சிங்கி மாஸ்டர்..

யாழ்பாணத்தில் இள வயதில் சிறுகதை , நாவல், எழுத்து வடிவில் வந்த நாடகம் போன்ற உரை நடை இலக்கியம் ஆர்வமாகப் படிக்க முக்கிய காரணமா இருந்த ஒருவர் சிவாநந்தராஜா என்ற சிங்கி மாஸ்டர், அவரை மாஸ்டர் எண்டு சொன்னாலும் அவர் எந்தப் பாடசாலையிலும், எந்தப் பாடமும் படிபிக்கவில்லை . மலேசியாவில் பிறந்து ஆங்கில மீடியத்தில்ப் படித்த அவர், அன்றாட வாழ்கையை ஓட்டுறதுக்கு என்ன வேலை செய்தார் எண்டு அறுதியா சொல்ல முடியாது, 

                                    ஏறக்குறைய எல்லா வேலையும் செய்தார் எண்டுதான் சொல்லவேண்டும் ,அந்த வேலைகளிலும் ஒரு வேலை தொடர்ந்து ஆறு மாதத்துக்கு மேல ஒரு இடத்தில செய்தார் என்றதுக்கும் எந்த சான்றும் இல்லை. அவர் கொலும்பில அரசாங்கத்தில இன்கம் டக்ஸ் டிபார்ட்மென்டில வேலை செய்து தனிச் சிங்கள சட்டம் வந்து சிங்களம் கட்டாயம் படிக்க வேண்டும் எண்டு வர ,சொல்லாமல் கொள்ளாமல் அந்த அரசாங்க வேலைய விட்டுப் போட்டு ஊருக்கு வந்திடார் எண்டு சொல்லுவார்கள்.

                                எங்கள் ஊரில இருந்த வாசிகசாலையில் ,இலக்கிய சங்கத்துக்கு பொறுப்பா இருந்த, இறக்குமதி செய்யப்பட்ட ஐரோப்பிய தத்துவங்கள், இசங்கள், அவை வந்த இலக்கியப் புத்தகங்கள் எல்லாத்தையும் கரைசுக் குடிச்ச சிங்கி மாஸ்டர் தனியாதான், சுப்பிரமணியம் கடைக்கு அருகில், மசுக்குட்டி மாமி வீட்டில வாடகை ரூமில மாதம் மாதம் கடன் சொல்லி வாடகை கட்டியும்,கட்டாமலும் , மசுக்குட்டி மாமியின் இரக்க குணத்தில குருவிச்சை போல ஒட்டிக்கொண்டு வாழ்ந்தார். 

                                     அவருக்கு மனைவி எண்டு ஒருவரும் இருந்த மாதிரி எனக்கு தெரிந்தவரை இருக்கவில்லை, எனக்கு தெரியாமல் இருந்தது பற்றி என்னால் ஒண்டுமே சொல்லமுடியாது,ஆனால் மசுக்குட்டி மாமியும் அவாவின் புருஷன் விட்டுடுப் போக கொஞ்ச வருஷம் தனியாதான் இருந்தா எண்டு சொல்லமுடியும் .ஒரு விதத்தில அவருக்கு ஒரு பெண் துணை கிடைப்பதில் உள்ள முக்கிய பிரச்சனையே அவர் வாழ்ந்த விதம், அவரின் உலகம் வேற, அவர் இயங்கிய தளம் வேற, அது என்ன எண்டு சொல்லுறன்,

                                             யாழ்பாணத்தில இன்டலக்சுவல் எண்டு சொல்லும் அறிவு ஜீவிகள் நிறையப்பேர் அந்த நாட்களில் இருந்தார்கள் , இருந்தார்கள் எண்டு சொல்வது பிழை, அவர்கள் அதை ஒரு ஸ்டைல் போல ஆக்கி வாழ்ந்தார்கள்,சிங்கி மாஸ்டரும் அப்படிதான் ,அவர் எப்பவுமே ஒரு பருத்தி சீலையில செய்த பையைக் தோளில மாட்டிக்கொண்டு ,சோக்கிரட்டிஸ் போல முகம் முழுவதும் தாடி வளர்த்து , தலைமயிர் அதுபாட்டுக்கு அலை அடிக்க, போடுற உடுப்பில அக்கறை இல்லாமல், எப்பவும் ஜோசிக்கிரதாலோ என்னவோ நெற்றி எல்லாம் சுருக்கம் விழுந்து,அவர் புத்தகம் வாசித்ததை அதிகம் நான் கண்டதில்ல, ஆனால் வாசித்ததை ஜோசிக்கும்,விவாதிக்கும் சம்பவங்கள் அதிகம் நடக்கும், 

                    எங்கள் ஊரில் எங்கள் வீட்டுக்கு அருகில் வசித்த கிறிஸ்தவரான ஆங்கில ஆசிரியரான அன்டனிப் பிள்ளை மாஸ்டருடன் எப்பவும்   சிங்கி மாஸ்டர் வாக்குவாதப்படுவார் ,

                      " அன்டனி மாஸ்டர் நீங்கள் விசியம் தெரியாமல் பைபிள் பற்றி போதிக்குரிங்க, உங்க பாதர் மாருக்கே ஒழுங்கா வரலாறு தெரியாது, பைபிளின் மூலநூல் லத்தீன் மொழியில் மட்டும் எழுதப்படவில்லை. லத்தீன் பைபிள் கூட ஒரு மொழிபெயர்ப்பு தான். பழைய ஏற்பாடு ஹீபுரு எபிரேய, அரமைக் மொழிகளில் எழுதப்பட்டது. 

                            " இதுகள் எங்களுக்கு தெரியும் ,மிஸ்டர்  சிவானந்தராஜா , நான் செமினரியில் கொஞ்சகாலம் தியோலாயி  படிச்சனான், இதை திருப்பி திருப்பி எனக்கே போட்டுக் காட்டுறது  ஒரு பிரிஜோசனமும் இல்லை கண்டியலே மிஸ்டர் ,, "

                               "  இல்லை  மாஸ்டர் ,  புதிய ஏற்பாடு முழுக்க கிரேக்க மொழியில் எழுதப்பட்ட இயேசுவின் பன்னிரண்டு  சீடர்களும் ஒன்றில் யூதர்களாக, அல்லது கிரேக்கர்களாக இருந்தனர். இயேசு என்பது அரமைக் பெயர், கிறிஸ்து என்பது கிரேக்கப் பெயர். அது உங்களுக்கு தெரியுமோ மாஸ்டர் .

                              "  கொஞ்சம்   கேள்விப்பட்டது  தான் ,,நீர்  மிச்சக் கதையை  சொல்லுமேன் மிஸ்டர்  சிவானந்தராஜா "

                                        "  இயேசுவின் போதனைகளை ஐரோப்பாவுக்கு பரப்பச் சென்றவர்கள் அனைவரும் கிரேக்க மொழி பேசினார்கள். அப்போஸ்தலர்கள் கிரேக்க மொழியில் எழுதிய சுவிசேஷங்களின் தொகுப்பு புதிய ஏற்பாடு, இதை சொன்னா உங்களுக்கு கோபம் வருகுது "

                         என்று பெரிய விளக்கம் கொடுப்பார் , அன்டனிப் பிள்ளை மாஸ்டர் பதில் சொல்லாமல் ஜேசுநாதர் போல பொறுமையாக் கேட்பார்.

                                               சிங்கி மாஸ்டர்  எங்கள் சந்தி ஞானப்பிரகாசம் தேத்தண்ணி கடையில கடனுக்கு சீனி போடாத பிளேன் டீ குடிச்சிக் கொண்டு , மார்கஸ் அரேலியசின் " மெடிடேசன் " புத்தகம் ஏன் பிலேட்டோ சொன்ன  " ரிப்ப்பபிளிக்  " புத்தகத்தை விட நடைமுறையில் பிரிஜோசனமானது எண்டு ஞானப்பிரகாசதுக்கு சொல்லிக்கொண்டு இருப்பார். ஞானப்பிரகாசம் கடனுக்கு கொடுத்த பிளேன் டீ காசு எப்பவரும் எண்டு தீவிரமா ஜோசிதுக்கொண்டு இருப்பார்.

                                   சிங்கி மாஸ்டருக்கு ஏறக்குறைய எல்லா இசங்களும் தெரியும் ,அவர் ஆங்கில அறிவுள்ளபடியால், கொஞ்சம் அட்வான்சாக அவர் காலத்து யாழ்ப்பான தமிழ் எழுத்தாளர்களை விட ஐரோப்பா,மேலை நாட்டு இன்டலக்சுவல் இலக்கிய விசியம் தெரியும் ஆனால் அவர் ஒரு கதையோ ,கவிதையோ,கட்டுரையோ எழுதிய சிலமன் இல்லை, இவை பற்றி அவரிடம் கேட்டால் 

                             "எடேய்  இந்த இசம்கள் எல்லாமடா  ஐரோப்பிய கலாசார பின்னணியில் உருவானவை, தமிழ் கலாசார பின்னணியில் இல்லையேப்பா ,  அதால அதை தமிழில் விளங்கப்படுத்த முடியாதடாப்பா  , எனக்கே ஆங்கிலத்தில் தான் அழகா விளங்கும் .." என்று சொல்லுவார் .

                                   அந்த நாட்களில் வந்துகொண்டு இருந்த முற்போக்கு ,பிற்போக்கு உள்ளூர் எழுத்துகளை அவர்

                             "எடேய் இவங்கள் எல்லாம்  சும்மா சிலு சிலுப்பு ,இவங்களுக்கு ஆழமா ஜோசிக்க வைக்கும் தத்துவார்த்த எழுத்து எழுததெரியாது "

                               எண்டு சொல்லுவார், அதுகளை வாசிக்குறது வேலை மினக்கேடு எண்டு தாடியைத் தடவி சொல்லி , அவர் அதுகளை வாசிக்கவும் மாட்டார்,

                            " நீங்கள் வாசிக்காமல் எப்படி சொல்லுரிங்கள் " எண்டு கேட்டால் ,

                      " எடேய் நான் முதல் பந்தியும், கடைசிப் பந்தியும் வாசிப்பனடா ,அதில பிடிபடும் அவங்களின்ட எழுத்திண்ட விறுத்தம் ,ஒரு கதையைத் தொடங்கிறதும் ,முடிகிறதும் தான் கஷ்டம், நடுவில என்னத்தையும் வைச்சு சலாப்பலாம் "

                          எண்டு சொல்லுவார்,அவர் அப்படி சொல்லுறது சரியா எண்டு எனக்கு தெரியவில்லை ,எப்படியோ அவர் உலகத் தரமான பல விசியங்கள் நல்லா தெரிதவர் .

                                ஆனாலும் இவை பற்றி இங்கே நான் எழுதும் இது பின்நவினத்துவ ஸ்டைல் கதை இல்லை,எனக்கு அந்த ஸ்டைலில் எழுத தெரியாது  . ஆனாலும் அவர் எனக்கு பல இசங்கள் அறிமுகம் செய்யப்பட்ட புத்தகங்கள்,அதை எழுதிய எழுத்தாளர் பற்றி எப்பவும் சொல்லுவார், முக்கியமா எப்பவும் போஸ்மோட்டம் இசம் எண்டு அடிக்கடி சொல்லுவார், போஸ்மோட்டம் என்ற இறந்தவர்களை சவச்சாலையில் வைச்சு கிண்டிக் கிளறுரதுக்கும் இலக்கியத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம் எண்டு விளங்காமல் இருந்தது . 

                                 ஒரு நாள் சுப்பிரமணியம் கடைக் கட்டைக் குந்தில இருந்த நேரம், அவரிடமே கேட்டேன் ,நான் கேட்டவுடன அவருக்கு இலக்கியத் தாகம் வந்திட்டுப்  போல

                           "எடேய்   சொல்லுறன் முதல் ஞானம் கடையில் ஒரு பிளேன் டீயும் வாய்பனும் வேண்டிதாறியாடா  " எண்டு கேட்டார், நான் வேண்டிக் கொடுத்தேன் , அவருக்கு இலக்கிய உற்சாகம் வந்திட்டுது ,

                  " எடேய்  நீ கேட்ட அது போஸ்மோட்டம் இசம் இல்லையடா மடைச் சாம்பிராணியே  ,போஸ்ட் மொடேர்ன் இசம் ,தமிழில பின் நவீனத்துவம் எண்டு சொல்லலாம் , மிஷேல் ஃபூக்கோ தான் அந்த இலக்கிய எழுத்து முறையைக் கண்டு பிடித்தவர்டா மக்கு மடையா  " என்றார் ,நான் அதை புரியும் படி சொல்ல முடியுமா எண்டு கேட்டேன்,

            அவர் கொஞ்சம் ஜோசிதார் ,

                     " எடேய் முதலில் வெளிய வா , அடேய் அவசரத்துக்கு பிறந்தவனே  முதல் அவசரப்படாதை , மனியத்திட்ட கடையில ஒரு கனகலிங்கம் சுருட்டு வேண்டிதா சொல்லுறன் "

                             என்றார் ,நான் சுருடுக்கும் படி அளந்தேன். குந்தில இருந்து அதைப் பத்திக் கொண்டு இருக்க , அந்த நேரம் பார்த்து ஒரு நாய் வந்து, வைரவர் கோவிலுக்கு முன்னால இருந்த லைட் போஸ்ட்டை சுற்றி சுற்றி பின்னங் காலை தூக்கி மணந்து பார்கிறதை எனக்கு காட்டினார்,

                 " அடேய் இப்ப நாய் என்ன செய்யப் போகுது சொல்லு பார்ப்பம் " என்றார்,

                                 நான் " நாய் பின்னங் காலை வேற என்னத்துக்கு பரதநாட்டியம் ஆடவா தூக்குது, தூக்கி மூத்திரம் பெய்யப் போகுது " என்றேன்,

                              சொன்ன மாதிரி நாய் பின்னங் காலை தூக்கி வலு சிரத்தையா லைட் போஸ்டுக்கு தண்ணி வார்க்க , அவர் என்னைப் பார்த்து

                       " அடேய் விழுவானே இப்ப பார்த்தியா , இந்த நாய் முன்னப் பின்ன ஜோசிகாமல் இயல்பா பின்னங் காலை தூக்கிச்சுதெல்லா ,  இது பின் நவீனத்துவ நாய் " எண்டு சொன்னார் ,

                       " அப்ப நாய் முன்னங் காலைத் தூக்கி இருந்தா முற்போக்கு நாய் எண்டு சொல்லலாமா " எண்டு கேட்க நினைச்சேன் கேட்கவில்லை.

                              "அடேய் செம்மறி ,  பின்நவீனத்துவம் என்றால் ஒருவகை எழுத்து முறை என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கிராய் என நினைக்கிறேன். அப்படி அல்ல , அரைகுறையாகப் புரிந்து கொண்டவர்களால் முன்வைக்கப்பட்ட ஒரு எழுத்துமுறையும் அல்ல. அது ஒரு சுவாரசியமான பொதுப்போக்கு மட்டுமேடாப்பா "

                          எண்டு சொல்லிடுப் போட்டார்! உண்மைதான்,,இந்த இசம்கள் இமசைதான் விளங்கிக்கொள்ள , இருந்தாலும் வாசிக்க சுவாரசியமா சில நேரம் இருக்கும் போல இருந்தது அவர் சொல்லும் விளக்கம் கேட்க .

                                          அதுக்குப் பிறகு அவருக்குப் பின்னாலா திரிந்து பின்நவீனத்துவம் என்றால் என்ன எண்டு நான் கேட்கவேயில்லை , ஆனாலும் ஆங்கிலத்தில் படிக்கத் தொடன்கிய காலத்தில் அது என்ன விசியம் எண்டு நோண்டிப்பார்க்க , உண்மையில் அது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் தொழில்நுட்ப அறிவியல் வளர்ச்சியடைந்து, எல்லாவற்றையும் தர்க்கவியல் மூலம் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்ட, அதை சில சமூக இயல்புகளை வைத்தும் சிந்தனைப் போக்குகளை வைத்தும் அடையாளப்படுத்துகிறார்கள். 

                                   பின் நவீனத்துவம் ஒரு குறிப்பிட்ட சிந்தனை முறையோ அல்லது இலக்கிய வகையோ அல்ல. அது ஒரு பொதுவான எண்ணம், இன்றைய உலகத்தின் இயல்பு ஒட்டு மொத்தமாக பின்நவீனத்துவ அம்சம் கொண்டது என்று சொல்கிறார் மிஷேல் ஃபூக்கோ, 

                                        குறிப்பாக ஒழுங்கமைப்பு அதிகாரத்தையும் அதன் முறைமைப்படுத்தலையும் குறித்த சிக்கல்கள் பற்றி ஆராய்வது பின்நவீனத்துவம் என்று குறிப்பிடுகின்றார். இந்த இசம்கள் எல்லாம் ஐரோப்பிய கலாசார பின்னணியில் உருவானவை, தமிழ் கலாசார பின்னணியில் இல்லையே அதால அதை தமிழில் விளங்கப்படுத்த முடியாது ,எனக்கே ஆங்கிலத்திலதான் அது விளங்கியது.

                       எல்லா இயக்கமும் மும்மரமா யாழ்பாணத்தில் இயங்கிய காலத்தில் சிங்கி மாஸ்டர் எந்த இயக்கத்துக்கும் சார்பாக இருக்கவில்லை,ஆனால் அவர் கற்பனாவாத சோசலிசம் என்று ஒரு கட்டுரை உள்ளூர் பத்திரிகையில் எழுதி இருந்தார் என்று ஒரு முறை எனக்கு காட்டி இருக்கிறார் ,அதில அவர் எழுதியதுகளும் எனக்கு விளங்கவில்லை ,சுருக்கமா இதில என்ன எழுதி இருகுரிங்க என்று கேட்டதுக்கு, அந்தப் பேப்பரை வேண்டி சுழட்டி எறிஞ்சு போட்டு ,

                       " எடேய், நாசம் அறுவானே இதுவுமா உனக்கு தெரியாது ,   முதல் சோசலிச நாடாக சோவியத் யூனியனும் அதனையொட்டிப் பல நாடுகள் சோசலிச நாடுகளாக மாற ஒரு சக்தி வாய்ந்த சோசலிச முகாம் உருவாகியது. 

                          

                               "   ஒ ,,அப்படியா,,அதுக்குப் பிறகு என்ன நடந்தது .."

                        " அத்தகைய மகத்தான சாதனைகளை மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் வழியில் நின்று நிகழ்த்திக் காட்டிய லெனின், ஸ்டாலின் மறைவிற்குப் பின்பு ,, இப்ப   என்னத்துக்கு  மண்டையச்  சொறியிராய் "

                            " மார்க்ஸ்,,ஏங்கெல்ஸ், லெனின்  ,,ஸ்டாலின்  ,,இவர்கள்  யார் , ஒன்றுமே  புரியவில்லையே "

                             " டேய்,,எருமை   அவர்கள்தான்  கார்ல் மார்க்ஸ், பிரெட்ரிக்ஸ் ஏங்கெல்ஸ், விளாதிமிர் உளியானிவிச்  என்ற  லெனின்,,மற்றது  ஜோசப்  ஸ்டாலின் "

                          " அப்படியே,அவர்கள்  பெயரே  மண்டையை அம்மியில்  வைச்சு  அரைச்ச மாதிரிக்  குத்துதே "

                             " மிச்சத்தைக்  கேள்  கழுதை ..   பாட்டாளி வர்க்கத்தின் வழிகாட்டும் தத்துவத்தைச் செழுமைப்படுத்தும் போக்கிலும் சமூக நிகழ்வுகளின்  மாற்றங்களுக்கு உகந்த வகையில் வழிமுறைகளை வகுப்பதிலும் கோளாறுகள் ஏற்பட.... என்ன நான் சொல்லுறது உன் மண்டைக்குள்ள ஏறுதா "

                               "   கொஞ்சம் ஏறுது ,,மிச்சம் உள்ளுக்க போக முடியாமல் வெளியால நிக்குது .. மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் பெயர்கள் கொஞ்சம் கேள்விப்பட்ட பெயரா இருக்கு "

                               "  சரி, அது உன் அறிவுக்கு அவளவே காணும். சொல்ல வந்ததை சொல்லி முடிக்கிறன்  , வர்க்க சமரசப் போக்கும் நாடாளுமன்ற வாதமும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளில் தோன்றி படிப்படியாக அக்கட்சிகளின் அடிப்படையையே சீரழித்துப் போட்டாங்களடா மூதேசிகள்  " 

                                       என்று கோபமாக, ஆனால் அவர் எப்பவும் கதைக்கும் பேச்சுமொழியில் இருந்து கொஞ்சம் விலகி ஒரு பொது மேடையில் பேசுவது போல  சொன்னார் .எனக்கு இவளவு முற்போக்கு சிந்தனையை ஜோசிக்கவே  மண்டைக்குள்ள யாரோ மணி அடிக்கிற மாதிரி இருந்தது.

                                  சிங்கி மாஸ்டர், கொஞ்சம் வித்தியாசமா , நிழலா இயங்கியதால் , அவரின் உண்மையான அறிவு வீச்சைப் புரிந்துகொள்ளாத பலருக்கு அவர் நடவடிக்கை கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருக்க, யாரோ அவர் 

                          " ........ " தின்  உளவாளியா இருக்கலாம் எண்டு வதந்தியைக் கிளப்ப ,ஒரு இரவு அவர் வீட்டுக்கு வந்த " ......  " க்க ஆட்கள் , அவர் சேர்த்து வைத்திருந்த புத்தகங்கள் எல்லாத்தையும் இழுத்துக் கொட்டி ,தேடு தேடு எண்டு சல்லடை போட்டுத் தேடி , அவரின் கண்ணைக்கட்டி , கை இரண்டையும் பின்னாலா கட்டி வேனில ஏத்திக்கொண்டு போனதா ,மசுக்குட்டி மாமி சொன்ன செய்தி கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஊருக்குள்ள கசியத் தொடங்கியது , 

                                 அவரை தேடுறதுக்கு அவருக்கு எண்டு ஒரு குடும்பமோ ,மனைவியோ ,பிள்ளைகளோ இருக்கவில்லை , அவருக்கு அதுக்குப் பிறகு என்ன நடந்தது எண்டு யாருக்கும் தெரியாது....

.

நாவுக் அரசன்

ஒஸ்லோ.

வாடைக்காற்று

ஒரு  எழுத்துருவில்  வந்த ஒரு  நாவலைப்  படமாக்குவது  எப்பவுமே  சவால் நிறைந்த ஒரு முயற்சி. இலங்கையின் முக்கிய  தினசரியான வீரகேசரியில்  தொடராக  வந்த  கதை வாடைக்காற்று. அதைப் படம் ஆக்கினார்  ஈழத்து ரத்தினம்  என்ற தயாரிப்பாளர். அதுவும் முப்பத்தைந்து   சொச்சம் வருடங்களின் முன். அப்போது  இலங்கை  எல்லா  இன மத மொழி மக்களும் ஒன்றாக இருந்த நேரம் . அப்படி வந்த வாடைக்காற்று  என்ற படத்தைப் பற்றி நோர்வே நாட்டு தலைநகர்  ஒஸ்லோவில்  இருந்து ஒரு மீள்பார்வை செய்கிறேன். 

                                              யாழ்பானத்தில் ராணி தியேட்டரில் ஓடிய , இலங்கைக் கலைஞர்கள் பலர் ஒன்றாக ஆளை ஆள் நீயா நானா எண்டு முரண்டு பிடிக்க்கும்  ஈகோ இல்லாமல்  சேர்ந்து உருவாக்கிய ஒரு முக்கியமான படைப்பு வாடைகாற்று என்ற கறுப்பு வெள்ளைப் படம், அது இன்று வெறுமே அதைப் பார்த்தவர்களின் நினைவுகளில் மட்டுமே வாழ வேண்டிய ஒரு அவல சூள் நிலை இலங்கைத் தமிழரின் வரலாற்றில் நடந்திருப்பது ஜோசிக்கவே கஷ்டமா இருக்கு. அந்தப் படத்தின் ரீல் களையே  என்பது மூன்று  அடிக்கலவரத்தில் சிங்களக்  காடையர்கள்  எரித்து விட்டார்கள்  என்றும் சொல்கிறார்கள் 

                                    அந்தப் படம் ராணியில்  ஓடியபோது வெளியே ஒரு கறுப்பு  வெள்ளையில் ஆர்டிஸ்ட்  மணியம் வரைந்த   பெரிய கட்டவுட் வைச்சு இருந்தார்கள். அதில் ஒரு மீனவப் பெண் சீத்தைத் துணியில் தைத்த பிளவுசும், பூப்போட்ட சரமும் கட்டி இடுப்பில் சாளை மீன் அள்ளும் ஓலைப்பிரம்புக் கூடையை வைச்சுக்கொண்டு ஏக்கமாக  அலைகளில்  அடித்துச் செல்லப்பட்ட  வாழ்க்கை ஒன்றின் சொல்லமுடியாத  வழியைப்  பார்வையில் ஏற்றிவைத்து  அந்தப் படத்தின் ஜீவனை வெளிக்கொணர்ந்திருந்தார்கள்.  

                                       மீனவ சமூகத்தின் வாழ்வினை கூறும் 1978 ஆம் ஆண்டின் சிறந்த தமிழ்த் திரைப்படம் என்ற விருதினைப் பெற்ற தமிழ்த் திரைப்படமொன்றின் பாடல்கள் இசைத்தட்டாக முதலிலேயே வெளிவந்தது என்ற பெருமை பெற்ற 'வாடைக்காற்று' படத்தை இன்று இப்படி நான் கதை வடிவில் எழுதுவதை நினைக்க உண்மையில் கவலையா இருக்கு, இத்திரைப்படத்தின், ஒரு சின்னப் துண்டுப் படம் தன்னும் யாரிடமும் இல்லை என்கிறார்கள் ,அது எவளவு பெரிய இழப்பு என்று இள வயதில்என்னைப்போல அந்தப் படம் பார்த்த பலருக்கு தெரியும்.

                                      செங்கை ஆழியன் என்ற கலாநிதி கந்தையா குணராசா எழுதிய வீரகேசரிப் பிரசுரமாக வந்த வாடைக்காற்று நாவலாக வாசித்த காலத்திலேயே கொஞ்சம் ஜனரஞ்சகமா. கிளாசிகல் சுவாரசியமா இருந்த அதை , நாவலின் பெயரானா வாடைக்காற்று பெயரிலேயே திரைப்படமாக்க, கதை நெடுந்தீவில் நடப்பதால் அங்கேதான் ஏ. வீ. எம். வாசகம் என்ற காமராமான் ,கமராவை வைச்சு சுழட்டி எடுத்து இயற்கைக்கு உயிர் கொடுத்து இருப்பார் எண்டு நினைத்திருந்தேன்,

                                           உண்மையில், வெள்ளித் திரையில் கறுப்பு வெள்ளை படத்தொகுப்பிலும் மின்னிய ,கடல் கரை, அதை தழுவும் அலைகள், பனங் காணிகள், கன்னாப் பத்தைகள் ,பனை வடலிகள், கோவேறு கழுதைகள்,பிளமிங்கோ பறவைகள், மணல் கும்பிகள் எல்லாம் ,கமலாலயம் மூவிஸ் தயாரித்த இந்த திரைப்படம் மன்னார் பகுதியில் உள்ள பேசாலையிலும், வட்டுக்கோட்டை, கந்தரோடை, கல்லுண்டாய், வல்லிபுரம் ஆகிய பகுதிகளிலும் படமாக்கப்பட்டது என்று படித்த போது ஆச்சரியமா இருந்தது.

                                      நெடுந்தீவில் வேலை செய்த போது செங்கை ஆழியன் கவனித்த விடயங்களின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்ட கதை பின்னர் அந்தக் கதை நடந்த நெடுந்தீவில்ப் படமாகப் பட முடியாமல்ப் போனதுக்கு முக்கிய காரணம் அந்த கதையை நாவலாக எழுதிய செங்கை ஆழியன், நெடுந்தீவு மக்களின் தோற்றம் ,ஹோலந்த் என்ற டச்சுக்காரர்கள் அந்த மக்களின் முன்னோர்களின் வழியில் ,வம்சத்தில் குறுக்கிட்டதால் ஏற்பட்ட சில ஜீன் மரபு ரீதியான தோற்ற வெளிப்பாட்டை அந்தக் கதையில் எழுதியதால், நெடுந்தீவில் அவர் சிவில் அரசாங்க அதிகாரியா வேலை செய்த அலுவலகம் முற்றுகை இடப்பட்டு,அடித்து நொறுக்கப்பட்டு அவருக்கு எதிராக வழக்கும் போடப்பட்டது எண்டு சொன்னார்கள்.

                                      இரவினிலே இறைவனை நம்பி தொழிலுக்காக செல்லும் மனிதர்களின் கதையான வாடைக்காற்று , வங்காள விரிகுடாவில் ஆவேசமாக எழும்பும் வாடைக்காற்று காலத்தில் மன்னாரில ,கரையூர்ல இருந்து வந்து வாடி போட்டு மீன் பிடிக்கும் வெளியூர்க்காரர்களுக்கும், உள்ளூர் வாசிகளுக்கும் ஏற்படும் உறவு, பகை, காதல் ,ஒரு கற்பழிப்பில் சூடு பிடிச்சு, ஒரு கொலையில் முடியும் இதுதான் கதை . கதை இரண்டு பருவங்களில் ,கூளைக் கிடாய் என்ற பிளிகன் பறவைகள் ரசியாவின் சைபிரியாவில் இருந்து நெடுந்தீவு வந்து இறங்க,அவைகளின் வரவோடு கதை தொடங்கி , மனிதர்களின் விரிசல்களோடு கதை நடக்கும்.

                              சில வருடம் முன் மன்னாரில் இருந்து வந்து வாடிவீடு கட்டி தொழில் செயத சம்மாட்டி செமியோன் ஆக பொப் இசைப் பாடகர் ஏ இ மனோகரன் நடிக்க , உள்ளூர்ப் பெண்ணான பிலோமினா என்ற பெண்ணாக சந்திரகலா நடித்து இருந்தார். செமியோனுக்கும்,பிலோமினாவுக்கும் இடையில் இருந்த ஒரு வித காதல் கலந்த உறவு, அவளது அப்பா , அண்ணன் ஆகியோருடன் செமியோன்க்கு ஏற்பட்ட மனக் கசப்பினால் முறிந்து போய் விடுகிறது.

                                   உள்ளூர்க்காரரான பொன்னுக்கிழவர் ஆக நடித்த "முகத்தார் வீடு " புகழ் ஜேசுரட்னம், பெற்றார் இல்லாத தன் பேத்தி நாகம்மாவை கஷ்டப்பட்டு வளர்த்து வருகிற அவர், உள்ளுரில் கோவேறு கழுதையில் சுற்றித் திரியும், பத்தைக் காடுகளில் முயல் பிடிக்கிற அவளது முறை மாப்பிள்ளையான விருத்தாசலம் ஆக நடித்த அண்மையில் மறைந்த கே எஸ் பாலச்சந்திரனுக்கு அவளை கலியாணம் செய்து வைக்கவேண்டுமென்று ஆசைப்பட, மன்னாரில் இருந்து வந்த சம்மாட்டி வேதக்கார செமியோன், சைவக்கார நாகம்மாவையும் மனம்மாற்றி மயக்கிக் கொண்டுபோக சண்டை தொடங்குது.

                                  இந்தப் படத்தில மரியதாஸ் என்ற பாத்திரத்தில் நடித்த ,வைத்திய நிபுணர்,சில வருடம் முன் லண்டனில் மறைந்த டாக்டர் இந்திரகுமார் சிமியோனுகுப் போட்டியா வாற சம்மாட்டியா நடித்து இருந்தார், ஒரு டாக்டர் எதுக்கு தமிழ் சினிமாவில நடிச்சார் எண்டு இன்னுமே விளங்கவில்லை. மிகவும் அடக்கமான  புகழ் விரும்பாத டாக்டர்  இந்திரகுமார்   இலண்டனில் அவர்  இறந்தபோதுதான்  பலருக்குத் தெரியவந்தது  அவர்  ஒரு  ஜனாதிபதி விருது வேண்டிய நடிகரும் என்று .

                                             செமியோன் சம்மாட்டி வழக்கமாக மரியதாஸ் வாடி போடும் இடத்திலே பலாத்காரமா வாடி போட்டுத் தொழில் செய்ய, பணத்தைக் காட்டி உள்ளூர் மீனவத் தொழிலாள்ர்களை தன்பக்கம் இழுக்க, இவளவு நாட்டாண்மை செய்தும் செமியோனுக்கும், மரியதாஸுக்கும் நடக்கும் தொழில் போட்டியிலும் மரியதாஸுக்கே அதிகம் லாபம்,தொழில் வெற்றி கிடைக்க தொடங்க கதையில் வாடைக்காற்று திசை மாறி எதிர் எதிர அடிக்க தொடங்குது.

                                      டாக்டர் இந்திரகுமார் அவரது தொழில்சார் துறையாகிய மருத்துவத்துறையில் நிபுணராக விளங்கியதுபோதும்,தமிழ் மொழியின் மீதும், நடிப்புத் துறைமீதும் அதிகம் விருப்பம் இருக்க அவருடைய திறமைக்குச் சான்றாக அவர் மரியதாஸ் ஆகா நடித்த வாடைக்காற்று திரைப்படம் ஜனாதிபதி விருதினைப் பெற்றுக் கொடுத்திருக்கு. 

                                   எழுத்தாளராகவும், மருத்துவராகவும் வாழ்க்கைப் பயணத்தை தொடங்கிய டாக்டர் இந்திரகுமார் 1983 கலவரத்தில் லன்டனுகுப் புலம் பெயர்த்து 25 வருடங்கள் அங்கே பிரபல வைத்திய நிபுணரா வேலை செய்த அவர்தான் வாடைக்காற்றுபடத்தில , உயர்த்திக் கட்டிய சரத்தோட , சேட்டும் போடாமல், " அப்புவைக் கேட்டுத்தான் எல்லாம் செய்வியா " எண்டு ஒரு " பன்ச் டயலக் " எப்பவுமே அவரின் காதலி நாகம்மாவிடம் குறும்பாகக் கேட்டு ,கடற்கரை எங்கும் மணல் வெளியில்க் காவியம் எழுதிய மரியதாஸ் எண்டு பலருக்கு தெரியாமலே போனது.....

                                            சுடலைச் சண்முகம் என்ற பாத்திரமாக ஜவாஹர் என்பவர் நடித்து இருந்தார் ,உண்மையில் அந்தப் பாத்திரம் தான் படத்தின் கதையில் முக்கியமான பல திருப்பங்களைக் கொண்டுவரும் .ஊர்த் திருவிழா நடக்கிற நேரம் , செமியோன் சம்மாட்டி தன் காதலி பிலோமினாவை ரகசியமாக சந்திக்கிற இரவு இருட்டு நேரத்தில , இந்த நேரத்தில் யாரோ மரியதாஸ் சம்மாட்டியின் வாடிக்கு தீ வைத்து விட. அதைப் பார்க்க செமியோன் அவசரமாகப் போக, தனியாக இருட்டில் போன சிமியோனின் மீன் கொத்தி பறவை போல அழகான காதலி பிலோமினாவை, சுடலைச் சண்முகம் கற்பழித்து கொலை செய்து விடடுகிறார் 

                            இதில  கதை  இன்னொரு  திசை நோக்கி திரிலர் படங்கள் போல உருவெடுக்கும் . எப்படியோ  நடந்ததை ஊகித்து அறிந்து கொண்ட விருத்தாசலம் சுடலைச் சண்முகத்தை துரத்திச் சென்று, தனது ஈட்டியினால் எறிந்து கொல்ல , விருத்தாசலம் பாத்திரமாகவே மாறி கேஸ் எஸ் பாலச்சந்திரன் அதில் நடித்து இருகிறார்..

                                           இவளவு குழப்பமும் வெளியூர் மீனவர்களால் உள்ளுரில் நடக்க அதை எங்கள் செங்கை ஆழியன் கதையாக எழுத வெள்ளித்திரையில் பல சிங்களத் திரைப்படங்களை இயக்கிய பிரேம்நாத் மொறாயஸ் டைரக் செய்து, கே. எஸ். பாலச்சந்திரன் உதவி இயக்குனராக பணியாற்றி, ஈழத்து இரத்தினம், சில்லையூர் செல்வராசன்எழுதிய, பாடல்களை ஜோசப் ராசேந்திரன், வி.முத்தழகு, சுஜாதா அத்தநாயக்க பாட, திரைக்கதை..வசனம் கே.எம்.வாசகர்   என்ற யாழ்பாண எழுத்தாளர் எழுதி இருக்கிறார்..

                              . இதில் புலோமினாவின் அண்ணன் சூசையாக தற்சமயம் ஐரோப்பாவில்,சுவிஸ்லாந்தில் புலம் பெயர்ந்து வாழும் குணபதி கந்தசாமி ஐயாவும் நடித்து இருக்கின்றார். 

                              இந்தப்  படத்தின்  " தீம் சாங் " என்ற  " வாடைக்காற்று வீசுகின்ற காலத்திலே..."   என்ற  பாடல்  இலங்கை வானொலியில்  மிகவும் பிரபலமாக  இருந்தது.  அந்தப்  பாடலின்  மூன்று  சரணங்களும்  வேறு வேறு விதமான  உணர்வுப் பிழிவாக இருக்கும் .  ஒருவருடத்தில் ஒருமுறைதான்  வரும்  வாடைக்காற்றை  நம்பி  வாழும் ஒரு உழைப்பாள சமூகத்தின் அத்தனை அவலங்களையும் அந்த  ஒரு பாடலில் சொல்லியிருப்பார்கள் .  இந்தப்  படத்துக்கு டி எப்  லத்திப் இசை அமைத்து  இருந்தார்.

                                   யாழ்பாண தீபகற்பத்தின் நிலப்பரப்புக்கு வெளியே வங்காள விரிகுடாவின் அலைகள் தாலாட்டும் ஒரு சின்னத் தீவான நெடுந்தீவில் ஒரு சம்பவம் ஒரு கதையின் உயிர் ஆகி ,நீல கடல் மீதினிலே ஓடமிது நீங்கி வரும் கலையிலே நாளுமிது வலைவீசி வாழுகின்ற கூட்டமிது,நாங்கள் வாழுவது கடலோரம் குடிசையிலே  எங்கள்  குடிசையிலே என்று மீனவ சமூகத்தின் வாழ்வின் தொடர்கதை வெள்ளித்திரையில்த் தவழந்து எங்கள் உள்ளம் கொள்ளை கொண்ட வாடைகாற்று அசைக்கமுடியாத இலங்கைத் தமிழரின் சரித்திர சாதனை ....

                                 இலங்கை ரசிகர்களிடையே மிகுந்த வரவேற்பைப் பெற்ற இலங்கை வானொலியின் அறிவிப்பாளர் ஜோசப் ராசேந்திரன் பாடிய இதயம் பிழியும்" வாடைக்காற்று வீசுகின்ற காலத்திலே ,நல்ல வாழ்க்கை உண்டு எங்களுக்கு ஓரத்திலே ..." என்ற பாடலைப் பின்னணியில் நீலக்கடல் அலைகள் பாடிக்கொண்டிருக்கும் போது, விருத்தாசலம் ஆசையோடு கனவோடு காத்திருந்த அவரின் காதலி மரியதாஸ் சம்மட் டியோடு போக மனநிலை நொந்துபோக , சம்மடடி செமியோனும் பிலோமினா கற்பழிக்கப் பட்டுக் கொலை செயப்பட இழப்பினால் வருந்த, மரியதாஸ சம்மாட்டி நாகம்மாவை ஊரை விட்டுப் கூடிக்கொண்டு போகிறார் 

                         இலங்கைக்கு எந்த விதத்திலும் சம்பந்தமே இல்லாத  கூளைக்கிடாய் என்ற பிளிக்கன் பறவைகளும் தங்கள் சொந்த ரஸ்சிய நாட்டு சைபிரியாவுகுப் போக , மீண்டும் ஒரு மீன்பிடிப் பருவம் முடிவுக்கு வருகிறது. வாழ்கை தொடருது. பிளிக்கன் பறவைகளின் வரவையும்  அவைகளின் புறப்படுதலையும் சிம்போலிக் ஆக செங்கை ஆழியான்  அவர் நாவலில் எழுதி இருப்பார். வாடைக்காற்று எடுத்த டீம்  அதை  இன்னொருபடி மேலே போய்  விஷுவல் ஆக  வெள்ளித்திரையில் பின்னி எடுத்தார்கள் .

                             கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்து , உலகம் மறந்து கடற்கரை மணல் வெளி எங்கும் வலியோடு யதார்த்தமாய் வாழ்க்கை சொன்ன அழகின் அற்புதம் வாடைக்காற்று' , தென்னிந்திய சினிமா ஜிகிணா முகப் பூச்சு , அளவுக்கு அதிகமான மேக் அப் , நேரம் கெட்ட நேரத்தில கனவுக் காட்சி, ஹீரோவுகுக் கும்மியடிக்கும் குறுப் டான்ஸ் , இதுபோல ஒண்டுமே இல்லாமல் , மீனவ மக்களின் வியர்வையின் வாசத்தை, அவர்களின் இளகிய இதயத்தை திரையில உணரவைத்த அந்தப் படம், ஒரு கவிதை போல ஜோசிக்க வைத்து முடிவு இன்னொரு பருவத்தின் தொடக்கமாகி முடிகிறது.

                                 நம்மவர்களும்  சளைத்தவர்கள் இல்லை  என்று  சேட் கொலரை தூக்கி விட்டு  பெருமைப்பட வைத்த விதத்தில் வாடைக்காற்று   ஒரு பெருமழை பெய்து  முடித்த நிகழ்வுபோல இருக்கும்  அந்தத் திரைப்படம் பார்த்து  முடியும் போது .  அதைவிட அந்தப் பெருமழையில்   நனைந்தது  போலவே  உணர்வோடு ஓட்டிகொண்டு சில  கண்ணீர் துளிகளையும்  சிந்திவிட்டு வரவேண்டிய ஒரு காவியம்  வாடைக்காற்று.

.

பாரதியார் சிலையடி ..

யாழ்பாணத்தில் நம்ம பேட்டை, புவனேகபாகு கோவில் கட்டி , சிங்கை நகர் மன்னன் சங்கிலியன் ஆண்ட நல்லூரில் பாரதி சிலையடி! எங்களின் வீடு இந்த பாரதியார் சிலையிட்கு மிக அருகில் முன்னொரு காலத்தில் இருந்தது. " பொய்யான சில பேர்க்கு புது நாகரகம், புரியாத பல பேர்க்கு எது நாகரீகம்" எண்டு எண்டு சொல்லிக்கொண்டே . பாடிகொண்டே போய்கொண்டு இருக்கின்ற உலகத்தில் வாழ்ந்து முடிய முன் வாசம் இழந்துபோன வீடு! 

                                    சென்றமாதம் யாழ்பாணம் போன நோர்வே வாழ் நண்பர் , புல்லாங்குழல் ஆசிரியர் , திருச்செல்வம்

                            " அரசன் இவடம் நினைவு இருக்கா ? " என்று கேட்டு இந்தப் photo அனுப்பி இருந்தார் !

                                மிகச் சிறிய வயதில் இந்த சிலை இருந்த இடத்தில அரசமரம் நின்றது.சடைச்சு வளர்ந்த விசாலமான அந்த மரம் சந்தி முழுவதுக்கும் நிழல் கொடுத்து கொண்டு இருந்தது. அது பட்டுப்போய் ஒரு கட்டத்தில் அதை ஒரு முதியவர் கண்டக் கோடாலி போட்டு அடிமரத்தில் இருந்து தறித்து விழுத்தியது நினைவு இருக்கு. அரசமர நினைவுகளில் தான் இவடத்தை அரசடி என்பார்கள்.

                                 இந்த சந்தியில் ஏன் எட்டயபுரம் சுப்பிரமணிய பாரதியாருக்கு சிலை வைத்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. எப்படியோ பாரதியார் வந்தபின் இந்த இடத்தை பாரதி சிலையடி என்பார்கள்.விடுதலைப் போராட்டம் அகோரமாக நடந்த காலத்தில் எல்லா இயக்கங்களும் தங்கள் எழுச்சிப் பாடல்கள் , வீர மரணம் ,நினைவு நாட்கள் எல்லாத்துக்கும் மஹாகவி பாரதியாரில தான் லவுட் ஸ்பிகர் கட்டி அலற விடுவார்கள்.

                                   தெருப் புழுதி எல்லாம் அள்ளிக்கொட்டி இந்த சிலை எப்பவும் பனங்காய்க்கு திருநீறு அள்ளி அடிச்ச மாதிரி இருக்கும் , ஆனால் பாரதியார் நினைவு நாளுக்கு மட்டும் ,சிலையைக் கழுவித் துடைத்து யாழ்பாணம் முனிசிப்பால்டி நிர்வாகம் இந்த சிலைக்கு மாலை போட்டு,கந்தர்மடப் பள்ளிகூடப்பிள்ளைகள் வந்து சுற்றி நின்று " வந்தே மாதரம்... வந்தே மாதரம்... " என்று பாடி இருக்கிறார்கள். அன்றைக்குத்தான் பாரதியார் மாலை போட்டு கொஞ்சம் பளிச் என்று சந்தோசமாக இருப்பது போல இருக்கும் .

                                      பலர் பல இயக்கங்களுக்கு அள்ளுப்பட்டுப் போக இந்த சிலையடி ஒரு காரணம். நல்லூர் திருவிழா நேரம் எல்லா இயக்கங்களின் தெருக்கு கூத்து, எழுச்சி நாடகம் சிலையடியில் நடக்கும். ஈபிஆர்எல்எப் இயக்கப் பேச்சாளர் டேவிட்சன் அவர்களின் புரட்சிகர அறைகூவல் சொற்பொழிவுகள் நடக்க, முதல் முதல் பிப்டி கலிபர் வான்நோக்கி சுடும் சுடுகலன் துப்பாக்கி பெரிசுக்கு வந்த நேரம் அதை அவர்கள் பிக்கபில் பொருத்தி சிலையடியில் காட்சிக்கு வைத்தார்கள்.

                                       இருவத்தி ஐந்து வருடங்களின் முன் இந்த இடம் இப்ப இந்தப்படத்தில உள்ள மாதிரி இருக்கவில்லை. முக்கியமா இவளவு வெளிச்சம்,பரபரப்பு ,விளம்பரங்கள்,சீமெந்துச் சுவர்கள் ,அகலமான வீதிகள் இல்லை. மிகவும் அடக்கமாக நிறைய மரங்கள் கிடுகு வேலியில் சாந்து கொள்ள ,அடம்பர அவசரம் இல்லாத மனிதர்கள் ஆசுவாசமாக நின்று கடக்கும் ஆத்மாநாமின் கவிதை போல ஒரு வித ஆனந்தக் கிளர்சியில் இருந்தது.

                                      1989 இல் இந்திய அமைதிப்படை ராணுவத்துடன் நடந்த முதல் சண்டையில பாரதியாரின் சிலை உடைந்து தலை பறந்தது ! பின்னர் சிலைக்கு முன்னால் இருந்த வீட்டில் காம் அமைத்து சென்றி இல் இருந்த பஞ்சாப் ரெஜிமென்ட் சீக்கிய ஜவான்கள் ,பாரதியாரின் தலைப்பாக்கட்டு , முண்டாசுத் தாடி, அருவாள் மீசையைப் பார்த்த அந்த ஜவான்கள்

                        " அட இவரு நம்மட பஞ்சாப் சிங் ஆளுப்பா " என்று சொல்லிச் சொல்லி இந்த சிலைய மறுபடியும் திருத்தி அழகான சிலை ஆக்கினார்கள் !

                                         அண்மையில் பாரதியார் கவிதைகள் பல Amazen ஒன்லைனில படித்தேன், அதோட பாரதியார் வாழ்ந்தவிதம் பற்றியும் ஒரு புத்தகம் படித்தன் ,பள்ளிபடிக்கிற காலத்தில அப்பா ஒரே இம்சை அதுகளை படிக்கச்சொல்லி,அப்போதெல்லாம் ஆர்வம் இல்லை, கரணம் பாரதியாரின் தமிழ் பண்டிதர்களின் தமிழ் எண்டு நினைத்துருந்தது,ஆனால் அவரின் தமிழ் ஒருவித கவிதைக் கவர்ச்சியான தமிழ் என்று இப்போது அறியமுடிகிறது .

                                   நான் கிடாரில ஆங்கில பாடல்கள் பாடும்போது, அவைகளின் Lyrics கொஞ்சம் ரசித்து நோண்டி பார்ப்பவன். பாரதியார் பாடல் படித்தபோது,அவரும் அதே Lyrics ஸ்டைலில பாடல்கள் எழுதியுள்ளார், இசை அமைக்க தேவையான மாதிரி அவரே அழகா எழுதி இருக்கிறார். அதில் பல கவிதைகள் பாடல்களாக வந்துள்ளது உங்களுக்கு தெரியும்.

                                                     பாரதியார் ஏழை , அவரோட அன்பு மனைவி செல்லம்மாவுக்கு ஒரு பட்டுசேலை வாங்கவே தையதக்க தையதக்க போட்டிருகிறார், ஆனால் கற்பனையில கன்னம்மா என்ற காதலிக்கு பட்டு கரு நீல சேலை கட்டினால் எப்படி இருப்பா எண்டு,அந்த சேலையில வைரங்களைப் பதித்து கவிதை எழுதியுள்ளார், அது இப்படி முடியும் " பட்டுக் கருநீல புடவை பதித்த நல் வைரம் நட்ட நடு நிசியில் தெரியும் நடச்சத்திரங்களடி " எண்டு இயலாமையில் விலாசம் எழுப்பி எல்லா வறுமையான கவிஞ்சர் , புலவர் போலப் பாடியுள்ளார்.

                                                   பாரதியார் அவர் வாழ்ந்த காலத்திலேயே அவர் பிறந்த பிராமண சமுகத்தை விமர்சித்தவர், அதுக்கே அந்த நேரம் நிறைய " தில்" வேண்டும் ,அவர் எட்டயபுர கவிஞ்சன் ஆனபின் பல்லகில் ஏறி பவனிவர வாழ்நாள் முழுவதும் விரும்பி இருக்கிறார், ஆனால் அது நடக்கவே இல்லை .கடைசியாக அவரை யானை தள்ளி விழுத்தியத்தில் இருந்து எழுந்துவர முடியாமல் அவர் இறந்தபோது வெறும் 20 பேர் தான் போனாப்போகுது எண்டு பாடை தூக்க வந்திருகிறார்கள்.

                                              இந்தப் பதிவு போனவருடம் இதே நாள் எழுதியது. பாரதியார் சிலைக்கு அண்மையில் பிறந்து வளர்ந்ததாலோ என்னமோ தெரியலை நானும் இப்பெல்லாம் கவிதை போல சிலதுகளை எழுதிக்கொண்டு இருக்கிறேன்.இந்த சிலைக்கு அருகில் இருந்த " ஞானப்பிரகாசம் ஹோட்டல் " என்ற சாப்பாடுக் கடை பற்றி ஒரு சிறுகதையும்,இவடத்தில கிடந்தது அலைந்த எங்கள் உள்ளூர் தத்துவஞானி " சிங்கி மாஸ்டர் " என்ற சிறுகதையும் சென்ற வருடம் எழுதிப்போட்டு அதைப் பலர் ரசித்து வாசித்தார்கள்.
.
.
.

கப்பல்காரன் வீடு

யாழ்பாணத்தில எங்களின் வீடுக்கு கொஞ்சம் தள்ளி, எங்கள் வீதியின் முடிவில், கப்பல்காரன் வீடு இருந்தது! அந்த வீட்டில் என்னோட மிக சிறிய வயசில், அரச மரக்காலையில் ஸ்டோர் கீப்பர் வேலை செய்த கனகசுந்தரமும் ,அவரின் மனைவி ஸ்டோர் கீப்பர் மாமியும், அவர்களின் ஒரே ஒரு அழகு மகள் வக்சலாவும்,ஊருக்கும் இடைஞ்சல் இல்லாமல் , ஒருவருக்கும் இடைஞ்சல் இல்லாமல் அதில வாழ்ந்ததால " ஸ்டோர் கீப்பர் " வீடு எண்டுதான் ஆரம்பத்தில் ஊருக்குள்ள சொல்லுவார்கள் !

                                               அது எப்படி பின்னாட்களில் " கப்பல்காரன் வீடு " எண்டு மாறியது எண்டு சொல்லுறதுக்கு காரணம் யாழ்பாணத்தில 80 களில், எங்கோ அரபிக் கடலிலும் ,அத்திலாந்திக் கடலிலும் ஓடிய கப்பல் யாழ்பாணத்தில் சமூக, பொருளாதார மாற்றத்தை உண்டுபண்ணியதுதான் காரணம் எண்டு உங்களுக்கு நல்லா தெரியும்! இந்தக் கதை கப்பல்காரன் ,வக்சலா என்ற இரு மனிதர்களைப் பற்றியதால், கப்பலைப் பற்றியோ, அது ஓடின கடல் பற்றியோ மேற்கொண்டு அதை நீட்டி முழக்கப் போறது இல்லை!

                                  கனகசுந்தரம் அமைதியான மனிதர், அவரின் மனைவி ஸ்டோர் கீப்பர் மாமியும் அதிகம் வெளிய வராத வீடு உண்டு, வீட்டு வேலை உண்டு என்று இருக்கும் பெண்மணி. வக்சலா ஓரளவு அட்வான்ஸ் லெவல் வரைக்கும் படித்து ,மேற்கொண்டு படிக்க வைக்க வேண்டிய தேவை இல்லாததாலும் , அவா வெளிய போய் உத்தியோகம் பார்க்க ஸ்டோர் கீப்பர் குடும்பம் விரும்பாததால, ஒரு ப்ரோக்கர் பேசிக் கொண்டு வந்த, காங்கேசன்துறை தனபாலசிங்கத்தின் கப்பல் கொம்பனியில வேலை செய்த கப்பல்காரன், எழும்பின ஆம்பிளையா இருந்ததை விட ,கப்பலில வேலை செய்தது கவர்ச்சியா இருக்க ,மறு பேச்சு இல்லாமல் காதும் காதும் வைச்ச மாதிரி பேசி முடித்து, பொன் உருக்கி, பந்தல் கால் போட்டு, கன்னிக்கால் முள்முருக்கு நட்டு,மெட்டி அணிந்து, அம்மி மிதித்து, அருந்ததி பார்த்து, நல்ல நேரதில கலியாணம் கட்டி வைக்க, நாலாஞ்ச சடங்கோட ஸ்டோர் கீப்பர் வீடு கப்பல்காரன் வீடு என்று மாறியது !

                                           எங்கள் அயல் அட்டையில் இருந்த ஒரே ஒரு, ரன்கூன் தேக்குமர தூண்கள் தாங்கி நிக்கும், மலையாளத்து ஓடு போட்ட, வீட்டுக்கு நடுவில திறந்த இடம் உள்ள, நடு வீட்டில ஆவெண்டு நீல வானம் தெரியும், வெயில் விழும் , மழை அடித்து ஊத்தும். ஒரே ஒரு நாட்சார் வீடு ஸ்டோர் கீப்பர் வீடுதான் , ஸ்டோர் கீப்பர் மாமி,அந்த திறந்த நடு இடத்தில மேலே வலை போட்டு காகம் குருவி உள்ளுக்க வராமல் தடுத்து,நல்ல வெயில் வாசியா எறிக்கும் நாட்களில் வேப்பம்ப்பூ வடாகம், மோர் மிளகாய், மிளகாய் வத்தல், நாரத்தங்காய் உறுகாய், புழுக் கொடியல் எல்லாம் காயப்போட அந்த இடம் கம கம எண்டு சாம்பாரு வாசம் அடிக்கும் , 

                                   அந்த திறந்த நடு இடத்தில ஒரு கண்ணன் சிலை இருந்தது, சிலைக்கு கீழே கோபியப் பெண்கள் குழந்தைக் கண்ணனின் பின் அழகை பார்த்து சொக்கி நிக்க, கண்ணன் அந்தப் கன்னிப் பெண்களுக்கு அந்த சின்ன வயசிலேயே மாய லீலை காட்டிக்கொண்டு இருக்க, அதை சுற்றி துளசி மரங்கள் வைத்து வக்சலா அதுக்கு தண்ணி ஊற்றி வளர்த்தா, கிருஷ்ன ஜெயந்திக்கு அதில பூசை வைச்சு எங்களுக்கு அவல் நிறையக் கிடைக்கும்.

                                        ஆனாலும் கப்பல்காரன் வந்தவுடன ,முதல் வேலையா அந்த வீட்டின் முன் பக்கத்தை மொடேர்ன் ஆக்கினார், ஸ்டோர் கீப்பர் மாமி அவாவின் பரம்பரை நாட்சார் வீட்டை உள்ளுக்கு மாற்ற விடாப்பிடியா விடவில்லை, என்றாலும் வெளியே முன்னுக்கு மொடேர்ன் ஆக மாற்ற, அந்த வீடு கொஞ்சம் அவமானம் தாங்கி அமரிக்கன் ஸ்டைலுக்கு மாறியது, பின்ன என்ன கப்பல்காரன் வீடு கட்டுமரம் போல இருந்து சரி வராதே, கப்பல் போலதானே இருக்க வேண்டும், நீங்களே சொல்லுங்க பார்ப்பாம் . 

                     நல்ல தேகக்கட்டுடனும் ,விசாலமான தோள்கள் ,கொஞ்சம் துள்ளி துள்ளி நடை என்று   கப்பல்காரன் வடிவான வலிகாமம் வடக்கு பக்கம் தோட்ட வேலை செய்யும் ஆண்கள் போல உறுதியான இறுக்கிப் பிடிக்க வைக்கும் ஆம்பிளை. கன்னத்தில நீண்ட கிருதா விட்டு முகத்தை எப்பவும் சேவ் செய்து இருப்பது முன்னால பார்க்க நடிகர் ரவிச்சந்திரன் போல இருக்க,பின்னால சுருள் முடியை அக்கறை இல்லாமல் பறக்க விட்டுருப்பதை பார்க்க சுருளிராஜன் போல இருப்பார். பாடசாலை நாட்களில் நல்ல விளையாட்டு வீரன் போல இருந்து இருக்கலாம்  உண்மையைச்சொன்னால் என்ன உங்களுக்கு அவர் அழகுக்கு உத்தரவாதமாக பெண்கள் சுழறுவார்கள்.

                                   கப்பல்காரன் கலியாணம் முடிந்து கொஞ்ச நாளிலேயே, கலியான மஞ்சள் குங்கும வாசம் அடங்க முதலே, கப்பலுக்குப் போயிட்டார், போயிட்டு ஆறு மாதம் கழித்து ஒருநாள் டாக்சியில் வந்து இறங்கினார், அவர் கொண்டுவந்த பெரிய பெரிய சூட்கேசை டக்சிகாரன் இழுக்க ஏலாமல் இழுத்து இறக்க ,கப்பல்காரன் பென்சன் அண்ட் கெட்சஸ் வெளிநாட்டு சிகரட் தங்க நிறப் பெட்டியில இருந்து எடுத்து ,அதன் பின் பக்கத்தை பெட்டியிலேயே தட்டி,கொஞ்சம் விரல்களுக்கு இடையில வைச்சு சுள்ளட்டி போட்டு , வாயில வைச்சு லைட்டரை டக் எண்டு அமத்தி , ஒரு தங்கநிற லைடரில அதைப் பத்தவைத்து கொண்டு இருக்க ,நாங்கள் எல்லாரும் வேடிக்கை பார்கப் போக எங்களுக்கு, இன்னொரு பெட்டியில இருந்து சொக்கிலட் எடுத்து தந்தார், வக்சலா முகம் முழுவதும் சிரிப்போட சந்தோசமா ரோட்டுக்கே வந்து அவரின் கையைப் பிடிச்சு,

                           " இதில நிண்டு சிகரட் குடிக்க வேண்டாம் , பரிசுகேடு ,ஆட்கள் விடுப்பு பாக்குதுகள்,உள்ளுக்கு வாங்கப்பா "

                                   எண்டு இழுத்துக்கொண்டு போனா , அதுக்கு பிறகு வந்த முதல் கொஞ்ச நாள் கப்பல்காரன் வெளியவே வரவேயில்லை,

                                          சில கிழமையில் அவராவே வெளிய வந்தார் ,எங்களின் வீட்டுக்கு சில நாள் வருவார்,முக்கியமா அவர் எங்க வீராளி அம்மன் கோவிலுக்கு முன்னால இருந்த நயினாரின் பாருக்கு போக தொடங்கினார், அவர் ஏன் அங்கே போறார் எண்டு எல்லாருக்கும் தெரிந்தாலும் அவர் கப்பல்காரன் அதலா அதிகம் அதை யாரும் பெரிதா எடுக்கவில்லை. 

                                                ஊருக்குள்ள கஷ்டப்பட்ட ஆட்கள் குடிச்சா " வெறிக்குட்டி " என்பார்கள் , கொஞ்சம் மத்திய தர ஆட்கள் குடிச்சா " குடிகாரர் " என்பார்கள்,அதுவே பணக்கார ஆட்கள் குடிச்சா அவர் " சாதுவா ட்ரிங்க்ஸ் பாவிப்பார் " என்பார்கள்,கப்பல்காரன் நையினாரிட்ட என்ன குடித்தாரோ தெரியலை,அவர் அந்த பார்ல இருந்து குடிச்சிட்டு எங்க வீட்டுக்கு வருவார், சேர்ட் மேல் பட்டன் திறந்து, நெஞ்சில தொங்கிற புலிப் பல்லு போட்ட இரட்டை வடம் சங்கிலி வெளிய தெரிய கப்பல் போல கொஞ்சம் ஆடிக்கொண்டு வருவார், பின்னக் கப்பல்காரன் கப்பல் போல ஆடாமல் வேற எப்படி ஆடுறது ,நீங்களே சொல்லுங்க பார்ப்பாம் .

                            கடைசியா கப்பல்காரன் கப்பல் போறதுக்கு முதல் நாள் இரவு எங்கள் வீட்டுக்கு வந்திருந்தார்,அவர் கப்பலில் என்ன வேலை செய்தார் எண்டு எங்களுக்கு தெரியாது, நான்அவரிடம் சும்மா

                    " இரும்பில செய்த கப்பல் என்னண்டு தண்ணியில மிதக்குது "

                       எண்டு கேட்டேன், அவர் கொஞ்சம் ஜோசிதார்,

                       " நீரே சொல்லும் " எண்டார் ,நான் அப்ப சயன்சில படிச்சுக்கொண்டு இருந்த ஆக்கிமிடிஸ் தத்துவத்தில்

                      " ஒரு பதார்த்தத்தின் கொள் அளவு அந்தப் பதார்த்ததின் நிறை அளவை விட,,,,,,"

                      எண்டு சொல்ல தொடங்க , என்னோட அம்மா இடையில மறிச்சு,

                            " இவனுக்கு விசர் தம்பி, நீர் சொல்லும் தம்பி ,கப்பலில வேலை செய்தா சிங்கப்பூர் செயின் கஸ்டமில டக்ஸ் கட்டாமல் கொண்டு வரலாம் எண்டு கேள்விப்பட்டேன் மெய்தானே "

                        எண்டு கேட்க,கப்பல்காரன் சொண்டை சுளிச்சு சுளிச்சு சிரிச்சு சிரிச்சு

                " ஓம் அன்டி ,கொஞ்சம் உண்மைதான் ,உங்களுக்கு அடுத்தமுறை ஒண்டு கொண்டுவாரன் "

           எண்டு போட்டு ,எனக்கு

                         " நீர் சொல்லுறது எனக்கு விளங்கேல்ல ஆனாலும் கப்பல் தண்ணியில மிதக்கிறதாலதான்,நாங்கள் உசிரோட போட்டு உசிரோட வாறம் "

                     எண்டு சொல்லி சொண்டை சுளிச்சு சிரிச்சுப்போட்டு ,

                    " அன்டி இந்த முறை வேலைக்குப் போற கப்பல் ஹம்பேர்க் போகுது "

                        எண்டு சொல்லி கொஞ்சம் சந்தேகமா சிரிச்சார்,

                       அம்மா " அதெங்க இருக்கு " எண்டு கேட்டா

                       

                       அவர் " அது அன்டி, யுரோபாவில ஜெர்மனியில இருக்காம் " எண்டுசொல்ல

                      அம்மா " மெய்தானே,நீரும் எல்லா இடமும் பார்த்து எங்களுக்கும் கதைகளை பின்ன வந்து சொல்லுமன் " எண்டு சொல்ல,கப்பல்காரன் அப்பவும் கொஞ்சம் சந்தோசமா,   ..அதே நேரம் சந்தேகமா சிரிச்சார்.

                           அவர் போன சில வாரத்தில் இருந்து வக்சலா வீராளி அம்மன் கோவிலில் செவ்வாய்க்கிழமை சுமங்கலி தாலி பூசை செய்தா,செய்து முடிய அதில கொளுத்திய குத்துவிளக்கை கோவிலில் இருந்து அணையாமல் வீட்டுக்கு கொண்டுவருவா, ஸ்டோர் கீப்பர் மாமி சுளகால அந்த விளக்கு காற்று அடிச்சு அணையாமல் இருக்க பிடிச்சுக்கொண்டு வர ,வக்சலா கப்பல்காரன் கொண்டுவந்த நகை எல்லாம் ஆள்ளிப் போட்டு ,அவா குத்துவிளக்கை கொண்டு வாறது, ஒரு குத்துவிளக்கு இன்னொரு குத்துவிளக்கை தூக்கிக்கொண்டு வாற மாதிரி இருந்தது, கொஞ்சநாள் எல்லாம் வழமைபோல இருக்க, கிட்டதட்ட ஆரம்பத்தில் அவர் எப்போதும் போல டக்ஸியில் வந்து இறங்குவார் எண்டு வக்சலா வாசலைப் பார்த்து காத்து இருக்க, ஒரு கட்டத்தில் தாபால்காரனை தேடியே போய்

               " எங்களுக்கு கடிதம் ஏதும் இருக்கா "

                             எண்டு கேட்டு கொஞ்சம் சந்தேகம் வர தொடங்க ,எப்படியோ அவாவுக்கு மனதளவில் ஒரு ஏக்கம் இருந்த மாதிரி இருக்க, துளசி மரங்களுக்கு தண்ணி ஊத்திரத்தை நிப்பாட்ட, அவை வாடதொடங்க, ஒரு நாளும் கோவில் குளம் பக்கம் போகாத ஸ்டோர் கீப்பர் திடீர் எண்டு திருநீறு பூசிக்கொண்டு கோயிலுக்கு போக வெளிக்கிட, ஸ்டோர் கீப்பர் மாமி அடிக்கடி தலை சுத்துது எண்டு பிரசர் செக் பன்ண தொடங்க, ஏறக்குறைய அந்த வீடில இடி விழுந்து, பழையபடி கப்பல்காரன் வீடு ஸ்டோர் கீபர் வீடுபோல மாற, கப்பல்காரன் வரவே இல்லை, 

                            எங்களின் பெரிய மாமாவின் மகனும் கப்பலில் வேலை செய்தார் ,அவரும் இந்தக் கப்பல்காரனும் பல வருடம் முன் எண்ணைக் கப்பலில் வேலை செய்த போது தெரியும், அவர் ஒரு முறை வந்த போது ,

                        " சின்ன மாமி,விசியம் தெரியுமே "

                          எண்டு அவர் கேள்விப்பட்ட ,, கப்பல் காரன் போன கப்பல் ஜெர்மனி போனது அங்கே அவர் ஹம்பேர்க் ஹபர்ல கப்பல் நங்கூரம் போட இறங்கி , இரவு நடன களியாட்ட விடுதிக்குப் போனது ,அங்கே ஒரு ஜெர்மன் வெள்ளை குதிரையைக் கண்டது,அவள் அவரை இழுத்துக்கொண்டு போய் ஏழு கடல் தாண்டி சொர்க்கம் காட்டியது, அவர் அங்கேயே அகதியா பதிந்தது , எல்லாம்

                         " சின்ன மாமி ஒருத்தரும் சொல்லிப் போடாதயுங்கோ உங்களுக்கு மட்டும் சொல்லுறன் "

                             எண்டு என்னோட அம்மாவிடம் சொல்ல,அம்மா அந்த தகவல் ரகசியமா வைச்சால் தொண்டைக் குழி க்குள்லால சோறு தண்ணி இறங்காத மாதிரி தவிச்சு, கடைசியில் ஒருநாள் அதை கீரை விக்கக் கொண்டு வாற ப்ரேகிங் நியூஸ் குஞ்சரதுக்கு சொல்ல,,குஞ்சரம் அதை வக்சலாவின் சொந்தகாரருக்கு

                " அம்மளாச்சியான ஒருத்தரும் சொல்லிப் போடாதயுங்கோ உங்களுக்கு மட்டும் சொல்லுறன் "

                    எண்டு சொல்ல ,எப்படியோ கதை கசிந்து பெட்டிசம் பாலசிங்கத்துக்கு போக, திரைக் கதை வசனம் தொடங்கியது .....

                              அதுக்குப்பிறகு பல நாட்கள் நாட்சார் நடுவில இருந்த கண்ணன் சிலையை பார்த்தபடி, ஒருவருடனும் பேசாமல் ,கப்பல் கவுண்டதுபோல வக்சலா இருப்பதைப் பார்த்து இருக்கிறேன் ,எனக்கு அந்தக் கண்ணன் ஜெர்மன் பெண்களுடன் குத்து டான்ஸ் ஆடுற மாதிரி இருந்தது அந்த சிலையைப் பார்க்க...

                               அதுக்கு பிறகு சண்டை நாட்டில அமோகமாக தொடங்க வீட்டுப் பிரைச்சனைகளை மேவி நாட்டுப் பிரச்சினை வர ,,நான் வேற நிழல் விசியங்களை ஈடுபடத் தொடங்க ,,ஒரு கட்டத்தில் வக்சலாவுக்கு என்ன நடந்தது எண்டு எனக்கு அதிகம் தெரியாது ,தொண்ணுற்றி ஐந்து சூரியகதிர் இராணுவ நடவடிக்கையில் இடம்பெயர்ந்த போது , நாங்களும் இடம்பெயர்ந்து ,அதன் பின் நானும் புலம் பெயர்ந்து வந்திட்டேன் ..

                              அந்த சம்பவம் நடந்து கிட்டதட்ட இருபது வருடங்களின் பின் நான் ஜெர்மனி சுற்றிப் பார்த்த போது, எங்களின் அபிமான கப்பல்காரன் கடைசியா இறங்கிய ஹம்பேர் நகரமும் போனேன், ஆனாலும் கப்பல் காரன் பெயர்த் தெரியாமல் எப்படி தேடுறது எண்டு குழப்பமா இருக்க, நிறைய தமிழ் ஆட்கள் கார்ல வந்து இறங்கி சூப்பர் மார்கெட் போறதும்,வாறதுமா இருக்க, ஜோசித்துப் போட்டு யாரிடமும் ஒண்டும் கேட்கவில்லை ,

                                பின்னேரம் ஹம்பேர்க் ஹபருக்கு அருகில் ஒரு இரவு விடுதியில் தண்ணி அடிப்பம் எண்டு போக,அதில ஒரு வயதான தமிழர் ஜெர்மன் வெள்ளைகளுடன் இருந்து ஜெர்மன் பாசையில் சிரித்து சிரித்து பேசிக்கொண்டு இருந்தார் ,அவர் சிரிக்கிறதைப் பார்க்க கப்பல் காரன் சொண்டை சுளிச்சு சுளிச்சு சிரிக்கிற மாதிரி இருக்க,அவருக்கு கிட்டப் போய்

                     " நீங்கள் தமிழா எண்டு " கேட்டேன்,அவர் " ஓம் " எண்டார்,

                     " நீர் எங்க இங்க ஹம்பெர்கில் இருகுர்ரீரோ, உம்மை நான் ஒரு நாளும் கண்டதில்லையே" என்றார்,

                  நான் வசிக்கும் நாட்டை சொன்னேன்,

                            அவர் " அப்ப இதில இருமன், இவங்கள் டொச்சில தான் கதைபான்கள், இவன்கள் என்னோட நண்பர்கள் ,உமக்கு டொச் தெரியுமோ " என்றார்

                நான் கொஞ்சம் தெரியும் எண்டேன். 

                    கொஞ்சம் ஜோசித்துப் போட்டு ,

                      " உங்களுக்கு வக்சலாவை தெரியுமா " எண்டு கேட்டேன்,

                      அவர் திடுக்கிட்டார், என்னை காலில் இருந்து தலை வரை பார்த்தார், நெத்தியில பெரு விரலை வைச்சு தேச்சார் , நாடிய உள்ளங்கையால தடவ,அவரோட இருந்த ஜெர்மன் காரர் என்னை ஏதோ கலகக்காரன் போல பார்த்து, அவரிடம் என்னவோ கேட்க , அவர் அவர்களுக்கு என்னவோ சொல்லிப்போட்டு,

           "வெளியால வாரும் ,உம்மோட கதைக்க வேணும் , " என்றார் ,

                           ஒரு ஜெர்மன் பெண் அவரை சந்தேகமா என்னவோ கேட்க, அவர் கையால ஒண்டும் இல்லை என்பது போல சைகை செய்து,

                    " நீர் வெளியால வாரும் ,உம்மோட கதைக்க வேணும்,சிகரட் பத்துவீரா "

                             எண்டு ஒரு சிகரட் எனக்கு தர நான் வெளியாளகொஞ்சம் துள்ளி துள்ளி நடையில்  கன்னத்தில நீண்ட கிருதா விட்டு முகத்தை அப்பவும்  சேவ் செய்து நான் தேடின ஆள் போலதான் இருந்தார். வெளிய வந்தவுடனே நான் சிகரட்டை வாயில வைச்சு பத்த வெளிக்கிட அவர்

                        " உமக்கு இங்கத்தை  சிஸ்டம் தெரியாது போல,, கொஞ்சம் பொறும் ஐசே , இங்க எல்லா இடமும் பத்த முடியாது போலிசே கண்டால் அமத்துவான், "

                     எண்டு ஒரு பச்சை சதுரம் போட்ட இடத்துக்கு கொண்டு போனார் ,,போய் அதில நிண்டுகொண்டு சிகரெட்டை, பெட்டியின் பின்னால சரிச்சு தட்டி, கொஞ்சம் விரல்களுக்கு இடையில வைச்சு சுள்ளட்டி போட்டு , வாயில வைச்சு லைட்டரை டக் எண்டு அமத்தி ,உள்ளுக்க இழுத்து போட்டு சொல்ல தொடங்கினார்,,,,,,

               நான் கேட்டேன்,,கிடத்தட்ட ஒரு அரைமணித்தியாலம் சொன்னார், சொல்லிப்போட்டு

              " அவ்விடர் சேன் " (போட்டு வாறன் )

                     எண்டு ஜெர்மன்காரர் போல டொச்சில சொல்லிப்போட்டு போயிட்டார்,,நான் அவர் தந்த சிகரட்டை பத்தவில்லை,காலுக்கு போட்டு மிதித்து நசி நசி எண்டு நசித்தேன்,பிறகு அதுக்கு மேல காறித் துப்பினேன், அவர் அந்த பப்புக்கு வெளிய நிண்டு பார்த்துக்கொண்டு இருந்திட்டு,ஜெர்மன்காரர் போல, தோளைக் குலுக்கி ,கை இரண்டையும்

                                 .." நடந்தது நடந்து தான் " ... என்பதுபோல காற்றுக்கு சொல்லிப் போட்டு உள்ளுக்க போட்டார்..

 .

புறாக்களுடன் பேசியவள் ...

வாழ்வாதார  வலிகள்  நம்மைச்சுற்றி  இருக்கும்  மனிதர்களுக்கு   எப்பவுமே  வாழ்வா  சாவா  என்ற  விளிம்புநிலைக்  கோடுகள்  வரைந்து வைக்கும்  வட்டம். எனக்கு  எந்தவிதமான  பிரச்சினைகளும்  இல்லை  என்ற  சுயநல  புத்தியில்  நாங்கள் நழுவிவிடுகிறோம் . அதன் ஒருகண வலி நம்மை  அதிகம் பாதிப்பதில்லை. ஆனால் சில மனிதர்கள் வருவார்கள்  அவர்களின் கதை போட்டது போட்டபடி அவளவு  இலகுவாக  நம்மை விட்டுப் போகாது .

                                                         வேலை நாட்கள்  நேரத்தை செக்கன்  கணக்கில்  விழுங்கும் ஒஸ்லோவில் அதிகம் அவசரமான  பிரயாணிகள் மெட்ரோ நிலத்தடி ட்ரைனில் இருந்து அவசரமாக இறங்கும் மத்திய நிலத்தடி நிலையத்தில் இருந்து ,  வெஸ்ட்லி லின்சே என்ற மேற்கு  முடிவை நோக்கிப் போகும் திசையில் மூன்றாவதாக உள்ள டேசனுக்கு வெளியே புறாக்களுக்கு தீனி போட்டுக்கொண்டு, கையில  " போல்கட் ஆர் போல்கட் " என்ற நோர்வே மொழி சஞ்சிகையைக் கையில் வைச்சுக்கொண்டு கணுக்கால் வரை  நீண்ட பாவாடை அணிந்து,கைகளில் நிறையப் பாசிமணி மாலைகள் போட்டுக்கொண்டு  புறாக்களுடன் ருமேனிய ஜிப்ப்சி மொழியில் அவள்  பேசிக்கொண்டு இருந்தாள்.

                                         முன்னைக் கலாச்சார நினைவிடங்கள் நவீன காலத்துக்கு சமாந்தரமாய் இப்பவும் வரலாறு சொல்லும் பகுதியில் இருக்கும் அந்த ஸ்டேசனில் அடிச்சுப் பிடிச்சு இறங்க எனக்கு எப்பவுமே அவசரமான அலுவல்கள் இருப்பதில்லை, ஆனாலும் வில்லோ மரங்கள் வளைந்து வழி விடும் மரத்தோப்புக்கள் இன்னும் மிச்சம் இருக்கும் அந்த இடத்தில காலாற நடக்கும் நடைபாதைகளில் எப்பவுமே சுவாரசியமான மனிதர்கள் ஏதாவது எப்பவுமே எதிர்பாராமல் செய்துகொண்டு இருப்பதால், அந்த ஸ்டேசனில் இருந்து கொஞ்சம் வெளியே விடுப்புப் பார்த்துக்கொண்டு நடப்பதில் ஒரு அலாதியான இன்பம் உத்தரவாதமாக இருக்கும் .

                                       பல நாட்கள்  மனித நடமாட்டம்  குறுக்கமறுக்க நேரமில்லாமல் வேகமாகக்  கடக்கும்  சதுக்கம் போன்ற அந்த  இடத்தை வேடிக்கை  பார்த்துக்கொண்டே  நடக்கும்  போது அவளைக் கண்டு இருக்கிறேன். அவள் நட்பாகச் சிரிப்பாள். கையில உள்ள சஞ்சிகையை தூக்கிக்  காட்டுவாள் , நானும் நட்பாகச் சிரிச்சு கையைத் தூக்கி ராணுவ மரியாதை  போல சலுட் அடிச்சுப்போட்டு அவசரமாக நெரிசலில் நழுவிக்கொண்டு இருப்பேன். காற்றிலேயே ஈரமான அனுதாபம் ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கும் அவள் பதிலுக்கு நன்றியோடு சிரிக்கும்போது .

                                        ஒருநாள் ,    முதல் முதல் அவளைச் சந்தித்த போது

                          "ஹலோ பிரென்ட் ,  சிமோல் மணி  பிக்  ஹெல்ப்   ,  பிரெண்ட் ,டூ மச் பிரப்பிளம் லிவ்விங் நோர்வே  , பை வன் மகஸின்  ,,ப்ளிஸ் பிரெண்ட்  "

                                 என்று உடைந்த ஆங்கிலத்தில் சொல்லி , அந்த " போல்கட் ஆர் போல்கட் " என்ற சஞ்சிகையை ஏறக்குறைய என் முழங்கையில திணித்து கட்டாயம் வேண்டச் சொல்லி சிரித்தாள்.

                                   " போல்கட் ஆர் போல்கட் " என்ற அந்த நோர்வே மொழி சஞ்சிகையின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு " மனிதர்கள் எப்பவுமே மனிதர்கள் "  என்ற அர்த்தம் கொடுப்பது. அதை நாடு இல்லாத ரூமேனிய ஜிப்சிகளுக்காக  இரக்கப்படும் நோர்வே நாட்டு மனிதாபிமானிகள் வெளியிட்டு அதை விற்கும் காசை அவர்களுக்கு கொடுகிறார்கள் .

                               " போல்கட் ஆர் போல்கட் " சஞ்சிகையை விட அவளின் அப்பாவித்தனமான சிரிப்பு கவர்சியாக இருக்க, அவள் அடிக்கடி உடம்பை வெட்டி வெட்டி பேசுவது பந்தல் காலில் பரிசம் போட்ட பவள மல்லிகை போல மின்னிக்கொண்டு இருக்க , அவளோடு பேச்சுக் கொடுக்க நினைக்க முதலே அவளே பேச்சைத் தொடக்கினாள்.

                                         தன்னோட பெயர் மாரியா என்று சொன்னாள். தன்னுடைய நாலு பிள்ளைகளும் ருமேனியாவில் புசாராஸ் இல் தன்னோட வயதான அப்பா,அம்மாவோடு என்றும், அவள் மட்டும் தன் கணவனுடன்  ஒஸ்லோவின் தெருக்களில் வசிப்பதாகச் சொன்னாள்.  திருப்பியும்,

                       " பிரெண்ட்,,மை  குட் பிரெண்ட் ,,... சிமோல் மணி  பிக்  ஹெல்ப் .  .....ப்ளிஸ் மை பிரெண்ட் . பை வன் மகஸின்....சிமோல் மணி நத்திங் போர் யூ ...பிரெண்ட் ..."

                        " ஹஹஹஹாஹ்  நல்ல டிப்பிலோமாடிக் டெக்னிக் ,,,உன் வியாபர உத்தி  "  என்றேன் 

                          " ஒ அதுக்கு என்னத்துக்கு ஹஹஹஹஹா என்று சிரிப்பு வருகுது ,,,அதை கொஞ்சம் சொல்லு "

                                  " இல்லை,,இந்த உலகத்தில வாழுற எல்லா மனிதர்களுக்கும் ஒரு நாள் , சிமோல் மணி நத்திங் போர் , என்ற ஒரு நிலை வரும்  அந்த நேரம் ஏழை,பணக்காரன் என்ற ஒரு தகுதியே இருக்காது  அதை நினைச்சேன் சிரிப்பு வந்தது "

                              " ஒ ,,அப்படி  கடைசிக் கட்டத்தை ஜோசிச்சியா,  பிரெண்ட்,,மை  குட் பிரெண்ட் ,,... சிமோல் மணி  பிக்  ஹெல்ப் .  .....ப்ளிஸ் மை பிரெண்ட் . பை வன் மகஸின்..."

                                           என்று உடைந்த ஆங்கிலத்தில் சொல்லி , அந்த " போல்கட் ஆர் போல்கட் " என்ற சஞ்சிகையை ஏறக்குறைய கையில திணித்து வேண்டச் சொல்லி சிரித்தாள். புத்தகம் சஞ்சிகை வாசிக்க நேரம் இல்லாததால் ,அதை வேண்டி  சும்மா எங்காவது வைச்சுபோட்டு போவது  அதில் வேலை மினக்கெட்டு எழுதிய எழுத்தாளர்களை அவமதிப்பது என்று எப்பவும் நினைப்பதால் அதை வாசிக்க  விரும்பாத நிலையில்  நான் அதை வேண்ட ஆர்வப்படவில்லை.

                                   "  சஞ்சிகை வேண்ட காசு இல்லைப்போல இருக்கு,,,பரவாயில்லை , சரி சில்லறை இருந்தா தா , கொக்கக் கோலா வேண்டிக்குடிக்க ஆசையாக இருக்கு "

                                       என்றாள்  ,சில்லறை கொடுத்தேன். அவள் பிளாஸ்டிக் போத்தலில் அடைத்த கொக்கக் கோலா குடிப்பதில்லை என்று சொன்னாள் , கண்ணாடி போத்தலில் அடைத்து வரும் கொக்கக் கோலா தான் குடிப்பேன் என்றாள் . அதிகம் கண்ணால் பேசினாள்.வித்தைக்காரி போல அவள் கண்கள் ஒரு வட்டத்துக்குள் அடங்க மறுத்து எப்பவும் காளிதாசனின் மேகதூதத்தை
வரிக்கு வரி  இமை வெட்டில் வழிய விட்டது.

                                              " ஏன் அப்படி அதில என்ன விசேஷம்,நான் வேலை செய்யும் இடத்திலும் கண்ணாடிப் போத்தல் கொக்கக் கோலா தான் பரிமாறப் பாவிப்பது,,அதுக்கு நிறையக் காரணம் இருக்கு,,உனக்கு என்ன வந்தது பிளாஸ்டிக் போத்தலில் அடைத்த கொக்கக் கோலா குடிப்பதுக்கு  "  என்று கேட்டேன்

                                                    " பிளாஸ்டிக் போத்தலில் அடைச்சு வாறது குடிக்கிறதும் பச்சைத் தண்ணியை கையில பிடிச்சு வாயால் உள் இழுத்துக் குடிக்கிறதும் ஒன்றுதான்,,அதில ஒரு அலாதியான சுவையும் இல்லை .." என்றாள்.

                               இவள் விளக்குமாத்துக்குப் பட்டுக்  குஞ்சரம் கட்டின மாதிரி  கொஞ்சம் ரசனை உள்ளவள் போல இருந்ததால் கையோடு அவளைப் பற்றிப் பேச்சுக் கொடுத்தேன் . வழமை போல வறுமை அவள் உரையாடலில் முதன்மையாக இருக்க ,  இப்போது கர்ப்பமாக இருப்பதாக சொன்னாள். அதாலவோ என்னவோ தெரியவில்லை அவள் நாலு பிள்ளை பெற்றும் இன்னும் அவரைக்கொடி போல அங்கங்களில் இளமையாக இருந்தாள் . வெள்ளரிக்காயின் வெளித் தோல் போல வெளிறி இருந்தது அவள் முகம்.

                            என்னைப் பலமுறை கவனித்து இருக்கிறாள்.என்னை இந்தியா நாட்டவர் என்று நினைச்சாளம், புச்சாரஸ்சில்  அவள் வீட்டில் குடும்பமாக எல்லாரும் இருந்து இரவில் ஹிந்திப் படம் விடியோ கேசட்டில் போட்டு  பார்ப்பாளம் என்றாள். " ஆச்சாரே போல் தி ஹே ஹை சோரா..   " என்று என்னமோ ஒரு பாட்டு பாட்டிக்காட்டினாள் . அவள் குரல் முகேஷ் இன் ஆம்பிளைக் குரல் போல இருந்தது , அவள் பாடுற முகத்தைப் பார்க்க ஹேமமாலினி காஸ்மீர்  ஏரிக்கரையில் மிதந்து வெள்ளித்திரை வாற மாதிரி இருந்து . கடைசியில் அந்தப் பாதையால் நான் போவதையும் வருவதையும் தான் கண்டுள்ளதாக சொன்னாள்.உண்மையா சொல்லுறாளா அல்லது பொய்க்கு சொல்லுறாளா என்று அந்த நேரம் அவள் கண்களில் கண்டுபிடிக்க எந்த சலனமும் இல்லை.

                                  " ஏன் எப்பவும் அவசரமாக இந்த வீதியால் போய்க்கொண்டு இருக்கிறாய்,,ஒரு நாள் கூ ட கொஞ்சம் நின்று நிதானமாய் புறாக்களை இரசித்ததை நான் கண்டதே இல்லையே அப்படி என்னதான் வேலை செய்கிறாய் " என்று சிரித்து சிரித்து கேட்டாள் .

                                      நான் " ரெச்டோறேண்டில் குக் ஆக வேலை செய்கிறேன்  உன்னைப் போல வீதி எங்கும் அலையும் விதி போல எனக்கு அமையவில்லையே. வேலைக்கு போகும்போதும் வரும் போதும் மட்டுமே வீதிகளை வேடிக்கை பார்க்க வாவது நேரம் கிடைக்குது " என்றேன் .

                                   "  ஒ.... அப்படியா நீ வேலை செய்யும் ரெச்டோறேண்டில் எனக்கும் ஒரு சின்ன எடுபிடி வேலையாவது எடுத்து தாவேன் , இந்தப் புத்தகம் வித்து கால் வயிறும் அரை வயிறுமா அல்லாடுகின்றேன் , மரக்கறி வெட்ட ,கோப்பை கழுவ தெரியும் ,சின்ன வேலையாவது எடுத்துத் தாயேன் புண்ணியமாப் போகும் "   என்று அரைகுறை ஆங்கிலத்தில் கேட்டாள்.

                                " இங்கே நோர்வே பாசை தெரியாமல் ,சுடுகுது மடியப்பிடி என்று நிண்டுகொண்டு  வேலை எடுப்பது கஷ்டம்பா ,நீ வேற என்ன வேலை உன் நாட்டில் செய்து இருகிறாய் அதை சொல்லு "

                              " கோடை காலத்தில் உள்ளூர் தோட்டத்தில் உருளைக்கிழங்கு அறுவடை நேரம் இழுக்கப் போவேன், உருளைக்கிழங்கு வேண்டிய மாதிரி வேண்டிய ஸ்டைலில் சமைக்க தெரியும் பிரெண்ட்.."

                                "  உனக்கு தோட்டப் பராமரிப்பு வேலை தெரியுமா,தெரிந்த நோர்வே நண்பர்களுக்கு சொல்லி வைச்சால் சில நேரம் அவர்களின் தோட்டத்தை பராமரிக்க வேலை சில வாரங்கள் வெய்யில் நல்லா எறிக்கும் கோடை காலத்தில் கிடைக்கலாம் "

                          "   ஹ்ம்ம்,,எனக்கு தோட்டத்தில போய் மலர்களை மட்டும் ரசிக்கத் தெரியும்,,அதில வேலை செய்யத் தெரியாதே  பிரெண்ட்  " என்றாள் 

                       " அப்ப கஷ்டம் தான், எனக்கு தெரிந்தவரை நோர்வே ஒரு அகராதி பிடிச்ச நாடு ,இங்கே வேலை தேடி எடுப்பது இலகு அல்ல,,அதுவும் நீ ருமேனியா நாட்டு ஜிப்ப்சி ,,கொஞ்சம் ஜோசிப்பாங்க இந்த நாட்டவங்க "

                         " சரி, பிரெண்ட் ,,,அப்ப நீ வேலை செய்யும் ரெச்டோறேண்டில்,,உன் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி கதைத்து பாரேன்,,பிரெண்ட்   " என்றாள்  

                                 நான் அதுக்கு சும்மா அனுதாபமாக சிரிச்சுப்போட்டு கதையை மாத்த புறாக்களைப் பார்த்தேன். நோர்வேயில் ரோமானிய மக்களை கள்ளர் என்று தான் பொதுவாக நினைகிறார்கள். ஒரு கதைக்கு இவளை என்னோட வேலை இடத்துக்கு கொண்டு போய் என்னவும் பார்ட் டைம் வேலைக்கு கதைத்தாலே முதலில் என்னையும் சேர்த்து வெளியே அனுப்பத்தான் அலுவல் பார்ப்பார்கள் அங்கே வேலை செய்கிறவர்கள்.

                             " புறாக்களுக்கு எப்பவும் ஏதாவது நொறுக்குத்தீனி வீசிக்கொண்டு இருக்கிறாயே அது எங்கிருந்து கிடைக்குது,உனக்கு உணவு கிடைப்பதே குதிரைக்கொம்பு, இங்கே எப்படிப்பா உன்னால் இப்படி வீசி எறிஞ்சு விளையாட  முடிகிறது "

                        என்று கேட்டேன் . அதுக்கு அவள் சிரித்தாள். பதில் சொல்லவில்லை,ஒரு சின்னப் பையில் இருந்து இன்னும் கொஞ்சம் நொறுக்குத்தீனி உள்ளங்கையில் என்னவோ அவளோட ரோமானிய ஜிப்ப்சிப் பாசையில் சொல்லி எறிஞ்சாள் அது  சோளகக்  காத்தில வேப்பம்பூ உதிர்ந்து விழுந்த மாதிரி விழ முதலே பல புறாக்கள் அந்தரத்தில் அதைக் கவ்விப் பிடித்தன . இப்படி வீசி எறிஞ்சு விளையாட  முடிகிறது பார்த்தியா  இதுதான் உன் கேள்விக்கு விடை என்பது போலப் பார்த்தாள் 

                                      " எனக்கு இன்றைக்கு கொக்க கோலா வேண்டாம்,அப்பிள் சாபிட்ட வேண்டும் போல இருக்கு, வேண்டித்  தாறியா, அல்லது வேண்ட காசு தாறியா ,எனக்கு சில்வண்டு ஸ்டிக்கர் ஒட்டின பச்சைக் கலர்  அப்பிள் தான் விருப்பம் அதில தான் ஒரியினல் அப்பிள் மாச்சத்தும் சீனியும் கலந்த   சுவை இருக்கும்  " என்றாள்.

                      அவளுக்கு இதுக்கு மேலே கதைக்க நேரமில்லையோ,அல்லது பசி போலவோ பார்த்தாள்,பொக்கட்டில் கிடந்த சில்லறையை வழிச்சு எடுத்து அந்தக் காசைக் கொடுத்தேன் ,

                                " தேங்க்ஸ் ப்ரென்ட் , ஹவ் எ நைஸ் டே பிரெண்ட்,......மீட்ஸ் யூ நெக்ஸ்ட் டைம்  "  என்று போட்டு போயிட்டாள்.

                                           அதுக்கு பிறகு சில வாரம் அந்த இடத்தைக் கடந்து போனபோது அவளை தற்செயலாகவும் காணவோ,சந்திக்கவோ முடியவில்லை. ஆனால் ரோமானிய ஆண்கள் பெரிய செல்லோ பேஸ் வயலின், கிளாரினட்,  கொன்கோட் றம், அக்கொச்டிக் கிட்டார் வைச்சு கொண்டு பழைய ஸ்பானிஷ் பாடல்கள் ஒரு மூலையில் பாடி வாசித்துக்கொண்டு இருந்தார்கள்.

                                                சில வாரங்களின் பின் ,நோர்வேயின் தேசிய சுதந்திர நாள் அண்மித்துக்கொண்டு வர  , நசினல் தியேட்டர் ஸ்டேஷன்,அதை அண்டிய கால் ஜொஹான்ஸ் காத்தா, ஒளி விளக்கு  சோடனை ,பாதையோரப் பதாதைகள் , நோர்வே தேசியக்கொடிகள்  என்று அமளிதுமளியாக கொண்டாடதுக்கு தயாராகிக்கொண்டிருந்த ஒருநாள் மறுபடியும் மரியாவை பழைய இடத்தில சந்தித்தேன்.

                                            கோபமாக பேசிக்கொண்டு ஓடிவந்தாள் . படக்கு படக்கு எண்டு அரைகுறை ஆங்கிலத்தில் வார்த்தைகள் வேகமாக வெளியே வந்து விழ அழாத குறையாக எனக்கு என்னவோ சொல்லவேண்டும் போல அந்தரிச்சாள்

                                   "  அந்தக் கழிசடை, அந்த தே...... மவன் , அவன் மட்டும் இப்ப கையில கிடைச்சா தலையைத் திருகி கண்ணை நோண்டி எடுதுப்போட்டுதான் விடுவன், சீ எவளவு கேவலப்பட்டுப் போய் விட்டேன் தெரியுமா, எனக்கு ஒரு கணவன் இருக்கிறான்,,,அவன்  மட்டும் தான் இன்றுவரை கணவன்,,அவனுக்கு மனதாலும் நான் துரோகம் செய்ததில்லை,,,என்னோட நாலு பிள்ளைகள் மேல சத்தியமா சொல்லுறேன்,,இந்த கழிசடை கையில அம்பிடடும் ஒரு அவனுக்கு,,குடலை உருவாமல் விடமாட்டேன் "

              என்று யாரோ ஒருவனை பேசினால்,,,பேசிக்கொண்டே  இருந்தாள்..

                                      "  என்னாச்சு உனக்கு இன்று ,நீ ஒருநாளும் இவளவு டென்சனா இருப்பதில்லையே என்று கேட்டேன் ."

                                        "   பொறு உனக்கு சொல்லுறேன் ப்ரென்ட் ,,கொஞ்சம் பொறு ,,ப்ரென்ட் ,,"

                                       என்று தன்னை கொஞ்சம் அமைதியாக்கிக் கொண்டு அவளின் கோவத்துக்கு காரணம் சொன்னாள் .அவள் சொன்னது

                                 மாரியா என்னைப்போலவே வீதியில் சந்தித்த ஒரு நோர்வே நாட்டுக்காரனை,நல்லவன் என்று நம்பி, ஆங்கிலத்தில் சொல்லி அதை   நோர்க்ஸ் மொழியில் ஒரு காட் போட் மட்டையில் பின்வருமாறு எழுதித் தரச்சொல்லி கேட்டு இருக்கிறாள் ,அவள் ஆங்கிலத்தில் சொன்னது

                                                  "    எனக்கு நான்கு பிள்ளைகள் ,மிகவும் கஷ்டம் அவர்களின் தேவைகளை நிறைவு செய்து , அவர்களை சமாளித்து அன்றாடம் வாழ்வது,தயவு செய்த என் நாலு பிள்ளைகளையும் வாழ வைக்க கொஞ்சம் சில்லறை தாருங்கள்,ஆண்டவன் உங்களை ஆசிர்வதிப்பான்  " என்பது

                                        ஆனால் அந்த நோர்வே நாட்டவன் அதை நோர்க்ஸ் மொழியில் எழுதிக்கொடுதுப்போட்டுப் போனது இப்படி

                                              "  எனக்கு நான்கு கணவன்மார்கள்  ,மிகவும் கஷ்டம் அவர்களின் தேவைகளை நிறைவு செய்து , அவர்களை சமாளித்து அன்றாடம் வாழ்வது,தயவு செய்த என் நாலு கணவன்மார்களையும்  வாழ வைக்க கொஞ்சம் சில்லறை தாருங்கள்,ஆண்டவன் உங்களை ஆசிர்வதிப்பான் "என்பது

                                           நோர்வே மொழியில் பிள்ளைகளை " பார்ன் " என்பார்கள், கணவனை " மான் " என்பார்கள். அதால் இது தற்செயலாக சின்ன ஒரு சொல்லில் வந்த பிழை இல்லை, வேண்டும் என்றே செய்த விஷமத்தனம் என்று தெரிந்தாலும் அதை செய்தவன் யார் என்று தெரியாமல் ஆகக் குறைந்தது " ஏன் இப்படிச் செய்தாய் " என்று கேட்க முடியாத ஒரு கையறு நிலைதான் விளிம்புநிலை மனிதர்களின் இயலாமை     

                                      நோர்வே மொழி தெரியாத  மரியா அந்த மட்டையை வைச்சுக் கொண்டு நசினல் தியட்டர் மெற்றோ ஸ்டேஷன் வாசலில் குந்தி இருந்து பிச்சை எடுத்து இருக்கிறாள் ,பலர் சந்தேகமாகப் பார்த்து அதை வாசித்துக்கொண்டு போய் இருக்கிறார்கள்.ஒரு நோர்வே பெண்மணி வந்து அது பற்றி விசாரித்த போது தான் மரியாவுக்கு உண்மை தெரிய வந்தது. அந்த மட்டையை தூக்கி சுழட்டி எறிஞ்சு போட்டு இப்ப அவனைத் தேடிக்கொண்டு இருக்கிறாள்.இதுதான் அவள் உடைந்து உடைந்து மூக்கைச் சிந்திகொண்டு சொன்ன கதையின் காரணம்.

                                           நான் ஒண்டும் சொல்லவில்லை.அவளும் இது பற்றி என்னிடம் ஒண்டுமே கேட்கவில்லை, நோர்வேயில் வேற்று நாட்டவர் மீது துவேஷம் உள்ளவர்கள் நிறைய இருக்கிறார்கள். அதை அவளுக்கு சொல்ல வேண்டியதில்லை.அவளுக்கே நல்லா தெரியும் . ஆனால் மறுபடியும் இங்கேயும் அங்கேயும் தேடிக்கொண்டு

                         " அந்தக்  கழிசடை, அந்த தே...... மவன் , அவன் மட்டும் இப்ப கையில கிடைச்சா தலையைத் திருகி கண்ணை நோண்டி ,,"

                    என்ற பழைய பல்லவியை மறுபடியும் தொடக்கித் திட்ட ..

                                      "   மரியா இப்ப உனக்கு என்ன வேணும்,,கொக்கக் கோலா வேணுமா,,அல்லது  பச்சை அப்பிள் வேணுமா வேண்ட சில்லறைக்   காசு தாரேன் " என்றேன்

                                      அவள் கோபமாக "  இப்ப நஞ்சு ....நஞ்சு  வேண்டக்  காசு  தா,,அதைக் குடிச்சிட்டு சாகலாம் போல இருக்கு " என்றாள் ..நான் ஒன்றும் சொல்ல வில்லை .

                                  "  இன்னொரு மட்டை எடுத்து அழகாக நோர்க்ஸ் மொழியில் உனக்கு எழுதித் தரவா "  என்று கேட்டேன் ,சந்தேகமா என்னையும் பார்த்தாள்.

                                          "   உண்மையாகவா சொல்லுகின்றாய் ப்ரென்ட் ,,,நீ நல்லவன்  போல தான் அரம்பத்தில இருந்தே பழகிறாய்  பிரெண்ட் ,ப்ளிஸ் ,நீயே அதை எழுதித்தா,,"  என்று சொன்னாள்.

                      கதைத்துக்கொண்டு இருக்கும் போது நோர்வே குதிரைப் படை பெண்  போலிஸ் அதிகாரிகள் இரண்டு பெரிய அமரிக்கன் செடில்பிரெட் குதிரையில் எங்களைக் கடந்து மெல்ல மெல்ல நோட்டம் விட்டுக் கொண்டு நகர் வலம் போனார்கள். மரியா போலிஸ்காரரை வாய்க்குள்

                 " சாத்தானின்.......  இக்கு......    நேரம் .......பிறந்த       கோவேறு கழுதைகள்  இரவில் தூங்க விடாமல் எழுப்பிக் கலைத்து ...   .சாத்தானின்.......  இக்கு......    நேரம் .......பிறந்த       கோவேறு கழுதைகள்.....எங்களை     மனிதர்களாகவே மதிப்பதில்லை " என்று திட்டினாள்.

                          "  சரி விடு ,,நானும் அவர்களை நரகத்தில்  இருந்து வந்தவர்கள் என்றுதான் நினைப்பது ,,,ஹ்ம்ம்  சரி விடு ,,உன்னைக் கேவலப்படுத்தி எழுதித் தந்த அந்த துவேசம் பிடித்தவனை விட இவர்கள் கொஞ்சம் பரவாயில்லை,கருணை உள்ளவர்கள், "

                                 "  அதை  எப்படி  சொல்கிறாய் "

                              " இது  அவர்கள்  நாடு, அவர்களின் மக்களை  அவர்கள்  பாதுகாக்கிறார்கள் ,நானும்  நீயும்  வேண்டாத விருந்தாளிகள்,,மரியா  "

                            "   ஆனால்  நீ இங்கே  பலவருடம்  வசிப்பது போல இருக்கே "

                          "அது  உண்மைதான்,,ஆனாலும் நாங்கள் வந்தேறிகள்  அதில  சந்தேகமே  இல்லை,  அவர்களைப்  பொறுத்தவரை மரியா  "

                               "     நான்  இந்தத்  தெருவோரம்  வசிப்பதில்  எவளவு  கஷ்டம்  தெரியுமா  உனக்கு "

                                   "தெரியும்  மரியா  ...,அதுக்குக்  காரணமே  வேற "

                                      "    என்ன  காரணம் "

                                      "    அதை  சொல்ல  முடியவில்லை ,,அதுக்காக  போலிஸ் காரரைத் திட்டாதே  மரியா "


                                " ஹ்ம்ம்,,சரி,,நீ சொல்வதை  கேட்கிறேன் "

                                   " அவர்கள் நகரத்தை இரவில் பாதுக்காக்க அப்படி செய்கிறார்கள், கொஞ்சம் பொறு நான் ஒரு மட்டை எடுத்துக்கொண்டு வாறன் முதலில்  " என்றேன் .அவள் பொறுமையாக இருந்தாள்

                                   நான் கொஞ்ச தூரத்தில் முடக்கில் இருந்த " றேமா தூசன் சூப்பர் மார்க்கெட்டில் " போய் அவர்களிடம் ஒரு காட் போட் மட்டை கேட்டு வேண்டிக்கொண்டு வந்து அதில எனக்கு எழுத முடிந்த அளவு நோர்வே மொழியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமா எழுத்துக்களை ஜோசித்து ,இப்படி எழுதிக் கொடுத்தேன் ..

                                            "    இன்றைக்கு இந்த நகரம் உங்கள் எல்லாருக்கும் அழகாக இருக்கு, வீட்டில் நாலு சின்னஞ் சிறு வயிறுகள் பசியோடு காத்திருக்க, அவர்களுக்கு உணவளிக்க உங்களிடம் இருக்கும் சின்னஞ்சிறு   சில்லறைகள் போதுமானதாக இருக்கும்போது, உங்களையும் என்னையும் படைத்த ஆண்டவன் பேரில்  இந்த உலகமே அழகாக இருக்கும்  "

                                எண்டு எழுதிக் கொடுத்துப்போட்டு புறாக்களைப் பார்த்தேன். வழமையாகப் புறாக்கள் நிக்கும் ,பறக்கும் இடத்தில ஒரு புறாவும் இல்லை

                             " ,உன்னை இன்னொரு முறை சந்திக்கிறேன் மரியா "

                                " இதில  என்ன  எழுதி  இருக்கிறாய் "

                              "  கொஞ்சம் இதயங்களை  உலுப்புவது  போல  எழுதி  இருக்கிறேன் "

                                       "அதென்ன  சொல்லு "


                                    "  மரியா,,இந்த  நாட்டு மக்களுக்கு  இளகிய  இதயம்  இருக்கு,,ஆனால்  வாழ்கையில்  அவர்கள்  எதையும் சொந்தமாகப் பொறுப்பு எடுப்பதில்லை "

                                       "அப்படி  என்றால்  என்ன,,எனக்குப் புரியவில்லை "

                                      " மரியா  இவர்கள் வேகமாக  இயங்கும்  மனிதர்கள் ,,இவர்களை  ஒரு கணம் நிறுத்தி வைத்து மனசாட்சியைக் கேள்வி கேட்க வைத்தால்  சுருண்டு விழுவார்கள் "

                                       " அப்படியா,,இது  ஆச்சரியமாக  இருக்கே "

                                          " அதுதான்  உண்மை ,,சுள்  எண்டு  நெஞ்சைத்தொடுற   மாதிரி  எழுதி இருக்கிறேன் "

                                          "  உண்மையாவா  சொல்லுறாய் ,,நான்  ஏற்கனவே  கேவலப்பட்டுப் போய்  பிஞ்சு  நொந்து  இருக்கிறேன் "

                                               "  கட்டாயம் இந்த முறை உனக்கு சில்லறைகள் விழும், நீ சந்தோசப்படுவாய்,,,,வேற என்ன வேண்டும்,,ஹ்ம்ம்  ,,ஆண்டவன் புண்ணியத்தில்  நீ சந்தோசமாக இருப்பாய் "

                                         என்று சொல்லி இருந்த சில்லறைகள் எல்லாத்தையும் முதல்ப்  பிச்சையாக அவளுக்கு கொடுதுப்போட்டு  வேலைக்கு போய் விட்டேன் .

                                                "  அதுக்கு பிறகு இன்னும் கதை விட நீ மரியாவை சந்திக்கவில்லையா ? "  

                                         என்று மிச்ச விடுப்பு அறியிற ஆர்வத்தில நீங்க கட்டாயம்  கேட்பிங்க .துரதிஸ்டவசமாக அவளை நான் அதன் பின் காணவே இல்லை இன்றுவரை.ஆனால் இடைப்பட்ட காலத்தில் நோர்வே டெலிவிசன் செய்தியில்ஒஸ்லோ வீதிகளில்  நிறைய வீதியோர  ரோமானிய மக்கள் சுற்றிவளைத்து பிடிக்கப்பட்டு அவர்கள் நாட்டுக்கு பலவந்தமாக திருப்பி அனுப்பட்டது பெரிய விவாதமாக கொஞ்சநாள் போய்க்கொண்டு இருந்தது.
.
.

.