பெரிய கிருதா விட்டு, அவர் கதைக்குறதும் வாயுக்குள்ள துப்பாக்கி சன்னம் பாஞ்ச எம் ஆர் ராதா மாதிரிதான் வாக்கியங்களின் முடிவில்  க்வா க்குவா  என்று இழுத்துக்  கொன்னை போலக் கதைப்பார் . பில் போடக்  கணக்குப் பார்க்க கல்குலேடர் பாவிக்க மாட்டார் ,பேனையை மேசையில தட்டி தட்டிக் கூட்டுவார். பில் மொத்தமா போட்டு அந்த தொகையை பில் நடுவில போட்டு ஒரு பெரிய நீள் வட்டம் சுளிசுப் போடுவார் .

                                    ஆனால் கண்ணுக்குள்ள எண்ணைவிட்டுக்கொண்டு, நினைவு முழுவதும் வெட்டாத , இன்னும் வெட்ட வராத கூப்பன் காட்டுகளின் கணக்கு வழக்கில் வேட்டி  மனேஜர் அய்யா காலை ஆட்டிக்கொண்டு ரோட்டை விடுப்புப் பார்த்துக்கொண்டு இருப்பார்.  எப்பவாவது அந்தரிச்ச சனம், கூப்பன் சாமான் எடுக்க வந்தால் ,மனேஜர் அய்யா

                                       " இவளவு நாளும் எங்க போனனி , இப்ப ஏ யி ஏ கூப்பன் நிற்பாட்டப்போற  நேரம் தானோ உங்களுக்கு விடியுது, என்ன சனம்களோ இதுகள், இனிக் கடைசி நாள் வரைக்கும் இழுத்தா கூப்பன் வெட்ட மாட்டன் ,இனிக் கடைசி நாள் வரைக்கும் இளுத்தடிச்சா சாமான் இல்லை , எனக்கு இருக்கிற அக்கறை உங்களுக்கு இல்லையே "

                                                  என்று உண்மையாகவே அக்கறையா சொல்லுவார் பிறகு, கூப்பன் முத்திரையை வெட்டி பில் போட்டுக்கொடுக்க , அதை வேண்டி மேசையில் குத்திப்போட்டு சேல்ஸ்மேன் சோம்போறித்தனமா எழும்பி, கை காலை உதறிப்போட்டு

                               " இவளவு நாளும் எங்க படுத்துக் கிடந்தனி, சாமானில அக்கறை இல்லை போல,  இருந்த மாதிரி தெரியேல்லையே ,கச்சேரி கணக்கு எடுக்கிற அரும்பட்டு நேரம் வந்துதான் எங்கட உயிரை எடுப்பிங்க போல, சாமான் இல அக்கறை இல்லாத சனங்களை இந்தக் கிளையில்தான் பாக்கிறேன்     " என்று நிறுப்பார்,

                                 ஏ யி ஏ கூப்பன் நிற்பாட்டப்போற  நேரம் என்று வேட்டி மனேயர் அய்யா வெருட்டினாலும்,ஒரு நாளும் கூப்பன் நிற்பாட்டி அதை எடுக்கத் தவறிய மனிதர்களின் பங்கீடுப் பொருட்கள் திருப்பி ஏ யி ஏ இக்கோ அல்லது கச்சேரிக்கோ திரும்பிப் போனதாக வரலாறே இல்லை. அது சங்கக் கடைக்குள்  அதன் பின் இருந்ததாகவோ வரலாறு இல்லை.

                                   அடுத்த கூப்பன் விநியோகம் வாறத்துக்கு இடையில். வேட்டி மனேஜர் அய்யா அதுக்கு எப்படியும் ஒரு வழி பண்ணிப்போடுவார் . அவளவு வலு விண்ணன் வேட்டி மனேஜர், அவர் செய்யிறதும் சரிதானே அடுத்த முறை புதிய விநியோகப் பொருட்கள் வரும்போது இறக்கி வைக்கவும் இடமும் வேணும் தானே .

                                           அந்த சேல்ஸ்மேன் பெரிய மண்ணெண்ணெய் பரலில் இருந்து  வேகமா திறந்து ஒரு லிட்டர் கானில நுரைசுக்கொண்டு வரும்போதே சடார் என்று கொண்டு போற பிளாஸ்டிக் கானில ஊதுவார். அதை வீட்டை கொண்டு வந்து அளந்தா முக்கால் லிட்டருக்கு கொஞ்சம் குறைவா இருக்கும்,

                                               அவர் சாமான் நிறுக்கிறதும் வலு வேகம், ஒரு கிலோ படிக்கல்லை நிறுவைத் தராசின் ஒருப்பக்கம் போட்டுடுடு சடார் என்று மாட்டுத்தாள் பையில் குத்து மதிப்பா ஒருகிலோ சீனியை சடார் என்று மற்றப்பக்க நிறுவைத் தராசில் குத்திப் போடுவார் ,தராசு கீழ போகவே சடார் என்று எடுத்திடுவார்,அவளவு வேகமா நிறுத்தல் அளத்தல் வேலை செய்வார், வீட்டை கொண்டு வந்து நிறுத்துப் பார்த்தல் சீனி ஒரு கிலோவுக்கு இருநுறு  கிராம் குறைவாதான் இருக்கும்.

                                         சங்கக் கடை வாசல்படியை அடிக்கடி மிதிப்பவர்கள், வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே உள்ள மக்கள். அவர்களுக்கு தான் சமூக சேவைத் திணைக்களம் கொடுக்கும் கூ ப்பன் விநியோக உதவிக்கு விதானை சிபார்சு செய்வார். அந்த மக்கள் அந்தக் கோட்டுக்கு கீழே இருப்பதாலோ என்னவோ எழுந்து நின்று சட்டம் கதைக்கும் உரிமைகள் அவர்களிடம் அதிகம் இல்லை. அதைவிட மனேச்சரை கோவித்தால் இன்னும் பிரச்சினை வரும் என்பதால் அவர்கள் எதையும் வாய் திறந்து சொல்வதில்லை.

                                             வேட்டி மனேயருக்கு சிம்ம சொப்பனமா இருந்த ஒரே ஒரு மனிதர் பெட்டிசம் பாலசிங்கம் ,கண்ணுக்குள்ள எண்ணையை விட்டுக்கொண்டு பெட்டிசம் அந்த சங்கக் கடையில் நடக்கிற எல்லாத்தையும் கவனித்துகொண்டு இருந்தார் .முக்கியமா இரவில கனவிலையும் திரத்துவதாலோ  என்னவோ தெரியவில்லை பெட்டிசதைக் கண்டவுடன எழுந்து நிற்பார் வேட்டி மனேச்சர்.

                                ஆனால் பெட்டிசம் மனேச்சருக்கு எதுவுமே நேரடியாக சொல்வதில்லை. ஆனால் விபரமா என்ன தில்லுமுல்லு நடக்குது என்று கூடுறவு  திணைக்களத்துக்கு  மாதம் மாதம் பெயர் இல்லாத கடிதம் போகும். அதுவும் தலைகரனமான இங்கிலீசில் பறக்கும். பெட்டிசம் பாலசிங்கம் கச்சேரியில் ஹெட் கிளார்க்காக இலங்கை கிளரிகள் செர்விஸ் இல் வேலை செய்து ஓய்வூதியம் எடுத்தவர் .

                          இடம்பெயர் நிவாரணம், கூப்பன் விநியோகம் எல்லாம் அமளிதுமளியாக்  கொடுத்து முடிந்த   ஒருநாள் பின்னேரம் சங்கக்கடை பூ ட்டுற  நேரம் பெட்டிசம் அந்தப் பக்கம் போய் இருக்கிறார் , வேட்டி மனேஜர் சைக்கிள் முன் ஹன்டில்ல ஒரு மண்எண்ணைக் கலனைக் கொழுவிப்போட்டு , உரைப்பை நிறைய சாமான் கட்டி அதைப் பின் கரியலில் வைத்துக் கட்டிக்கொண்டு நிண்ட நேரம் கறுப்புப் பூ னை குறுக்க வந்த மாதிரிப்  பெட்டிசம் வர கஷ்டப்பட்டு சிரிச்சுப்போட்டு

                  " கிளாக்கர் அய்யா, எங்க இந்தப் பக்கம் இந்த இருட்டுப்படுற  நேரம் வந்தனியால்,  " என்று கேட்டார்

                          "    ஏன் ,வரக்கூடாது எண்டு என்னவும் சட்டதிட்டம் இருக்கோ ,இல்லைத் தெரியாமதான் கேட்கிறேன் , "

                      "  இல்லை கிளாக்கர் அய்யா,, பெடி பெட்டையள் கண்மண் தெரியாமல் சைக்கில் ஓட்டுதுகள்,இடிச்சுப் போட்டு அதுபாட்டில போகுதுகள், வெளிக்கிட்டா  பகல் வெய்யிலோட இங்கால வந்திட்டுப் போகலாமே "

                         "  இல்லைத் தெரியாமதான் கேட்கிறேன்,,என்னை இடிச்சுப் போட்டு போறது என்ன லேசுப்பட வேலையே ,நைன்டீன் செவிண்டி  செவினில  இன்ஸ்பெக்டர்  அத்தநாயக்க எனக்கு முன்னால பொலிஸ் ஜீப்பை ரேஸ் பண்ணி புகை கிளப்பினதுக்கே கோன்ஸ்சூமார்  கோட்டில் வழக்குப் போட்டு அவனைக் கோடு கச்சேரி எண்டு இழுத்து எடுத்தனான் கண்டியே ,அதுவும் பண்டாரநாயக்க காலத்தில "

                         "  அடி சக்கை எண்டானாம் , நல்ல காலம் சிறிமா பண்டாரநாயக்ககாவை விட்டு வைச்சிங்க கிளாக்கர் அய்யா " என்று சிரிச்சார்

               அதுக்குப்  பெட்டிசம் , " ஒருத்தன்  விடிய விடிய  மேடைபோட்ட கோவிலில சின்ன மேளம் ஆட பெண்டுகள் வந்த நேரம்,மேடைக்கு முன்னால போய் இருந்தானாம் ,அந்த நேரம் பார்த்து அவன்  பொஞ்சாதிக்கு பிள்ளைப்பெறுவுக்கு அடிவயித்தில  வயித்துக் குத்து வந்த கதை தெரியுமே உனக்கு "

                           "  அதென்ன கதை கிளாக்கர் அய்யா ,,உண்ணான எனக்கு அந்தக் கதை தெரியாது, "

                         " சரி ,கதையைக்  காத்தோட விட்டுப் போட்டு , உதென்ன தனிச் சீவியதுக்கு வெளிக்கிட்ட மாதிரி   பெரிய பொட்டலங்கள் மூட்டை  முடிச்சுக்களோட இன்றைக்கு ரெண்டு ராமேஸ்வரம்  போறதுக்கு  தலைமன்னாரில கப்பல் ஏறப்போற மாதிரி ரெண்டு  பேரும் கட்டிக்கொண்டு நிக்கிறியள் "


                               "     சரஸ்வதிப் பூ சைக்கு கொஞ்சம் படையல் சாமான் வீடுக்கு எடுத்துக்கொண்டு போறன்,,அதுவும் எல்லாத்துக்கும் பில் போட்டுடுதான் கொண்டு போறேன், " என்று கஷ்டப்பட்டு சிரிசுக் கொண்டு சொல்ல ,பெட்டிசம்

                     " உதென்ன சரஸ்வதிப் பூசைக்கோ இவளவு சாமான் போகுது,,உது போறதைப்  பார்தா நூற்றிஎட்டு சங்கு வைச்சு செய்யிற சங்காபிசேகத்துக்கு ஏத்திப் பறிக்கிற மாதிரியெல்லோ கிடக்கு ,அதென்ன முன்னுக்கு பிளாஸ்டிக் கானுக்க "

                          " அது கிளாக்கர் , பிள்ளையள்  படிக்க அரிக்கன் லாம்புக்கு கொஞ்சம் மண்எண்ணை  எல்லிப்போல  மனுஷி கொண்டுவரச் சொன்னது அதுதான் கானில அதிலயும் கொஞ்சம் பிடிச்சுக் கொண்டு போறேன் ,அதுக்கும் பில் எல்லாம் போட்டுதான் கொண்டுபோறேன் " என்றார்

                 "   உவன் சேல்ஸ்மேனும் என்னத்தைக் சைக்கிள் கரியரில் கட்டி வைச்சுக்கொண்டு நிக்குறான் ,அவனுக்கும் என்ன சரஸ்வதிப் பூசையோ..கழுத்தில ஜேசுநாதர் குருசு போட்டுக்கொண்டு நிக்கிற அவனுக்கு என்ன சரஸ்வதிப் பூசை "

                           "  இல்லை,கிளாக்கர் அய்யா,,அவன்  வேதக்காரப் பொடியன் "

                      "  பிறகென்ன உன்னைப்போல அவனும் பெருமாள் கோவில் ஆண்டி தெண்டளுக்கு வெளிக்கிட்ட  மாதிரி என்னவோ மூட்டை முடிச்சுக்கள் கட்டிக்கொண்டு நிக்குறான் "

                       " இல்லை கிளாக்கர் அய்யா,,நிவராண அரிசி கொஞ்சம் புழுத்துப் போய்க் கிடந்தது அதை அவன் கொண்டுபோய்க் கழுவிக் காச்சிக் குடிக்கிறன் எண்டு கேட்டான்,,நான் தான் கொண்டுபோகச் சொன்னண்ணன்,,அதுக்கும் பில் போட்டுக்கொண்டுதான் போறான்,," என்று கஷ்டப்பட்டு சிரிச்சு சொன்னார்.

                             " அப்ப அலுவல் நடக்குது  போல, உலை வாயை மூடலாம், ஊர் வாயை மூட முடியாது கண்டியளோ , நல்லதுக்குத்தான் சொல்லுறேன்."

                              " என்ன கிளாக்கர் அய்யா , நான் இருவது வருசத்துக்கு மேலே  சங்கத்தில வேலை செய்த செர்விஸ் ,சிறிமாவோட சீத்தைத் துணி கிழிச்சுக் கொடுத்த காலத்தில வேலைக்கு சேர்ந்தனான்,  கணக்கு வழக்கு எல்லாம் சட்டப்படி இருக்கும் கிளாக்கர் அதில ஒரு சந்தேகமும்  வரத்தேவையில்லை "

                         " இருவது வருசத்துக்கு மேலே செர்விஸ்,,,,அதுதான்  சொல்லுறது .. மூளை செய்யாததை முழங்கால் செய்யும்......எண்டு சொல்லுறது ,,,"

                       "   இல்லைக் கிளாக்கர்,,நீங்களே திறந்து  பாருங்கோ திறப்பைத்  தாறன்."

                           "   என்னமோ பில் போட்டேன் போட்டேன் என்று சொல்லுறீர் காணும் ,எனக்கு உந்த ஆராய்ச்சி எல்லாம் தேவை இல்லை, வாற சனத்துக்கு ஒழுங்கா மனசாட்சிப்படி அளந்து நிறுத்துக் கொடுத்தா போதும். "

                             " அதுக்கு ஒண்டும் நீங்கள் ஜோசிக்கத் தேவை இல்லை கிளாக்கர் அய்யா " என்று மிகவும் கஷ்டப்பட்டு சிரிசுக் கொண்டு சொல்ல

                              "  பிறகு என்னவும் பிசகின பிறகு குத்துது குடையுது எண்டு வரபட்டாது கண்டியலே.முதுகைத் தடவி பப்பாவில ஏத்தாமல் சொல்லுறதை முகத்துக்கு முன்னால சொல்லிப்போட்டேன் கண்டியலே  " 
                               
                                      " சங்கீதக் கச்சேரியில்  மிருதங்கமும் ,சங்கக் கடை மனேஜரும் ஒன்றுதான் ,,கிளாக்கர் அய்யா "

                            "  இதென்ன புலுடா விட்டு  புது விண்ணாணம் எல்லாம் எனக்கே சொல்லுறாய் அதுவும் மட்டு மரியாதை கொஞ்சமும்  இல்லாமல்   எனக்கே  சொல்லுறாய் "

                            " ரெண்டுமே..... ரெண்டு........ பக்கமும் எப்பவுமே அடி வேண்ட  வேண்டும், .......கிளாக்கர் அய்யா , ஒரு  சங்கக்கடை மானேஜரா வேலை செய்து பார்த்தா தான் தெரியும் எலிக்கு விளையாட்டு,,சுண்டெலிக்கு  சீவன் போற கேவலம்,சீ எண்டு  போகுது ,,"

                                என்று மனேஜர் இனி வந்தா வா போனாப் போ என்றது மாதிரி சொன்னார்.  அதுக்கு பெட்டிசம் பாலசிங்கம் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அல்லது இன்னும் கதை வளர்த்துக்கொண்டு நிக்க விருப்பம் இல்லையோ தெரியவில்லை ,

                                         " எண்ணமோ.... பார்த்து நடவுங்கோடா.... " என்று போட்டுப் போட்டார்.

                             
இந்த சம்பவம் நடந்த சில நாட்களில் , தாய்ச் சங்கத்தில் இருந்து அதிகாரிகள் வந்து இருப்பு எடுத்து ஒரே நாளில் வேட்டி மனேஜரும் ,அந்த குருசு போட்ட சேல்ஸ்மேனும் அந்த கிளையில் இருந்து தூக்கப்பட்டு ,அடுத்த நாள் இளமையான,லோங்க்ஸ்  போட்ட  ஒரு மனேச்சரும்,வேட்டி கட்டின மெலிஞ்ச ஒரு வயதான சேல்ஸ்மேனும் அதில வேலைக்கு வந்தார்கள்.

                          இளமையான,சரத்பாபு போல அழகா,வெள்ளையா இருந்த  அந்த லோங்க்ஸ் போட்ட மனேஜர் அதிகம் மேசையில் இருக்க மாட்டார். அங்கேயும் இங்கேயும் அன்ன நடை நடந்து திரிவார். அவரைப் பார்த்தா படிச்சுப்போட்டு நல்ல வேலைக்கு ட்ரை பண்ணிக்கொண்டு இடையில் இந்த வேலைக்கு வந்தவர் போலதான் இருந்தார்,மரியாதையா எல்லாரோடும் கதைப்பார்.

                                             முக்கியமா சொண்டைக் கொஞ்சம் சரிச்சு கன்னத்தில் பலுன் ஊதிச் சிரிப்பார்.  வெக்கை  வியர்வை அதிகமான  நாட்களில் சேட்டுக் கொலருக்க ஒரு லேஞ்சி மடிச்சு வைச்சு இருப்பார். ஜப்பான் இலற்றோனிக் காசியோ வாச் கட்டி இருந்தார். கோதம்பமா நிறுக்கிற மாத்  தூசு அதில படாமல் அதுக்கும் ஒரு லேஞ்சி சுற்றிக் கட்டிக்கொண்டு இருப்பார். 

                      அந்த வயதான சேல்ஸ்மேன் அய்யா பற்றி சொல்ல ஒண்டுமே இல்லை,அவளவு சிம்பிளா இருப்பார்.கண்ணில களவு பொய் தேடினாலும் கிடைக்காத மாதிரி நெற்றியில் திருநீறு சந்தனப்பொட்டு,காதில அருச்சனைப் பூ  என்று அந்தாளைப் பற்றி வாயைத்திறந்து புறணி சொல்ல எதுவுமேயில்லை. 

                                 தென்ன மரத்துல தேள் கொட்டினா பன மரத்துல நெரி ஏறுதாம்...எண்டுமாப் போல  எப்பவுமே  குளறுபடியாப் போய்க்கொண்டு இருக்கிற எங்களின் ஊரில   இனிக் கொஞ்சம் இந்த சங்கக்கடை  தர்மத்தின் பலனையும் அனுபவிக்கும் என்று நினைச்சுக்கொண்டு இருக்க....

                                                   சங்கக் கடைப் பின் சுவரோட ஒரு கம்பிக் கிறாதி வைச்ச ஜன்னல் இருந்தது , அந்த ஜன்னல் மரக் கதவைத் திறந்தால் பின் வெளியால வெறுங்காணி தெரியும், முடக்கொத்தான் பத்தைக்கள் தாறு மாறா வளர்ந்து கிடந்த  அதன் முடிவில் வேலி ஒழுங்கா அடைக்காத பவளமக்கா வீடு இருந்தது. 

                                          பவளமக்கா வீட்டில அவாவின் மகள் அரியமலர்  ஒ எல் பெயில் பண்ணியதால் வீட்டோடோ இருந்தாள். இனி அவளுக்கு ஆனி,ஆவணி,புரட்டாசி மங்குசனி  தோஷம்  கழியிற  கையோடு கலியாணம் போல பவளமக்கா புரோக்கர் தட்சனாமூர்தியிட்ட குறிப்புக் குடுத்து சொல்லி வைச்சா 

                                       அரியமலர் காதவராஜன் கூத்தில வாற ஆரியமால போல அழகுக்கு கொஞ்சி  அரிதாரம் பூசுற  அந்த குமரி வயசில தையல் படிக்கிறேன் என்று ரோட்டால தையத் தக்க தையத் தக்க என்று வாத்து நடை  போட்டுக்கொண்டு போவாள், 

                                            நல்லா இருட்டுற நேரம் ஏதாவது ஒரு இளையராஜா பாட்டு வேப்பமரத்தில குயில் பாடுறது போல  மெல்லப் பாடிக்கொண்டு வருவாள் ஆனாலும் அதிகம் உயரம் இல்லாத ,கொஞ்சம் குண்டான உடல்வாகில் இருந்தாலும்   ஊமத்தம்பூபோல அரியமலர் வாளிப்பா இருந்தாள்.கொஞ்சம் சோசியல் டைப்,  எல்லாரோடும் வஞ்சகம் இல்லாமல்  வள வள எண்டு கதைச்சுக்கொண்டு திரிவாள்  அந்த நாட்களில்.  

                                           அந்த மேனேஜர் அவளை ஜன்னலுக்கால முதல் பார்த்தாரா அல்லது  அரியமலர் அவரை  வேலிக்கால முதல் பார்த்தாளா என்று எனக்கு இன்றுவரை தெரியாது. அரியமலர் வேலிப் பொட்டுக்கால அடிக்கடி  சங்கக் கடை ஜன்னலுக்கு வந்து சிரிச்சு சிரிச்சு பேசுறதை பவளமக்காவும் அடிக்கடி பார்த்தா. 


ஒருநாள் லோங்க்ஸ் மனேஜர் அரியமலருக்கு கடிதம் எழுதி அதில ஒரு கவிதையும் எழுதிக்  கொடுக்க அது பவளமக்காவுக்கு தெரியவர , ஒரு நாள் பவளமக்கா ஜன்னலுக்கால கிழி கிழி எண்டு மனேயரைக் கிழிச்சும் ,,அந்த ஜன்னல் ஒவ்வொரு நாளும் திறந்தது,,,சிக்னல் போய்க் கொண்டும் வந்துகொண்டும் தான் இருந்தது.

                                           வீராளி அம்மன் கோவில் துர்க்கையம்மன் திருவிழாவுக்கு காலையில , அம்மன் மணி அடிச்சு,வைரவர் மணி அடிச்சு   சிங்கக்கொடி கொடிக்கம்பத்தில் கொடியேறின நேரம், " ஏலேலங் குயிலே என்னைத் தாலாட்டும் இசையே,,உன்னைப் பாடாத நாள் இல்லையே ,ஏலேலங் குயிலே என்னைத் தாலாட்டும்  .........., உன்னைச் சேராத நாளும்  இல்லையோ, " என்று கட்டுக் கிணற்றடியில் நிண்டு முகத்துக்கு கஸ்தூரி  மஞ்சள் அரைச்சுப் பூசிக்கொண்டு ,கப்பியில் இழுத்து இழுத்து தலைக்குத்  தண்ணி அள்ளி வார்த்துக்கொண்டு  அரியமலர்  சந்தோசமா பாடிக்கொண்டு இருந்ததை பவளமக்காவும் சந்தோசமாத்தான் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தா.

                                       ஆனால்  அன்று பின்னேரம் அரியமலர் " பொலிடோல் குடிப்பேன்,,,அல்லது  அரளிக்கொட்டை அரைப்பேன்   ,,," என்று  கடிதம் எழுதி அரிக்கன் லாம்புக்கு கீழே வைச்சுப்போட்டு இருட்டு மம்மல்ப்பட்ட நேரம்  காணாமல் போக, பவளமக்கா சிம்மிணியைக் கழட்டி துடைச்ச நேரம் பார்க்கவில்லை, நெருப்புக்குச்சி தட்டி திரிக்கு வைச்ச நேரம் தான் அதைப் பார்த்தா ,பார்த்திட்டு வேலிப் பொட்டுக்கால விழுந்து எழும்பி ஓடிவந்து சங்கக்கடை ஜன்னலைப் பார்த்தா.

                                       அதுவும் பூட்டி இருந்தது. முன்னால ரோட்டுக்கு ஓடிவந்து பார்க்க ,முன் கதவும் பூட்டிக் கிடந்தது,சரத்பாபு மனேஜர் இல்லை , அந்த காதில பூ  வைச்ச வயதான சேல்ஸ்மேன் அய்யாதான் போக வெளிகிட்டுக் கொண்டு நிண்டார்

                           " எண்ட அம்மாளாச்சி ,நீ தானனை  என்னைக் காப்பற்ற வேண்டும், எண்ட பெட்டை மலரைக் கண்டனியலே அய்யா,, இந்த அறுதலன் மனேஜர்  அவன் என்னைப் பார்த்து சிரிச்ச சிரிப்பிலேயே இவன் ஒருநாள் இங்க பிரச்னை எடுப்பான் என்று அண்டைக்கே எனக்கு புத்தி இல்லாமல் போச்சே,,அய்யோ ,இந்தநேரம் பார்த்து எண்ட மனுசனும் வவுனியாவில போய் நிக்குதே,,அய்யா எண்ட மகள் மலர் இண்டைக்கு இங்க வந்தவளே,,அய்யா உங்களைக் கையெடுத்துக் கேட்கேறேன்,,அய்யா சொல்லுங்கோ ஐயா ,,,"  என்று ஒப்பாரி வைச்சா 


                            ஆனால் இது  வெட்டுக் குத்தில முடிஞ்சு ஒரு கதையாக  அந்த லோங்க்ஸ் போட்ட மேனேஜர் வந்த ரெண்டு கிழமையில் சங்கக் கடைக்கு பின்னால நடந்தது.  விலக்குப்  பிடிச்சு விடுறன் என்று  முன்னுக்கு நின்ற புண்ணியக்குஞ்சிதான்  அந்த சம்பவம் நடக்கவே பிண்ணணியில் நின்ற ஆள் . அதைப் பிறகு எழுதுறேன்.

    .