Friday, 28 October 2016

இரவின் மடியில் இதயம் வரை....

காலம் மிக மிக வேகமாக முன்னோக்கிப் பாய்ந்து போகுது.  கூடவே அகாலமாக துன்பங்களும் மூஞ்சூறு  விளக்குமாத்தை தூக்க முடியாமல் காவிக்கொண்டு போனமாதிரி சேர்ந்துகொள்கிறது. சேர்ந்துகொள்கிறதா ? அல்லது  சேர்ந்து கொல்கிறதா ? என்பதுதான் மிக முக்கியமான கேள்வியாக பதில்களில் சிக்கிக்கொண்டு திணறிக்கொண்டிருக்கு . இதுக்கு  இன்றைய உலக மயமாக்கல் முகத் திரையில்  முன்னேறிய நாடுகள் கொடுக்கும் விலை கனதியாகத்தான் இருக்கு .

                                சென்ற தலைமுறையின் தேவைகள் மிகக் குறைவு. அல்லது அப்படியான ஒரு திருப்தியான கட்டமைப்பை உருவாக்கி மிகக்குறைந்த வாழ்க்கைத்தரதில் மிகப்பெரிய சந்தோசங்களை அவர்களால் தன்னிறைவாக்க முடிந்திருக்கு. அதுதான் அவர்களின் வெற்றி .அதன் சில படிப்பினைகளையாவது மீள்விக்கப்பட்ட ஒரு மனநிலையில் இருந்து நின்றுகொண்டு  நிதானமாக  ஜோசிக்கவே நேரமில்லாமல் எகிறும் இன்றைய காலத்தில் ...

                                                    இரண்டு வருடங்கள் முன்   வசந்தகாலம் விடைபெறும் கடைசி மாதத்தில், பேர்ச் மரங்களும் வில்லோ மரங்களும் அவைகளின் கடைசி இலைகளைக் கழட்டி மஞ்சளாகிய இலையுதிர்கால வாரம், ஒஸ்லோவில் " எதிர்கால இலற்றோனிக் சாத்தியங்கள் " என்ற தலைப்பில் இலற்றோனிக் கண்காட்சியும்  கொல்லைக் காட்டு நரி பல்லைக் காட்டினது  போல விற்பனையும், தலைநகரின் நடுவில் உள்ள ஒரு பெரிய மகாநாட்டு மண்டபத்தை வளைச்சுப் பிடிச்சு நடத்தினார்கள்.

                         ஜப்பான்,தென் கொரியா, தாய்வான் ,சைனா இல இருந்து பல்தேசிய இலற்றோனிக் உற்பத்தி நிறுவனங்கள் அவர்களின் சந்தைப்படுத்தல் முகவர்களை அனுப்பி வைச்சு, அந்த நிறுவனங்களின் அதி நவீன இலற்றோனிக் உற்பத்திகளின்  கண்காட்சி என்ற பெயரில், முடிந்தளவு  அவர்களின் வேறு சில தயாரிப்புகளையும் அதைப் பார்க்க வந்தவர்களின் தலையில் " நடக்கமாட்டாத லவாடிக்கு நாலு பக்கமும் சவாரி " பழமொழி போல பாசல் கட்டி ஏத்தி அனுப்பிக் கொண்டு இருந்த ஒரு இடத்துக்குப்  போனேன்  

                           கொஞ்சம் டெக்னிகலா  பார்வையாளரக்  கவர   " எதிர்கால இலற்றோனிக் சாத்தியங்கள் " என்ற தலைப்பில் அந்த விற்பனையும் கண்காட்சியும் நடந்தது. மொடேர்ன்  சயன்ஸ், அஸ்ரோ பிசிக்ஸ்  இவைகளில் மிகவும்  ஆர்வம்  இருப்பதால்  அந்தத்   தலைப்பின்  ஈர்ப்பு விசையில் கொஞ்சம் கவரப்பட்டு உள்ளுக்க வலது காலை எடுத்து வைச்சுப் போய்  சுற்றிப் பார்த்தேன். பார்த்த போது  உண்மையில்  அந்தக்  கண்காட்சி இன்றைய நவநாகரிக  நுகர்வோர் கலாச்சரத்தின் பொழிப்புரை போல இருந்தது .

                                                அந்த மண்டபத்துக்கு வெளியேயும், உள்ளேயும் அடிச்சுப் பிச்சு இளம் பெண்கள்தான் குறுக்க மறுக்க " மீன் திகழ் விசும்பில் பாய் இருள் அகல ஈண்டு செலல் மரபின் தன் இயல் வழாஅது " குறுந்தொகை போல நிறைந்து இருந்தார்கள். மண்டப வாயிலில் இன்னும் கொஞ்சம் இளம் பெண்கள் ஒரு " கட்லோக் " என்ற கடைகளின் விபரம் அவை விற்கும் பொருட்கள் பற்றி ஒரு சின்னக் குறிப்பு உள்ள துண்டுப்பிரசுரம் தந்தார்கள். 

                                  அந்த இடமே ஏறக்குறைய " வண்புனல் தொழுநை வார்மணல் அகன்துறை அண்டர் மகளிர் தண்தழை உடீஇயர் " அகநானூறு கால இளமையா இருக்க, அதையும் வேண்டிக் கொண்டு " தந்தன தந்தன தாளம் வரும் அதில் சந்தன மல்லிகை வாசம் வரும் " எண்டு பாடிக்கொண்டு உள்ளுக்கு சும்மா சுற்றினேன். அதிலும் சும்மா  கிடக்கிற  வாய்க்கு  அவல் போட யாரவது ஒரு மெல் இடையாள் அம்பிடுவாளா  என்றுதான்  சுற்றினேன் 

                                           எல்லா சின்ன சின்ன கடைகளிலும் நிறைய அதி நவீன , " பிளாஸ்மா " , " மட்ரிக்ஸ் ", " ஹை டேபிநிசன் ", " லேமொட்த் "தொழில்நுட்பத்தில் உருவாக்கப்பட்ட இலத்திரனியல் சாதனங்கள் உலக அழகு ராணிகள் போல " என்னைப் பார் என்னைப் பார் " எண்டு ப்ளஸ் ஏற்ற  புரோட்டான்களும், மைன்ஸ் ஏற்ற இலத்திரன்களும் ஓடிப்பிடிச்சு விளையாட அவைகளுக்கு நடுவில்  நடுநிலை நியுற்றோன்கள் போல  ஒரு ஓரமாக ஒதுங்கி நிண்ட போது  அவைகளின் பாவனை ஏன் இப்ப எங்களுக்கு தேவை எண்டு ஜோசிக்க வைத்தது...

                              அந்த கண்காட்சி உண்மையில்  பணமும் பத்தாயிருக்க, பெண்ணும் முத்தாயிருக்க, முறையிலேயும் அத்தை மகளாயிருக்க பிரமிப்பா இருந்து, எதிர்கால " ஹை டெக் "  தொழில் நுட்பம் உண்மையில் பயப்பிடுத்தும் போல இருந்து, டெலிவிஷனை ஒரு சீலை போல சுருடிக்கொண்டு போய் விரும்பின சுவரில வைச்சு தப்பிப்போட்டு வேண்டிய சனல் பார்க்கலாம் எண்டு ஒரு செய்முறை விளக்கம் செய்து காட்டினார்கள் அதைப் பார்க்க குதிக்காலில சீனி எறும்பு கடிக்கிற மாதிரி திரிலா இருந்தது.

                                       அந்தப் பொருட்களை உலகத்தின் வேற ஒரு மூலையில் இருந்து கொண்டு எப்படி யாரோ ஒருவர் கண்டு பிடிக்கிறார் என்ற ஆச்சரியதைவிட,  இவளவு அழகான பெண்கள்  ,அவைகளை வாயில தேன் போத்திலை வைச்சு சரிச்சு ஊத்தின மாதிரி தேன் ஒழுகப் பேசி , சிக்கலான டெக்நோலோயில் உருவான சாதனங்களை இலகுவாக விளங்கப்படுத்தி விற்பனை செய்த இளம்பெண்களை  யார் எங்கிருந்து கண்டுபிடித்து இங்கே கொண்டு வந்தார்கள் என்ற கேள்வி மிகவும் ஆச்சரியமா இருந்தது.

                             எல்லாக் கடைகளிலும் இருந்த விற்பனைப் பெண்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் சளைத்தவர் அல்ல எண்டு " ஆத்தாளை எங்கள் அபிராமவல்லியை அண்டம் எல்லாம் பூத்தாளை மாதுளம் பூ நிறத்தாளை புவி அடங்க.... " அபிராமிப் பட்டருக்கே சவால் விடுற மாதிரி இருக்க பேசாமல் இந்த கண்காட்சிக்கு " எதிர்கால இலற்றோனிக் சாத்தியங்கள் " என்ற பெயரை விட " எதிர்கால வாழ்க்கைத் துணைகளின் சாத்தியம் " எண்டு பெயர் வைச்சிருக்கலாம் போல இருந்தது..,,

                               வளர்ச்சியடைந்து கொண்டு வரும் நாடுகளின் உற்பத்திப்பொருள்கள்,  வளர்ச்சியடைந்த மேலை நாடுகளில் அதிக விலைக்கு விற்பனை ஆகுது.  அதுக்கு காரணம் மேலை நாடுகளில் உள்ளவர்களிடம் திருப்பி இல்லைப் போல இருக்கு, அதிகமாக இளம் பிள்ளைகள் தான் விடுத்தது விடுத்தது கேள்வி கேட்டு அதுகளை வேண்டி  " பத்தியத்துக்கு முருங்கைக்காய் வாங்கிவா என்றால், பால் தெளிக்கு அவத்திக்கீரை கொண்டு வந்த மாதிரி " பாவித்துப் போட்டு, அதன் நவீனம் கொடுக்கும்  பெறுமதி குறைய,  ஏற்கனவே வீட்டில் இருக்கும் மற்றபல இலற்றோனிக் குப்பைகளுடன் அதை எறிஞ்சு போட்டு மறுபடி அதி நவீனம் தேடுவார்கள்,

                                இப்படியான கண்காட்சி விற்பனை ஒழுங்கு செய்பவர்கள் அவர்களுக்கு கடன் கொடுக்க கையோடு சில " பேங்க் " குகளையும் ஒழுங்கு செய்து வைச்சு இருப்பார்கள், அந்த விற்பனை நிலத்திலேயே " நோர்வேயின் பொருளாதரத்தை நிமிர்த்திப் பிடிக்கிறோம் "  எண்டு பெருமையா விளம்பரம் எப்பவும் டெலிவிசனில் செய்யும் ஒரு பேங்க்,                                        
                                  
                                "  ஓடியா.. ஓடியா ..கையில காசு வாயில தோசை, கையில காசு வாயில தோசை, போனா வராது ,வந்தாப் போகாது  ...ஓடியா.. ஓடியா ..கையில காசு வாயில தோசை, கையில காசு வாயில தோசை .."

                                   எண்டு விளம்பரம் செய்து கொண்டு, எவன் வந்து மாட்டுவான் " நோர்வேயின் பொருளாதரத்தை நிமிர்த்திப் பிடிக்க " என்று ஒரு " மினி பேங்க் ஸ்டால் " திறந்து வைச்சுக் கொண்டு இருந்தார்கள். வங்கிகள் கொடுக்கும் கடன்தான்  மிகப்பெரிய தந்திரம். ஆரம்பத்தில்  எல்லாமே  நல்லாவே  இருக்கும் . கடைசியில்தான்  அவர்களும் கழுத்துக்குக்  கயிறு போட்டு இழுப்பார்கள்.

                                          கொள்ளை அடிப்பவர்கள் இப்படிதான் எப்பவுமே திட்டம் போட்டு கும்பலாகக் கொள்ளை அடிப்பார்கள் என்று கொமினிசம் சார்ந்த புத்தகங்களில் சின்ன வயசில் படித்து இருந்தாலும் அன்றுதான் நேரடியாப் பார்க்க முடிந்தது. அதிலும் ஆற்றம்  கரையில்  கொள்ளிக்கட்டை  அடுப்பங்கரையில் கொழுக்கட்டை  போல  இப்பிடியும்  துணிந்துவெளிப்படையாகவே கொள்ளை அடிப்பார்கள்  என்றும்  அன்றுதான் அறியமுடிந்தது 

                          ஒரு கட்டத்தில் இப்படி பேங்க் கடனுக்கு  அழுது வடிந்து வேண்டிய இலற்றோனிக் பொருட்கள்  கழுதை வளையற்காரன் கிட்டபோயும் கெட்டது, வண்ணான் கிட்டபோயும் கெட்டது  போல நீர்த்துப்போனாலும் பேங்க் இல் எடுத்த கடன் முடியும் வரை கட்டத் தான் வேண்டும். அதைதான் பேங்க்காரங்கள் " வந்தாப் போகாது " எண்டு சொல்லி சொல்லியே எல்லாரையும் மயக்கும் வித்தை போல இருந்தது.

                                  நான் அந்த இடம் முழுவது சுற்றி,பல விஞ்ஞானம்  விந்தைகளில் ஆர்வம் உள்ளவன் போல பல அதி நவீன பொருட்களையும்,  அழகுப் பெண்களையும் மேஞ்சு போட்டு, அந்த மண்டபத்தின் நடுவில் பேப்பர் கப்பில் கோப்பி விக்கும் கடை போட்டு இருந்தார்கள் அதில இருந்து ஒரு கோப்பியை வேண்டி உறுஞ்சிக்கொண்டு, சின்னப் பிள்ளைகள் உலகம் மறந்து கேம்ஸ் விளையாடும் விளையாட்டு சாதனங்களுடன்  தோற்று தோற்று விளையாடுவதைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன். 

                                 வயதான ஒரு பெண்மணி " ரிமொர்ட் கொன்றோல் " போல இருக்கும் பழைய நோக்கியா பழைய போனை வைச்சு ஆருக்கோ நம்பர் தேடி தேடி அதில குத்திக்கொண்டு எனக்கு முன்னால வந்து இருந்தா, 

                         " ஹாய் "

                            எண்டு சொல்லி  என்னைப் பார்த்து சிரிச்சுப்போட்டு,

                         " என்னோட பேரப்பிள்ளைகள் வந்து நிக்குதுகள் அதுகளோட வந்தேன், "

                            " அப்படியா ,அது  மிகவும் நல்லதே   இன்று  குளிரும்  அதிகம்  இல்லையே "

                               " ஓம்..  என்னோட பென்சன் காசில கொஞ்சம் கொஞ்சமா சேமித்த காசு கொண்டு வந்து அதுகளுக்கு சில பொருட்கள் வேண்டிக் கொடுக்கத்தான் நானும் வந்தன், "

                                 " அட,இது  இன்னும்  நல்லா  இருக்கே  கேட்க,,என்ன  வேண்டிக் கொடுக்கப்போரிங்க "

                                "  அதுதான்  குழப்பமா  இருக்கு..இங்கே  எவளவோ  சாமான்கள்  அடுக்கி  வைச்சு  இருகுறாங்கள்,,,இதில  இருக்கும்  பல  சாமான்கள்  நான்  என்  வாழ்கையில்  கண்டதேயில்லை "

                          "    உங்க  தலைமுறை  வேற,,,இப்ப  உள்ள  தலைமுறை  வேறைதானே "

                             "  ஓம்,   இப்ப என்னடா எண்டால் என்னோட சேமிப்பு காசு  முழுவதுக்கும் ஒரு வழி பண்ணிப்போட்டு தான் அதுகள்  வெளிய வரும்கள் போல இருக்கு "

                      எண்டு விபரமா சிரிச்சு சிரிச்சு சொல்லி முடிய, 

                   " நீ ஒண்டும் வேண்டவில்லையா ,"

                      "    இல்லை,,,"

                     " ஏன்   உனக்கும்  என்னைப்போல  இதுகள்  பரீட்ச்சயம்  இல்லையா  "

                         "   அப்படி  இல்லை.. நான்  இரண்டுங்கெட்டான்   இடைப்பட்ட தலைமுறை ,ஆனால்  எல்லாம்  விளங்காது "

                     "  பிறகென்னதுக்குக்  கப்பல்  கவுண்ட  மாதிரி   ஜோசித்துக்கொண்டிருக்கிறாய் "

                               "   இங்கே போட்டுள்ள  விலைகள்  எனக்குக் கட்டுபடியாகாது "

                           " அதுக்கென்ன  உள்ளே  நாலு  பாங்  கடன்  கொடுக்க ஏற்பாடு  செய்து  வைச்சுக்கொண்டு  நிக்குரான்களே,,கடனா வேண்டி  கொஞ்சம் கொஞ்சமா கட்டு  " 

                       "  அந்த  பாங்கில்  கடன்  எடுத்தா  போட்டிருக்கிற  ஜட்டியையும்  உருவிப்போட்டுதான்  விடுவாங்கள் கடைசியில்  " 

                  " ஹஹஹஹா,, ஒ,,அதுவா  பிரசினை ,  நிறைய மொபைல் டெலிபோன் எல்லாம் போட்டு இருகுரான்களே, "

                        " ஓம்,,ஓம்,, அதெல்லாம்  மொடேர்ன் டேக்னோலோயி ,,இலற்றோனிக் போய்  இப்ப  பிளாஸ்மா,குவாண்டம் ,,ஹைடேபிநிசன்  எல்லாம்  வந்திட்டுதே "

                            " என்னப்பா  சொல்லுறாய்,,,ஒண்டுமே  விளங்கவில்லை,,,என்னவோ உள்ளதைச்   சொல்லுறன்  எல்லாம் வந்திட்டுது  ஆனால்  இருந்த நின்மதி  போயிட்டுது "

                          "   ஹஹஹஹஹஹா...அதெண்டா  உண்மைதான் "

                            "  அதைத்தான்  என்னோட  மனுசனும்  சொல்லுவார்,,அவர் நோர்வே நேர்வியில் பலவருடம்  இருந்தவர், இப்பவும் சுங்கானிலதான்  புகையிலை  அடைஞ்சு  சுருட்டுப்பிடிக்கும் ஆள்  "

                          "  நீங்க கையில  வைச்சிருக்கிற  இந்த  மாசிக்கருவாடு  போல  இருக்கும்  பழைய  மொபைல்  போனை  எறிஞ்சு போட்டு   நவீன  மொபைல்  போன்  வேண்டவில்லையா "

                        "   ஓம்,,ஓம்..நானும்  கொஞ்சம்  விபரம்  கேட்டேன்  அப்பிள்  ஐபோன்  எண்டு  ஒண்டு  ஒரு  பெட்டை  காட்டினாள்  வேண்டச் சொல்லி "

                           "   ஓம்,அது  அன்றோயிட்  போன்  எல்லோ "

                              "  அதென்ன  அ ந்தி ரோ யிட் , இவளவு காலமும்  அப்பிள்  பழம் தான்  இருக்கு  எண்டு  நினைச்சேன்  இங்க  பார்க்க  அப்பிள்  பெயரில  ஒரு சூப்பர் மார்கெட்  நிறப்பிர  அளவில  சாமான்கள்  கிடக்கே "

                                 "  ஹ்ம்ம்,,தொடுதிரை ,,ஐபோன்  ஒன்று  சும்மா  எப்படி  இயங்குது  என்று  பார்த்திருக்கலாமே   "

                       "   ஓம் ,,பார்த்தேன் , அதில விரலை வைக்கவே  கொன்றோல்  இல்லாமல்  இழுத்துக் கொண்டு தண்ணியில அன்னம்போல வழிக்கிக்கொண்டு போகுதே "

                          "  அட,,அதுதான்   தொடுதிரை,,டச்ஸ்கிரீன்   எண்டுறது,, " 

                             " ஒரு சேர்விஸ் பெண் பிள்ளை எனக்கே செய்து காட்டி வேண்டச் சொன்னாள் " , 

                               என்று போட்டு மறுபடியும் கையில வைச்சு இருந்த பழைய நோக்கியாவில் கல்லு உரலில நெல்லு நிரப்பி  உலக்கையால குத்துற மாதிரி குத்திப்போட்டு, 

                   " என்ர  மனுசன் போன் எடுக்குதில்லை, அந்தாளுக்கு காதும் ஒழுங்கா கேட்காது , "

                    எண்டு போட்டு மறுபடியும்

                " நீ ஒண்டுமே வேண்டவில்லை  என்பது  கவலையா  இருக்கு  ,ஏன் உன்னிடம் காசு இல்லையா,அல்லது நீ அகதியா வந்து அகதி முகாமில் இருக்குறியா  "   எண்டு   சணப்பன் வீட்டுக்கோழி தானே விலங்கு பூட்டிக்கொண்டது போலக்  கேட்டா,, 

                            நான் "  ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் இல்லை, இதுக்குள்ள ஒரு மண்ணும் வேண்ட விரும்பவில்லை "  

                                 "  ஏன்பா  வாழ்கையில்  அவளவு  வெறுப்புப் போல சொல்லுறாய்,, வாழ்கையில்  எவளவோ  நல்ல  விசியங்கள்  இருக்கு ,,ஒருநாள்  ஒரு பொழுது  என்று  வாழப்பார்   " 

                                   "ஹ்ம்ம்,,,அதுவும்  உண்மைதான்  ஆனால்  சிலநேரம்  பழஞ்சீலை புறுபுறுத்துக்   கிழிஞ்ச  மாதிரி   என்ன  சீவியமடா  இது  என்பதுபோல  வெறுப்பு வருகுது   " 

                             " என்ன  சீவியமடா  இது ,,,இப்படி  சொல்லுறாய்  இதுக்கு என்ன  அர்த்தம்  " 

                                 "   அதுதானே  உங்க  ஆட்கள்  சிலநேரம்  சொல்லுவாங்களே  hva i helvete med dette livet   எண்டு  அதை  என்  தாய்மொழியான  தமிழ்  மொழியில்  சொல்லுவேன்   "

                                 எண்டு நல்ல  கவுரவமான நோர்க்ஸ் உச்சரிப்பில் சொல்லி சிரிச்சேன்,மனுசி நான் வெறியில இருக்றேன் எண்டு நினைச்சோ என்னவோ கொஞ்சம் என்னை சந்தேகமாப் அக்கம் பக்கம் பார்த்திட்டு 

                       " போட்டு வாறன்,நோர்வே சரியான வாழ்க்கைத் தரம் உயர்வான ,அதே நேரம் வாழ்க்கைச் செலவு அதிகமான நாடு, கவனம்பா காசு கண்டபாட்டுக்கு செலவழிப்பதும் நல்லதில்லை, ஹா டே ப்ரோ , ஹா டே குட்  , ஹா என் பின் டாக் " 

                            எண்டு சொல்லிப்போட்டு எழும்பிப் போயிட்டா . 

                                  நோர்வே போன்ற நாடுகளில் வீடுகளில், அன்பாக ஆதரவாக நாலு வார்த்தை அக்கறையாகப் பேச யாரும் இல்லாமல்,  நிறைய மனிதர்கள் பேசுவதுக்கு உயிர் உள்ள மனிதர்கள் இல்லாமல் தனியாக இருக்குறார்கள்,ஆனால் அவர்கள் வீடு முழுவதும் இலற்றோனிக் தொடர்பு சாதனங்கள் நிறைந்து கிடப்பதைக் கண்டு இருக்குறேன். அவர்கள் தாங்கள் வளர்க்கும் நாய், பூனையோடு கதைத்துக்கொண்டு வாழுங்கள்.

                                     ஏன் அவங்களைச் சொல்லுவான் " சேணியனுக்கு ஏன் குரங்கு? " என்று அந்தக் காலத்தில் பழமொழி  எழுதி வைச்ச மாதிரி என்னுடைய வீட்டிலேயே நிறைய இலற்றோனிக் டீவி, டிவிடி , சிடி பிளையர், மைகிரோவேவ் அவன், அறுவத்தெட்டு டெலிபோன்,மோடெம், சடளைக்ஹ்ட் பொக்ஸ், அதிவேக ஜிகா மெகா வேக இன்டர்நெட் இணைப்பு .லாப் டாப் கணணி,டிஜிட்டல் கமரா , இசைக்கருவி சம்பந்தமான அம்பிளிபயர் சாதனங்கள் எல்லாம் கச கச எண்டு வீடு முழுக்க லொட்டு லோடுக்கு இலத்திரன் ஓடும் சாதனங்கள் அம்முக்கி கொண்டு குவிந்து கிடக்குது, 

                                  அதை எல்லாம்  வைச்சு உலகத்தை வேகமாக இயக்கலாம், மிக மிக வேகமாக இருப்பின் அர்த்தத்தைத் தொலைக்கலாம் , தொலைத்துப்போட்டு இன்னும் வேகமாக நாலுநாள் தாக்குப்பிடிக்கும் நண்பர்களைத்  தேடலாம் , அப்படமாகச் சொன்னால்    வாழ்க்கையை அடுத்தவனுக்கு கலர் படம் காட்ட   " ஹை டெக் லெவலில் மெயின்டேயின் " பண்ணலாம்.... ஆண்டவன் புண்ணியத்தில் அவளவுதான்செய்யலாம்! 

                                           ஆனாலும் உண்மையில்  சின்ன வயசில் யாழ்பாணத்தில்  எங்க வீட்டு ஹோலில் இருந்த மரத்தால செய்த பெட்டி போன்ற  பழைய ட்ரான்ஸ்சிஸ்டர் ரேடியோ  இரவின் மடியில் இதயம் வரை தந்த இன்பம் இதுகளில் இல்லை. அதில்  சில்லையூர் செல்வராசனின்  " தணியாத தாகத்தை "  எங்கள்  எல்லோரோடும்  சேர்ந்தே தொடர்ந்த  அம்மாவே  வடஅமரிக்கக்  கண்டத்துக்கு  ஓடிப் போட்டா, அதில் " இசையும் கதையும் " எழுதிய காவேரி அக்கா ஜெர்மனியில் டுசில்டோபில்  வாழ்க்கையையே  கந்தலான கதை ஆக்கி சொதப்பிப்போட்டு  நிக்கிறா ,

                                   இதை  எல்லாம்  ஜோசிக்க வந்த விசருக்கு அரைவாசி குடிச்சு முடிஞ்ச   கோப்பிக் கோப்பையை ஊத்திப்போட்டு  உள்ளங்கையில் வைச்சு நசிச்சு போட்டு குப்பைக் கூடையில் எறிஞ்சு போட்டு வெளிய வந்தேன். வேற  எப்படி  இவளவு  மண்டைக் குழப்பத்தில் இயல்பாக  இருக்க முடியும் ,,சொல்லுங்க  பார்ப்பம், 

                                        வந்து வெளியே என்ன சோடினை போட்டு இருக்கிறாங்கள் எண்டு பார்த்தேன்,மண்டபத்தின் முக்கிய வாசலுக்கு மேலே நியோன் குழாய் விளக்கில் வளைச்சு ,  " அம்பட்டன் மாப்பிள்ளைக்கு மீசை ஒதுக்கின கதை  போல வெளியால விசியங்கள் வேற மாதிரி இருந்தது,  

                         " நாளைய உலகம் இன்றைக்கு ஒஸ்லோவில்  "

                               என்று அந்த லைட் சுழண்டு சுழண்டு ஓட,  

                         " இந்த உன்னத நிகழ்வில் இணைவதில் ஒஸ்லோ நகரம் பெருமைப்படுகிறது "

                                          என்று ஒஸ்லோ நகரத்தின் நகரபிதா மேன்மை தங்கிய பேபியான் ஸ்டெங் வாழ்த்து சொல்லும்  பெரிய விவரண வர்ணப்  படம்  இணைத்த இன்னுமொரு அழகான விளம்பரப் பலகை அதுக்குக் கீழ வைச்சு இருக்க,  அதுக்குக் கீழே இரண்டு வசிக்க வீடு இல்லாத தெருவோரம் வசிக்கும் வெள்ளை இன நோர்வேயிய ஹோம்லெஸ் மனிதர்களில் ஒருவன் பேப்பர் கோப்பி கோப்பையை நீட்டி பிச்சை எடுத்துக்கொண்டு இருக்க ,மற்றவன் கம்பி அறுந்து போன கிடாரில்

                                 " jeg sto i skyggene i regn og vind
                           
                                   jeg var en fremmed til du åpnet deg og lot meg inn

                                   jeg sto alene helt til du steg frem " 

                                    " நான் ஒரு வீடு இல்லாத மழையிலும்,குளிரிலும் வாழும் மனிதன்,தயவு செய்து கதவை திறந்து உள்ளே அனுமதி , " என்ற ஜோஹனாஸ் பிஜெல் என்ற நோர்வே நாட்டவர் பாடிய  நோர்வே மொழிப் பாடலை இரவின் மடியில் இதயம் வரை உலகம் இறந்து கொண்டு இருப்பது போன்ற குரலில்ப்  பாடிக்கொண்டு இருந்தான்....

.

2 comments :

  1. அருமை..
    அகடவிகடம் சொல்லியாதரவேணும் அரசனுக்கு.. காலத்துக்குரிய பதிவு

    ReplyDelete
  2. இந்த நக்கல் பேச்சும் , எழுதும் தான் ரக்ஷிக்க வைக்கிறது எழுத்தை. விடுப்பு பார்த்தால் தானே எழுத முடியும். சூப்பர்

    ReplyDelete