ஜோன்ஸன் .001

 வேலைத்தளத்துக்கு வந்த அன்று ஒரு கன்னங்கரேல் நிறத்தில் கவ்போய் குதிரைக்காரர் தொப்பி போட்டுக்கொண்டு வந்திருந்தார் ஜோன்சன், வேலைத்தளத்துக்கு உள்ளே வந்து ஒருமணித்தியாலத்துக்கு மேலாக நின்றும் அந்தக் க்வபோய் தொப்பியை அவர் கழட்டவேயில்லை . அந்த வேலைத்தளத்தை சுற்றிபார்த்தார். அவருக்கு அங்கே என்ன வேலை கொடுத்து மேலிடத்திலிருந்து அனுப்பினார்கள் எனறு எனக்குத் தெரியாது. அதைக் கேட்க்கும் அதிகாரமும் என்னிடம் இருக்கவில்லை. சிலநேரம் தட்காலிகமாக சிலரை மேலிடம் இப்படி அனுப்பும் என்று தெரியும் .


" இங்கே ரெண்டு திண்ணாக்கரசு வேலை செய்வதாக ஹெட்ஒபிஸில் ஜிஎம் பரன்சோதி ஐயா சொல்லி அனுப்பி இருக்கிறார், "


" ஓம், ஓம் ..இங்கே ரெண்டுபேரும் திண்ணாக்கரசுகள்தான் "


" , மானேஜர் திண்ணாக்கரசு அண்ணையை முதலே தெரியும்,,உமக்கும் பெயர் திண்ணாக்கரசுவா , அல்லது வேற ஏதும் பெயர் இருக்கா,,எப்படி உம்மைக் கூப்பிடுறது , "


" ஓம், ஓம், எப்படியும் கூப்பிடலாம்,,அரசு என்றுதான் இங்கே வேலை செய்யுறவை கூப்பிடுவினம் "


                           இதுதான் ஆரம்ப அறிமுக தொடக்கம். அவர் பெயர் ஜோன்சன் என்பதை அவர் சொல்லவில்லை. மேலிடத்தில் இருந்து கொடுத்தனுப்பிய இடமாற்றக் கடிதம் மடித்து வைத்திருந்தார். அதை எனக்கு காட்டவில்லை . அதை எனக்கு காட்டவேண்டிய அவசியமும் இல்லை. இப்பிடி யாரும் இடமாற்றத்தில் வந்தால் அந்தக் கடிதத்தை மனேஜர்தான் வாங்கி எப்பவும் பைலில் வைப்பார்.


                                        ஜோன்சன் கொஞ்சம் எங்கள் பாண் பேக்கரியின் " பிராண்ட் நேம் " போல இருந்த பிராண்டல் எண்ணெய் வாசம் ,ஈஸ்ட்டில் கோதுமை மா புளிக்கிற மணம் போன்ற வாசனைகள் அதிசயமாக முகர்ந்துகொண்டிருந்தார் . அவரோட ஸ்டைலுக்கு அந்த இடம் தெருவில துண்டைப்போட்டு பிச்சை எடுப்பது போலிருந்தது போல இருந்திருக்கலாம் .


                                        முடங்கப் பாய் இல்லை எண்டு சடங்கை நிறுத்தினவன் கதை போல தெரியாமல் குழப்பமான இடத்துக்கே வந்து மாட்டிப் போட்டனோ என்று நினைத்தாரோ தெரியவில்லை . கொஞ்சம் அமைதியாக இருந்தார். பிறகு,


" என்னோட பெயர் ஜோன்சன், நாவாந்துறை ஊர் , எஸ்கேயோடு பெரிய ஸ்டோர்ல வேலை செய்துகொண்டு இருந்தேன் ,,இப்ப இங்க பிடிச்சு அனுப்பி இருக்கினம் "


" அப்படியா,,இது பேக்கரி,,மாவும், பாணும் ,பணிசும் தான் இங்கே,,எனக்கு படிவம் செய்யுற வேலை "


                                                    என்று சொன்னேன், ஏனென்றால் பாண் பேக்கரி அரசாங்க சார்பான எம்பிசிஎஸ் நடத்தினாலும் அதில பாண் போடுற பாஸ், அவனுக்கு ரெண்டு உதவி பாஸ், அவர்களுக்கு கீழே ரெண்டு கைவேலை, ஒரு தட்டு துடைக்கிற உதவியாள், ஒரு விறகு பிளக்கிறவன் இவர்கள் எல்லாம் அன்றாடம் சம்பளம் கையில எடுக்கும் வெளி ஆட்கள். அவர்களை வைத்து வேலை வேண்டுறது குருடனை ஆடு மேய்க்க விட்டுப்போட்டு அதைத் தேட எட்டுப் பேரை அனுப்புறது போல ,


                                                  
பலவருடம் எம்பிசிஎஸ் இல் பிரான்ச் மனேஜர் ஆக இருந்து பலநோக்கு நெளிவு சுளிவுகளில் மூச்சைப் பிடிச்சு முத்துக் குளிச்சு சுழி ஓடியவர் வயதான திண்ணாக்காரசு மனேஜர் , அவர்தான் பேக்கரி மனேஜர், அதனாலோ தெரியவில்லை அவரைப்பற்றி என்னோடு உரையாடலை ஆரம்பித்தார். அது அவருக்கும் இயல்பாக ஒரு புது இடத்தில பழக்கத்தைக் கொண்டுவர உதவியாக இருந்தது,அதிகம் யாருடனும் கதைக்க விரும்பாத எனக்கும் தான் ,


" அப்பிடியே, செபமாலை மாதாவே , திண்ணாக்கரசு அண்ணை நல்ல கலகலப்பான ஆளே,,அவரோடு வேலை செய்து இருக்கிறேன்,,"


" ஓம், ஓம்,,,கலகலப்பும்தான், அங்,,,ங்,,,ங்க் ,,,,கலகமும்தான் "


" ஆள் நாட்டுக்கூத்து அண்ணாவியும் , ஒரு நாடக நடிகரும் என்று தெரியுமோ "


" ஓம், ஓம்,, சொல்லி இருக்கிறார் "


" , திண்ணாக்கரசு அண்ணை, எங்கட ஊர்ல வந்து இலங்கைவேந்தன் என்ற நாடகம் போட்டு இருக்கிறார், "


" ஓம், ஓம்,,"


"செபமாலை மாதாவே , அதில ராவணன் வேஷத்தில ஆள் சரியான கலாதி,,நடிப்பு அந்தாளுக்கு ஒட்டிப் பிறந்த கலை "


." ஓம், ஓம்,,"


" கொழும்புத்துறை குஞ்சிதபாதத்தின் அடங்காபிடாரி நாடகத்தில நடிச்சவர் எண்டும் சொல்லி இருக்கிறார், ,,ஒரே எகத்தாளமாதான் இருந்து இருக்கும் அந்த நாடகம் ."
" ஓம், ஓம்,,"


" திண்ணாக்கரசு அண்ணை நல்ல கலகலப்பான நாடக நடிகர் , செபமாலைமாதாவே , அந்தாள் சும்மா வயதிறந்தாலே முசுப்பாத்தி கதைகள் தானே,,எப்ப வருவார் இங்கே,,அவருக்கு வேலை நேரம் ஸ்டார்ட் ஆகிறது எத்திணைமணிக்கு,,"


                                                  என்று நிறுத்தாமல் ,சிரிச்சுக்கொண்டு சொன்னார். நான் எல்லாத்துக்கும் " ஓம், ஓம்,," என்று தலையை ஆட்டிக்கொண்டிருந்தேன் .ஜோன்ஸன் கலகலப்பான பேச்சு துணை என்று ஆரம்பத்திலேயே தெரிந்து விட்டது . ஆனாலும் அதிகம் யாரோடும் கதைக்க விரும்பாத என்னிடமிருந்து அவர் எதையும் அதிகம் அறிய முயட்சிக்கவில்லை , பதிலாக நான் எப்பவும் நிறைய விசயங்களை கேட்டுக்கொண்டே இருப்பேன், அவர் சலிப்பு அடையாமல் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார்.
.
................................நமக்கு தெரிந்தவர்கள் இறந்துவிடும் போதுதான் அவர்கள் நினைவுகளை மீட்டும் போதுதான் காலமும் இன்னொருமுறை எழுந்து முன்னுக்கு வந்து பல சம்பவங்களை இன்னொருமுறை வாழ்ந்துவிடு என்பதுபோலத் தருகிறது.அப்படி அந்த நினைவுகள் மட்டுமே நம்மளால திரும்பிக்பாக்கமுடியும்படியாகத்தானே உயிர் வாழ்தல் என்பது வரையப்பட்டு இருக்கிறதே .....................


                                                   ஜோன்ஸன் இலகுவாக எல்லோரோடும் பழகிற ஆள் மாதிரி தெரியவில்லை. அவருக்கு மானேஜர் திண்ணாக்கரசு பற்றி தெரிந்ததெல்லாம் சொல்லி முடிய, ஒரு கதிரையை எனக்கு அருகில் இழுத்துப் போட்டு , அந்த க்வபோய் தொப்பியைக் கழட்டி கையில வைச்சு திரிசூலம் போல கொஞ்ச நேரம் சுத்திப்போட்டு , அதை மடியில வைச்சுப்போட்டு நான் நிரப்பிக்கொண்டு இருந்த F 15. 9 B . படிவங்களை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.


                                             
அந்த வேலைத்தளம் தூய்மையான தமிழில் சொன்னால் ஒரு வெதுப்பகம். அப்படித்தான் அப்போது அந்தப் பெயர் பாவனையில் இருந்தது. அல்லது பாவனைப்படுத்தும்படி கட்டளை இடப்பட்டிருந்தது. அத எங்கள் ஊர் பேச்சு மொழியில் சொல்வதென்றால் பாண் பேக்கரி என்று சொல்லுவார்கள். எம்பிசியேஸ் என்ற பல நோக்கு கூட்டுறவு சங்கத்துக்கு சொந்தமானது அந்த வெதுப்பக்கம், நான் அங்கே கணக்கு வழக்குப் பார்க்கும் கிளார்க் வேலை செய்துகொண்டிருந்தேன்.


                                   அந்த வெதுப்பக்கம். இருந்தது ஒரு கிராமப்புறத்தில். நாயன்மார்கட்டுக்குளத்துக்கும் மாம்பழம்சந்திக்கும் நடுவில் தவிட்டுத் துரையன்னை கடைச் சந்தியில் இருந்தது . காலையில் எல்லாரும் அரசாங்க வேலைக்கு டவுனுக்கு போவார்கள், நான் கொஞ்சம் இடைச்செருகல் கிராமநகரமாக இருந்த என் ஊரில் இருந்து சைக்கிளை மிதிச்சுக்கொண்டு பின்தங்கிய கிராமத்துக்கு வேலைக்கு போவேன். பின்னேரமும் அதுபோல அவர்கள் களைச்சு விழுந்து வர நானும் மாறிப் போகும் ஒரு குளறுபடி நடக்கும்.


                                      ஜோன்சன், இருட்டைப் போட்டோகொப்பி அடிச்ச மாதிரி கறுப்பு நிறம், கழுத்தில ஒரு மொத்த உருளை சங்கிலி, கை மணிக்கட்டில ஒரு உருளை கைச்செயின் , அஞ்சு விரலிலும் சவரக்கல்லு சைசில் இனிஷியல் எழுதிய மோதிரம், கோல்டன் செயின் ரோலெக்ஸ் கைக்கடிகாரம். அதன் டயலும் தங்கப்பவுன் போலிருந்தது. புத்திசாலித்தனத்தை மறைக்க முடியாத காந்தப்பார்வைக் கண்கள், வழுவழுப்பான அகல் வெளிச்ச முகம், சுத்தி வளைக்காத நேர்மையான சிரிப்பு, அன்றுதான் ஜோன்சனை முதல் முதலில் சந்தித்தேன்.


                            இவளவு நகை நட்டு நாட்டுக்கோட்டை செட்டியார் வீட்டுப் பெண்கள் போல அள்ளிப் போட்டுக்கொண்டு வேலைக்கு வருகிறாரே இதை எல்லாம் எங்கிருந்து சம்பாரித்தார் என்ற டவுட் எனக்கு எப்பவுமே இருந்தது. அந்த வெதுப்பக்கத்தில் வேலை செய்த வெளிஆட்களுக்கும் இருந்தது, யாரும் என்ன ஏது என்று சங்கதி கேட்ட்தில்லை.


                                முயல் பிடிக்கிறவன் முண்டாசை அவிட்டு விட்டு அதை ஆட்டிக் காட்ட சொந்த வாழ்க்கைக்கு ஆப்பு விழுந்த மாதிரி ஒருவரின் பெர்சனாலிட்டி என்பது அவர் அவர் விரும்பியபடியே அமைத்துக்கொள்வதுதானே. அதில அவர்கள் சந்தோஷம் அடைகிறார்கள் என்றால் அது அவர்களைப்பொறுத்தவரையில் பொசிடிவ் ஆன மனநிலையை ஏட்படுத்தலாம் தானே .


..................வாழ்க்கையில் கதைகள், அதில வரும் ஒரு கற்பனை, அது ஒரு முழுக் கற்பனை , கட்பனையின் பெயர்கள் என்னைப் போலவே உண்மை இல்லை. என்பதுபோல வயதும் ஓடிப்போக . இவளவு கால தொடர்புகள் அறுந்துபோன இடம்பெயர், புலம்பெயர், தலைமறைவு, கால இடைவெளியில் ஜோன்சன் பற்றி பலமுறை ஜோசித்து இருக்கிறேன். கண்டியில் செமினரியில் வேலை செய்கிறார் என்று எங்கயோ கேள்விப்பட்டேன் . அவளவுதான்.......................


                                            
எம்பிசீயெஸ் என்ற பலநோக்குக்கூட்டுறவுசங்கம் அலிபாபாவும் நாட்பது திருடர்களும் கதை போல ஒரு மர்மஜோக மூடுமந்திரம் . அது ஒரு அரசாங்க நிறுவனமாக இருந்தாலும், அதில போதிய சம்பளம் கொடுப்பதில்லை. அதில் வேலைசெய்பவர்கள் அவர்களின் சொந்த புத்திசாலித்தனத்தால் மேலதிக வரும்படிகளை ஏட்படுத்திக்கொள்ள முடியும். ஜோன்சன் சிலவேளை மத்தியகிழக்கு நாடுகளில் வேலைசெய்திருக்கலாம் என்பதுதான் பொதுவான அனுமானமாக இருந்தது .


                                         ஜோன்சன் நாவாந்துறையில் இருந்து வருவதாகச் சொன்னார். ஆனால் அவரின் எடுப்பைப் பார்த்தால் வெளிநாட்டில் இருந்து நேரா வந்து பேக்கரிக்க குதிச்ச மாதிரி இருந்தது. அவரோட அணுகு முறைகளில் கொஞ்சம் இல்லை அதிகமாகவே ஒருவிதமான தன்னுணர்வுக் கட்டுப்பாடு இருந்தது . வெளிநாட்டில் வசித்து இருக்கலாம் போலிருந்தது பேச்சு முறையில் இருந்த கண்ணியத்தில். அது எந்தவகை நாடாக இருக்கும் என்று மட்டுப்பிடிக்க முடியவில்லை


" நாவாந்துறையில் பாலச்சந்திரனைத் தெரியுமா,"


" யார் அவர்,,, "


" நாவாந்துறைதான் அவரும்,,அவரும் இரவு பகல் எண்டு இல்லாமல் எப்பவும் ஒரு பாலுமகேந்திரா தொப்பி போட்டு இருப்பார், "


" ஹஹஹஹஹ்,.. அட.,,தாலியக்கட்டு.,,, ,என்னோட தொப்பி நல்லா கிண்டுது போல இருக்கே "


" அந்த் தொப்பி வருஷக்கணக்கில வெய்யிலில போட்டு வாங்கி நல்ல வெளிறின நிறத்தில இருக்கும் ,"


" ஹாஹாஹா...இந்த திணாக்கராசுவும் வாயில வெடிச் சிரிப்பு வைக்கிற திண்ணாக்கரசு போல இருக்கே "


" ஹ்ம்ம் ,,,நான் சும்மா வெங்காய வெடி,,மனேஜர் திண்ணாக்கரசு அண்ணை வரமிளகாய் சரவெடி "


" பிறகென்ன,,அரசுவுக்கும் ஏடாகூடமா எகத்தாளம் வருக்குதே "


" இல்லை,,நீங்க நட்பான ஆள் போல இருக்கு அதால சொல்லுறேன் "


" வேற என்னவும் பெயர் சொல்லுவினமா நீர் கேட்ட அவருக்கு ,,அல்லது சென் மேரிஸ் கோவிலடியா ,அல்லது ,சென் நிக்லஸ் கோவிலடியா ? "


"அவர் நான் பேஸ் கிட்டார் வாசிக்கிற எங்கட ம்யூசிக் குரூப்புக்கு ஈகுலைசர் மிக்ஸர், பாபர் பொக்ஸ், மைக் செட், எல்லாம் கொண்டுவருவார் "


" , அட.,,தாலியக்கட்டு..... தொம்சன் சவுண்ட்ஸ்... .நம்மளிண்ட ,, சவுண்ட்ஸ் பாலா ,அவர்தானே" ,


" ஓம், "


" சவுண்ட்ஸ் பாலா, தெரியும், அட.,,தாலியக்கட்டு.... அவர் எங்கட சொந்தம், சவுண்ட்ஸ் பாலா சென் நிக்கல்ஸ சேர்ச்க்கு பக்கத்தில வீடு ,,, நாங்கள் சென் மேரிஸ் சேர்ச் பங்கில இருக்கிறம் "


என்று சொன்னார், அதில இருந்து என்ன தாலியக்கட்டோ தெரியவில்லை நீண்ட நாள் பழக்கம் போல பிலாப்பழப் பால்போல பசை போட்டு ஒட்டிவிட்டார். இப்பிடித்தான் மனிதர்களுக்கு இடையில் உள்ள அவர்களுக்கே உரிய தட்ப்பாதுகாப்பு வெளிஇடைவெளிகளை நிரப்ப இன்னொரு பரஸ்பரம் அறிமுகமான மனிதர் தேவையாக இருக்கு,



முக்கியமாக எங்களின் ஊரில் லேசில் யாரும் யாருடனும் ராமனா, சீதையா, லட்ச்சுமணனா என்று தொடக்க விழுந்தேன் முடிச்சுக் கவிழ்ந்தேன் என்று ராமாயணம் போலக் கதைக்கமாட்ட்டார்கள். அதுவே ஒரு எட்டுப் பத்து மணித்தியாலம் ஒன்றாக இயங்க வேண்டிய தேவை இருக்கும் வேலைத்தளமாக இருந்தால் கொஞ்சம் இலகுவாக பழகும் சந்தர்ப்பங்கள் இருக்கத்தான்செய்யும் .


...........................அண்மையில், கிட்டத்தட்ட இருவது வருடங்களின் பின் வில்சன் ஒரு பதிவில் ஜோன்சன் அண்ணா என்று சொல்லி ஒரு படம் போட்டு இருந்தார். அந்தப் படம் ஜோன்சன் வெளிநாட்டில் இருந்தபோது எடுத்த படம். அது எனக்கு நல்ல நினைவாக இருந்தது , .....................


                                                ஜோன்சன் என்னோடு சில மாதங்களே அந்த வெதுப்பக்கத்தில் வேலை செய்தார்.ஆடிப்பாடி வேலை செய்யாட்டியும் இருவருக்கும் அலுப்பில்லாமல் வேலை செய்தோம். கொஞ்சம் அந்நியோன்னியமாக கொசப்புக் கதைகள் கதைச்சு பழகத் தொடங்க, என்னிடம் இருந்த இவர் எந்த நாட்டில வசித்தார் இவளவு தங்கப் பவுன் அங்கமெல்லாம் அள்ளிக்கட்ட என்ற நீண்டநாள் சந்தேகத்தைக் கேட்டேன்


" ஓம், கன வருஷம் இருந்தனான் ,


" ஓ ,,நான் நினைசேன் அப்படிதான் இருக்கவேண்டும் என்று "


" ஒரு கட்டதுக்கு மேலே பிடிக்கவில்லை,,வேற சில காரணங்களும் தான். மருகா திரும்பி வந்திடன் "


" மிடில் ஈஸ்ட் ??   எந்த நாடு,,சவூதியா,?,குவைத்,?,,,டோகாகட்டார் ?"

" இல்லை இல்லை,,,மிடில் ஈஸ்ட் எந்தப் பக்கம் இருக்கெண்டே தெரியாது, அரசு"

"அப்ப ஓமான் ? ,,அந்த நாடா ?"


" ஓமானோ????? ,,அட தாலியக்கட்டு... அது என்ன சாமான் எண்டே எனக்கு தெரியாது "


" மலேசியா பாக்டரி வேலை ?,,"

" இல்லை, அரசு " 

" சிங்கப்பூர் டொலர் எக்சேஞ் பிசினஸ் ? "


" அட.,,தாலியக்கட்டு.,,, இல்லை,...,இதுக இல்லை,,இதுக என்க இருக்கெண்டே தெரியாது "


" அல்லது கிரீஸ் கப்பலா ? "


"கப்பலோ,?,, நம்மட அராலி கடல்ல தொழில்செய்யிறவங்க வைச்சிருக்கிற நீல்மரைன் கொம்பனி அடிச்சு விட்டானே மல்டிடே பைபர்கிளாஸ் போட்டைத்தவிர வேற ,,ஒன்றுமே தெரியாது,,கப்பலோ!!!!! ,,ஹாஹாஹா "


" அப்ப வேற எங்க இருந்திங்க "


" சுவிஸ் "


" என்னது,,சுவிச் ,,அதுவா "


" லைட் போட அமத்துற சுவிச் இல்லை,, இது சுவிஸ் எண்டுறது சுருக்கமா,,சுவிஸ்ஸர்லாண்ட் ,,,"


" அப்படியா "


" டொச்சில சுவைட்ஸ் , அந்த நாட்டின் மிகப்பழைய காலத்துப் பெயர் ஹெல்வெட்ச்சியா என்று சொல்லுவாங்க அரசு "


"அப்படியா "


" ஓம்,,,சுவிஸ் .கையில கட்டுற மணிக்கூடு,, பிளாக்மணி காசுகள் பதுக்கி வைச்சிருக்கிற சுவிஸ்பாங் எல்லாம் நல்ல பேமஸ்ஸே "


" அட சுவிஸ் ,   ஆ...ல்...ல்...ல்ப்ஸ் ...   எண்டு ஒரு பனிச்சறுக்கு மலை "


"ஓம். ஆல்ப்ஸ்.....   அல்பாய்ன்ஸ் ,,..என்னெண்டு தெரியும்? ,ஆல்ப்ஸ் ..,,அதுதான் வின்டர் காலத்தில பேமஸான விளையாட்டு இடம், டூரிஸ்ட் வார இடம்  ஆல்ப்ஸ் "


" ஆ...ல்ப்...... எண்டு ஒரு பனிச்சறுக்கு மலை இருக்கெண்டு மேப்பில காட்டி சோசல்ஸ்டடி மாஸ்டர் படிப்பிச்ச நினைவு இருக்கு ,


" லுசான்ல சில வருடம்,,பிறகு சூரிச்,,,"


" பெயரைக்கேக்கவே இங்க நிக்கவே காது நுனி குளிருது ".


" பிறகு கடைசியில் செயின்ட்காளன்ல ,,,இடையில கொஞ்சகாலம் பிரஞ்சு கதைக்கிற லவுசாணியிலயும் இருந்தேன்,"


" அதுதான் பார்த்தேன் உங்களிடம் ஒருவித நளினமான நாகரீக ஸ்டைல் இருக்கு "


" அட.,,தாலியக்கட்டு.அப்படி ஒரு பளாயும் இல்லை,,,"


" என்னது,,"


" இங்கிலீஸ்,,டொச்,,கதைக்க கொஞ்சம் தெரியும், நல்லா நேரம் காலம் இல்லாமல் தும்படி அடிச்சு உழைச்சன் ,...வேற ஒரு ,தாலியக்கட்டுமில்லை ."


" சரி ஏன் திரும்பி வந்திங்க,,அவன் அவன் இங்க இருந்து தலையக் குடுதெண்டாலும்அங்கெபோக காணி பூமியை வித்து அடகுவைச்சு ஓடித்தப்பி போக இந்தா அந்தா எண்டு குதிகாலில கெம்பி குதிச்சு போக நிக்குறாங்கள் "


" அட.,,தாலியக்கட்டு.,,அதுதானே சொல்லுறேன் ..ஒரு கட்டதுக்கு மேலே பிடிக்கவில்லை..மணிக்கூடு போல ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை,,,வீடு,,,,வேலை,,,வீடு..,வாழ்க்கை,,,,வீடு...,வேலை..."


" அட,,இங்க மட்டும் என்னவாம் அதுதானே இங்கே. யும் ,,ஜோன்சன் என்ன சொல்லுறீங்க."
.
.....................வில்சன் பதிந்த அந்த ஜோன்சனின் படத்தைக் கிளிக் செய்தபோது , அது ஜோன்சனின் முகநூல் கணக்குக்கு கொண்டுபோய் விட்ட்து. ஆச்சரியமாக அந்தப் படத்தின் கீழே நிறைய அவரோடு ,நண்பர்கள் உறவினர்,May he rest in peace ,So sad to see leaving so early., என்று ஆங்கிலத்திலும் கடவுள் நித்திய இளைப்பாற்ரியை அவருக்கு அருள் வாராக! என்று தமிழிலும் எழுதி இருந்தார்கள்.......................... .


" ஹாஹாஹா...அட.,,தாலியக்கட்டு.,,அரசு,,அரசு,,உமக்கு தெரியாது அப்பனே ,"


" எனக்கு வெளிநாட்டு அனுபவம் சுத்தமாகவே இல்லை, ஜோன்சன் "


" இங்க வேலை அரைவாசி வாழ்கை அரைவாசி இருக்கே,,,,மற்றது நம்மளிட நாடு,,நம்மட சனங்கள்,,நம்மட சாப்பாடு,,,இதுபோல சுவிஸில வருமே ,,சொல்லும்பார்ப்பம் "


" உள்நாட்டிலேயே உழுதுகொண்டு இருப்பதால் உண்மையாகவே எனக்கு வெளிநாட்டு அனுபவம் இல்லை,,ஆனால் நீங்க சொல்லுறதை நம்புறேன் "


" பொறும் வாறன்,,நாளைக்கு ஒரு பெரிய ஆல்பம் கொண்டுவந்து காட்டுறேன்,,"


" அட, "


" நான் வேலை செய்த குசினி...பிறகு சாப்பாடு கொண்டுபோய் விநியோகிக்கும் ம்யூசிக் காளியாடடம் நடக்கிற இடம்,, டொச் படிப்பிச்ச டீச்சர் . ஆல்ப்ஸ் மலையில பனிச் சறுக்கி விழுந்து எழும்பினது .... என்னோட பொஸ் ,,அவன் ஒரு ஜெர்மன்காரன் ,,மரங்களால ஒரு பாக்கில மணிக்கூடு செய்து வைச்சு இருக்கிற இடம்.... லவுசான் ரிவர்..எல்லாம் காட்டுறேன் ..


" சரி ,,கொண்டுவாங்க ,,வெளிநாட்ட போட்டோ அல்பத்திலே என்றாலும் தொட்டு தடவி வாசனையை முகர்ந்து பார்த்து மனச்சாந்தி அடைவம் "


.......................ஜோன்சன் .வில்சன் பதிந்த அந்த படத்தில் ஆங்கிலப் பாடகர் லயனல் ரிச்சி போல ஜோன்சன் நீண்ட சுருள் முடி அடிக் கழுத்துவரை நீண்டு தொங்க, வெளிநாட்டு சுவாத்தியதில் முகமெல்லாம் செல்லச் சதைகள் மினுக்கு மினுக்கு என்று பளிச்சிட இளமையாக சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்.........


" ஹாஹாஹா ......அட.,,தாலியக்கட்டு,,,அப்படி ஒண்டும் அங்கெ இல்லை,,"


" சுவிஸ் பணக்காரநாடு ,கார், வீடு எல்லாம் சும்மா கிடைக்கும் அது இது என்று இங்கே கதைகளை அவிட்டு விடுகிறார்களே,,அது உண்மையா,,அல்லது சும்மா காதில பூ சுத்துறாங்களா ? "


" .அட.,,தாலியக்கட்டு,,,அப்படி ஒண்டும் அங்கெ இல்லை,,"


" அப்ப இங்கே சொல்லுறாங்களே ,,சும்மா பொட்டனி கட்டி அள்ளி அடையலாம் எண்டு "


" ஹாஹாஹா ......அட.,,தாலியக்கட்டு, துண்டைக்காணோம் துணியக்காணோம் என்று வேலை செய்தால் தான் கார்,,வீடு வேண்டலாம் "


" அப்ப வேற என்னதான் ஓசியில இருக்கு ஜோன்சன் "


"ஓசியில மூச்சு விடுற காத்துதான் இருக்கு ,, பாத்ரூமில குளிக்கிற தண்ணிக்கும் மீட்டர் வைச்சு காசு,,குளிச்சு முடிய போற கழிவுதண்ணிக்கும் மீட்டர் ஓடக் காசு,,அரசு "


" வேற என்ன இருக்கு ஜோன்சன் "


" என்ன சின்ன நாடு சுவிஸ்,, நல்ல அமைதியான துப்பரவு சுவிஸ்ஸர்லாண்ட் ..அந்த நாட்டுக் காத்தை சுவாசித்துக்கொண்டிருந்தாலே தொன்னூறு வயசுக்கும் சுவாத்தியமா இருக்கலாம்,,,"
.
.                   ............ஜோன்சனின் நினைவுகளில் ஒரு காலத்தில் முடிவில்லாத ஒளி உயிர்ப் பிடிப்புகள் மீது ஒளிர்ந்து சமதானத்தில் இளைப்பாறிவிடும் வாழ்க்கையை இன்னொருமுறை சமாந்தரமாக பார்க்க முடியும் போலிருக்கு.......................


                                         அடுத்த நாள் அல்ல அதுக்கு அடுத்தநாள்தான் சொன்ன மாதிரியே ஜோன்சன் ஆல்பம் கொண்டுவந்தார். அதில அவர் சொன்னதுபோலவும் அதுக்கு மேலேயும் நிறைய அவரோட சுவிஸ் வாழ்க்கை பற்றிய டாக்குமெண்டரி போல நிறைய கலர் படங்கள் இருந்தது. எல்லாமே மிகச் சிறப்பாக இருப்பது போலிருந்தது அந்த ஆல்பத்தில் .


                                                          சாம்பல் வாழைக்காய் நிறத்தில மாலைநேர பனிப்பொழிவுகளும் ,
பெயர் தெரியாத மலர்களும், அழகான வீதிகளும், வைட்சுவான் தேவதைக்கதைகளில் வருவதுபோல உயரமான சமயலறைச் சிம்மினி வைச்ச சுண்ணாம்புக்கல் வீடுகளும் , வெளிச்சமான கோடைகாலமும் , ஆறுகளும் ஏரிகளும், வெள்ளை மனிதர்களும் ஏகப்பட்ட நிறங்களில் பூலோக சுவர்க்கம் போலவே இருந்தது சுவிஸ்ஸர்லாண்ட்.


                                           ஜோன்சன் பிளாஸ்டிக் போலியெத்திலீன் போன்ற ஒரு உடுப்பால தலையில் இருந்து கால்வரையில் மூடிக் கட்டிக்கொண்டு ஸ்டைன்லெஸ் ஸ்டீல் அண்டா குண்டா பாத்திரங்களில் ச்பக்கத்தி நூடில்ஸ்க்குள்ளே தக்காளி ஸோஸ் போட்டு கிண்டிக்கொண்டு சமைக்கும் படங்களும், பின்னர் அதை ஒரு வானில இசை நிகழ்ச்சி நடக்கும் இடங்களுக்கு கொண்டுபோய் விட்பனை செய்யும் படங்களும் இருக்க, அவரோட பொஸ் அந்த ஜெர்மன்காரனைப் படங்களில் காட்டி அவனைப் புகழ்ந்து விபரங்கள் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் ஜோன்சன்.


                                                   
நமக்கெல்லாம் அப்போது வெளிநாடு என்பது கதைப்புத்தகங்களில் வாசிக்கும் போதோ, அல்லது டவுனில் தியடரில் ஓடும் இங்கிலீசு படம் பார்க்கும் போதோ, அல்லது இப்படி வெளிநாடு போட்டு வந்தவர்கள் விமானமேறி வந்து சொல்லும் விவரணங்களில் இருந்தோதான் ஒரு விதமான கண்ணா பின்னா என்று பிக்காஸோவின் தி லேடிஸ் ஒப் அவிக்னன் ஓவியதில நிக்கிற பெண்களில் எதையுமே உருப்படியாக கண்டுபிடுக்க முடியாதது போலத்தான் இருக்கும்.


                                           அப்படி இருந்தாலும் வெள்ளைக்காரர்களை ஓரளவு கிட்டவே நெருங்கி வாசனையே பார்க்கும் அளவுக்கு சந்தர்ப்பங்கள் கிடைத்து இருக்கு. எங்க ஊர் நல்லூர் திருவிழா பார்க்க வெள்ளைக்கார டூரிஸ்ட்கள் சுவிங்கம் சப்பிகொண்டு பெரிய பெய்ய ஏசி பஸ்ஸில் வந்து எங்கள் வீட்டுக்கு முன்னால் நிட்பாட்டி போட்டு , பிறகு கோவிலடிக்கு அதிலிருந்து வெறுங்காலில் இறங்கித்தான் போவார்கள். .எங்க அயலட்டை தெரு நாய்கள் தலைக்கு தோயாத அவர்கள் மணத்தில் கவரப்பட்டு ஓடிப்போக அதுகளுக்கு பிஸ்கெட் போட்டு அதுகளோடு இங்கிலீஷில் கதைப்பார்கள்.


                                                        ஜோன்சன், சுவிஸில் அவரோட வேலை வைன் கொடுத்த மணிக்கூடு போல உணர்ச்சி இல்லாத மெஷின் போல என்று சொன்னார். அவர் வேலைசெய்தபோது எடுத்த படங்களை பார்க்கவே கடைந்த மோரைத் தூளியில திருகி நெய் எடுக்கிற மாதிரித்தான் இருந்தது. . அதுதான் ஒரு கட்டத்துக்கு மேலே தாக்குப்பிடிக்க முடியாதவாறு வெறுக்கவைத்தது என்றும், அவரோட காதலி அப்போது இலங்கையில் இருந்ததாலும், ஒரு முடிவோடு சுவிஸ் வாழ்க்கைய மூட்டை கட்டி வைச்சுப்போட்டு அப்போது யுத்தம் அகோரமாக நடந்துகொண்டிருந்த போதும் ஊருக்கே வந்துவிட்ட்தாகச் சொன்னார்.


..............................தெரிந்தவர்கள் இறந்தது பற்றிக் கேள்விப்படும் போதெல்லாம் ஏனோ கவலை வருவதில்லை. எனக்கு வயதாகிக்கொண்டிருப்பதாலா ,,,அல்லது எல்லாருக்கும் போல எனக்கும் முடிவுக் காலமென்பது ஏற்கனவே மிகக் கச்சிதமாக வடிமைக்கப்பட்ட ஒன்று என்பதால தெரியவில்லை ................


                                        ஜோன்சன் அதுக்கு பிறகு ஒரு சில மாதங்களே வெதுப்பக்கத்தில் வேலை செய்தார். பின்னர் இடம்மாறிப் போய்விட்டார். ஆனால் அவர் சுவிஸில் செய்த அவரோட வேலை வைன் கொடுத்த மணிக்கூடு போல உணர்ச்சி இல்லாத மெஷின் போல என்று சொன்னார் அல்லவா அதை இன்னொருமுறை கேட்க்கும் சந்தர்ப்பம் வன்னியிலே கிடைத்தது. அதுவும் அப்போது அவர் ஸ்டோர்கீப்பர் ஆக அவர் வன்னியில் இடம்பெயர்ந்து வேலைசெய்தபோது,,
.
......................................ஒருநாள் அவரைச் சந்திக்கப் போனபோது, ஒரு மணிக்கூடுதான் அதுக்கு காரணமாய் இருந்தது..............


                                                   
ஜோன்சன் வெதுப்பகத்தை விட்டு போன கையோடு வலிகாமம் வடக்கில் இலங்கை ராணுவம் ரிவரிச சூரியகதிர் ராணுவ நடவடிக்கை தொடங்கியது. ஆயிரத்து தொளாயிரத்து தொண்ணுற்றி ஐந்தில் அது டிசம்பர் பருவ மழையோடு , அகோர செல் மழையும் சேர்ந்து குடாநாட்டைப் பிடித்த போது, குடாநாடு முழுவதும் இயல்பாக வாழ்ந்த மக்கள் இஸ்ரேலியர்கள் ஜோர்டான் நதியைக் கடந்து எகிப்துக்குப் போன எஸ்சோடாஸ் போன்று நாவற்குழி பாலம் தாண்டி தென்மராட்சிக்கு இடம்பெயர்ந்து செல்ல வேண்டிய சோகமான வரலாற்றுச் சம்பவம் நடந்தது ,


                                                                                      பின்னர் கொஞ்சநாள் கொடிகாமதில குந்தி இருந்து இந்தா விடமாடாங்கள் அந்தா விடமாடாங்கள் என்று நம்பி ஏமாற ஒருநாள் காலை புகையிலைத் தோட்டப் பனிப்புகாருக்கு ஊடாக எதிர்ப்பு சமரோ,,முறியடிப்பு சமரோ எதுவும் இல்லாமல் இலங்கை ராணுவம் வாரத்வத்தை சரசாலை முனையால் உடைச்சுக்கொண்டு மீசாலைவரை பிடிக்க, பலர் திரும்பி ராணுவம் பிடித்த இடங்களுக்கு சென்றார்கள். அப்படிப் போவதில் சிக்கல்கள் உள்ளவர்கள் பலர் வள்ளத்தில் ஏறி கிளாலி கடலால் வன்னிக்கு போகவேண்டிய நிலைமை வந்திட்டுது.


                                                     எம்பிசீஸ் தென்மராட்சியை ராணுவம் பிடிக்கலாம் என்று நினைத்தோ தெரியவில்லை , கொஞ்ச ஊழியர்களை வன்னிக்கு அனுப்பி , அங்கெ இடம்பெயர்ந்துள்ள குடாநாட்டு மக்களுக்கு அரசாங்க நிவாரணம் வழங்கும் வேலைகளைத் தொடங்க அதில வேலை செய்த பலரை வன்னிக்கு போய் வேலைசெய்யும் விருப்பம் இருந்தால் போகும்படி அறிவுறுத்தினார்கள்.


                                                  ஆர்வக்கோளாறில் வன்னிப்பெருநிலப் பரப்பில் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்றதிலும், தனியாக ராணுவம் விடுவித்த ஊருக்கு திரும்பி போவதில் ஆபத்து இருந்ததாலும் , நான் வன்னிக்கு போனேன். ஜோன்சன் ஆரம்பத்திலேயே வன்னிக்கு போய்விட்டார். அப்படிதான் பின்னர் அவரைப் பரவிப்பாஞ்சான் கிளிநொச்சியில் சந்தித்த போது சொன்னபோது அறியமுடிந்தது. பரவிப்பாஞ்சான் ஸ்டோர் ஒபிஸில் அவர் வேலைசெய்தார் என்று நினைக்கிறன். சரியாக சொல்லமுடியவில்லை.


                                                                 அதுவும் கொஞ்சநாள்தான், இலங்கை ராணுவம் கிளிநொச்சியையும், தாண்டிக்குளத்தையும் நெடுஞ்சாலை ஊடாக இணைக்க A 9 பாதையில் வன்னிவிக்கிரம சண்டை தொடக்கிபரந்தன் கெமிக்கல் பக்ட்ரீயில் நின்ற ராணுவம் முன்னேறி கிளிநொச்சி நகரையே பிடிக்க, மீண்டும் ஒரு இடப்பெயர்வு வன்னிக்கு உள்ளேயே நடந்தது. எங்கள் இடம்பெயர்ந்த எம்பிசியெஸ் தலைமை அலுவலகம்
ஸ்கந்தபுரத்துக்கு மாற்றப்பட்டது


                                                             அங்கே இயங்கிய கிளைகளுக்கு விநியோகிக்கும் மையமாக,கரும்புத்தோட்டமும் ,வாய்க்கால்ப் பிள்ளையார் கோவிலும், நஞ்சுண்டகாட்டு வயல்களும் , ஆணைமுறிப்புக் காடும், அக்கராயன் குளமும், கோணல்த் தென்னை மரங்களும் நிறைந்த அழகான இரண்டாம் வாய்க்கால் ஸ்கந்தபுரத்தில் ஜோன்சன் ஸ்டோர்கீப்பாராக வேலை செய்தார். அவருக்கு கிளார்க் ஆக வில்சன் வேலை செய்துகொண்டிருந்தார்.


            .........................ஜோன்சன் நல்ல இதயமுள்ள அன்பான மனிதர் .இருந்துமென்ன எல்லாமே மிகச் சிறப்பாக இயங்குவது போலிருக்கும் ஒரு வாழ்வோட்டம் ஒரு சின்ன அதிர்வோடு அடங்கிவிடுகிறது . அதுபோலத்தான் வளைவுகள் இல்லாத பாதையில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நதியும்தான் ஒரு வெள்ளம் வரும்போது சுழித்து விடுகிறதே ...............


                                                                            
ஒருநாள் அவரைச் சந்திக்கப் போனபோது, ஒரு உறவினர் லண்டனில் இருந்து வன்னிக்கு வந்தபோது எனக்குக் கொண்டுவந்து தந்த ஒரு மணிக்கூடுதான் அதுக்கு காரணமாய் இருந்தது. நான் கட்டியிருந்த அந்த வெளிநாட்டு மணிகூட்டை ஜோன்சன் கேட்டார். எனக்கு அந்த மணிக்கூடு பற்றிய பெறுமதியான விசயங்கள் ஒன்றுமே தெரியாது. ஜோன்சன் அதை வேண்டிப்பார்த்திட்டு நிறைய விசியம் சொன்னார். அதனால அவருக்கே அந்த மணிகூட்டை அவரிடமே கொடுத்திட்டேன்........


                                                                          அந்தக் கடிகாரம் ஒரு காந்தக் கடிகாரம் . அதில திசை எல்லாம் கொம்பாஸ் போல பார்க்கலாம், அது மூடி போட்டு மூடி இருந்தது. மூடியைத் திறந்துதான் டயல் பார்க்க வேண்டும். மூடிக்கு மேலே வெளியே கிரேசி கோர்ஸ் செவ்விந்தியத் தலைவன் குதிரையில் இருக்கும் படம் வெட்டி இருந்தது. அதன் இணைப்பு வார்களில் ஸ்பிரிங்ஸ் இணைப்புகள் இணைக்கப்பட்டு இருந்தன. ஜோன்சன் தான் அதை பார்த்திட்டு இந்த விபரங்களோடு இது பெரிய பெரிய ஹார்ஸ் பவர் உள்ள ஹார்லி டேவிட்ஸன் மோட்டார் சைக்கிள் ஓடித்திரியும் ஹெல் ஏஞ்செல்ஸ் என்ற ஒரு கும்பல் அணிவது என்று சொன்னார்.


                                                                                 இதுவரைக்கும் அறியப்படாத வன்னிப் பெருநிலப்பரப்பில் சில வருடங்கள் ஜோன்சனுடன் ஒரு நடுக்காட்டுப் பகுதியில் ஒன்றாக தங்கி வசிக்கவேண்டிய சம்பவம்தான் அவரைப்பற்றி இன்னும் நிறைய விசயங்கள் அறியக் காரணமாக இருந்தது .


.....அந்த வாழ்க்கை துன்பங்களோடே இன்பமாகக் கடந்துபோன கனவு...அந்த நினைவுகள் .தொடர்ந்து வரும் .....
.

This  pics was taken by  dear friend  Thevaraja Wison,  thanks wilson.   

மார்க்கண்டேயன்

" போயாவைச் சுட்டுப்பபோட்டங்களே, இனி போயா விடுமுறை வராதே "


                                          என்று என் அம்மாவிடம் கேட்டேன், அம்மா ,என்னடா இவன் இப்பிடிப் பினாத்தறானே என்று என்னை ஆச்சரியமாய் பார்த்தா


                                     " எந்தப் போயாவை,,யார் சுட்டது "
என்று திருப்பிக்கேட்டா,


                                               " கொட்டட்டிப்போயாவை , பெரியாசுப்பத்திரியில் வைச்சு இயக்கம் சுட்டுப்போட்டுடுடாங்கள் " என்று விபரமாச் சொன்னபோதுதான், ,


                                           " அந்தப் போயா வேற, அது சிங்களவங்களோட போயா,,இவன் ஒரு பொல்லாத சண்டியன்,,,நீ பயப்பிடாதை, போயா லீவு ஒவ்வொரு மாதமும் வரும், நீ பள்ளிக்கூடம் போகத்தேவையில் வீட்டில நிண்டு என்னோட நின்மதியக் குழப்பி எனக்கு தெண்டால் போடலாம் "இப்பிடிச் சொன்னா,


                                               மாசத்தில் ஒருநாள் வரும் போயா விடுமுறைக்கு பள்ளிக்கூடம் விடுமுறை. பள்ளிக்கூடம் போகாத என்றைய நாளுமே ஜெயிலில் இருந்து தப்பிவந்தது போல ஒரு உணர்வு அப்பெல்லாம் படிக்கிற காலத்தில் இருந்தது. அதனால ஒரு ஆதங்கத்தில் அப்படி முட்டாள்தனமாகக் கேட்க வேண்டிய ஒரு சூழ்நிலை இருந்தது.


                                                      ஒரு காலத்தில் எங்கள் ஊரில் முறைச்சுப் பார்த்தாலே முகத்தில குத்துவிடுற மாதிரி நிறைய சண்டியர் இருந்தார்கள். இன்றைக்கெல்லாம் வாடல்ப் பயித்தங்காய் போல இருந்துகொண்டு இடுப்பில பிஸ்டல் செருகி வைச்சு இருக்கிற பயத்தால் கும்பிடு போட்டுட்டு ஒதுங்கிப் போகவேண்டிய நிலைமையை ஏட்படுத்துபவர்கள் போல அந்தக்கால சண்டியன்கள் இருக்கவில்லை.


                                                          அடிப்படையில் ஆரோக்கியமான திடகாத்திரமான உடல்வாகு உள்ள அவர்கள் சுருள்வாள் வீசுறது, யூடோ கராட்டி , மல்யுத்தம், பாரம் தூக்குவது , சீனடி சிலம்படி. குறக்கழியில் லொக் போட்டு விழுத்துறது , கம்பு சுத்துறது என்று தசைகளை முறுக்கும் வித்தைகள் கற்று இருந்ததால், உண்மையாகவே அவர்கள் உருவம் கனவிலையும் புலி திரத்திர மாதிரி பார்க்கவே பயமாக இருக்கும்.


காடுப்பூனைகுச் சிவராத்ரி விரதமா போல அவர்கள் எந்தநேரம் எகிறுவார்கள் என்று சொல்லவே முடியாது. அவர்கள் எதட்காக எல்லா மனிதர்களும் போல இயல்பான ஒரு வாழ்வொழுக்கத்தில் இருக்காமல் , அதிலிருந்து கொஞ்சம் வழிமாறிப்போய் சண்டியர்கள் ஆனார்கள் என்று சொல்லவேமுடியவில்லை.

                                                          பொருளாதார சமூக ஏற்றத்தாழ்வு சார்ந்த ஜாதி ஒடுக்குமுறை ஒருவிதமான காரணமாக இருந்திருக்கலாம், ஏன்னென்றால் அதிகமான சண்டியர்களின் பின்னனியில் அவர்கள் பிறந்த ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தின் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்யும் பழிவாங்கல் இருந்திருக்கு.


                                                             பாம்பாடிக்குப் பாம்பிலே சாவு கள்ளனுக்கு களவிலே சாவு என்பது போல சண்டித்தனம் என்று வரும்போது தங்களை எல்லாவிதத்திலும் முதன்மைப்படுத்திய அவர்களின் வீரதீர அட்வென்ச்சருக்கு அவர்கள் கொடுத்த விலையும் அதிகமாகவே இருந்தது. அதுவும் விடுதலைப் போராட்ட நெருப்பு கொஞ்சம் போல புகையில் இருந்து நெருப்பாக கிளம்பிக்கொண்டு இருந்த நேரம்,உள்ளுர்ச் சண்டியர்களுக்கு ஆப்பு வைக்கத்தொடங்கினார்கள் துவக்குகளோடு வெளிப்படையாக நடமாடத் தொடங்கிய " மூமென்ட்ஸ் போய்ஸ் " என்ற இயக்கப்பொடியள் .


டவுன் பாடசாலையில் சாதாரணதரத்தில் படிக்கிறகாலத்தில் முதல் முதலில் டவுனை அண்டிய ஒல்லாந்தர் கோட்டையையும் முனியப்பர் கோவிலடியையும் அண்மித்த கொட்டடி என்ற இடத்தைக் குறுநிலமன்னர்கள் போல கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்து அட்டகாசம் செய்த கொட்டடிப்போயா என்ற சண்டியனை இயக்கப் பொடியள், சுகவீனம் காரணமாக யாழ்ப்பாணம் பெரியாஸ்பத்திரியில் சிகிக்சை பெற்றுக்கொண்டிருந்த நேரம் கட்டிலில் வைச்சுப் போட்டுத் தள்ளினார்கள்.


                                                       ஆனால் அந்த முதல்ச் சூட்டூச் சம்பவத்தில் கொட்டடிப்போயா காயங்களோடு தப்பிவிட்டார். இயக்கப்பொடியன்கள் வைச்ச வெடிகள் குறிதவறிவிட்டது. அதுவும் ஆசுப்பத்திரிக் கட்டிலில் படுத்துக்கிடந்ததால் உடனடியாக ரத்தப்போக்கை நிப்பாட்டி அவசர சிகிச்சை உதவி கிடைத்திருக்கலாம் .


                                                     கொட்டடிப்போயா ஆசுப்பத்திரிக் கட்டிலில் கிடந்தது சுடுகலன்களை இயக்க இராணுவப் பயிட்சி எடுத்த சுடவந்த இயக்கப்பொடியன்களுக்கே தண்ணி தெளிச்சுக் காட்டுற மாதிரி கட்டிலுக்கு கீழே உருண்டு லெக் கவர் பொசிசன் எடுத்து காயங்களோடு தப்பிவிட்டார். இராணுவம் போலீஸ் எல்லாம் கொஞ்சம் நடமாடிய அந்தநேரம் சட சட சட என்று வெடிவைச்சுப்போட்டு பொடியன்கள் தப்பித்போட்டாங்கள்

                                                    . கொட்டடிப்போயா சுடப்பட்டது, அதிலிருந்து தப்பியது செய்தியாகக் கசிய, விடக்கூடாது என்று அடுத்தநாளே திரும்பி வந்து பொடியன்கள் வெச்சாங்கள் வெடி. கொட்டடிப்போயா அதிலிருந்து தப்பவே முடியவில்லை

                                             ஆங்கிலத்தில் லெதல் வெப்பன் என்று பயங்கரமாய்  உயிராபத்து விளைவிக்கும் ஆயுதங்களை சொல்லுவார்கள், அப்படியான ஆயுதம் கட்டாயம் ஒவ்வொரு சண்டியனிடமும் இருக்கும். கொட்டடிப்போயா வைச்சிருந்த ஆயுதம் சுருள்வாள். சுருண்டு கையடக்கமாக இருக்கும் அந்த வாள் நீட்டி விசிக்கினால் காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு புடையன் பாம்பு படமெடுக்கும் நேரம் கோபமாக உஷ் உஷ் உஷ் என்று மூச்சு எறியுமே அதுபோல நாலு பக்கமும் விசிறும் சத்தமே அகோரமா இருக்கும்.

                                                      அதை எப்படிக்  கொட்டடிப்போயா பயன்படுத்தினார் என்று தெரியவில்லை .

                                                 கொட்டடி  என்ற போயாவின் கட்டுப்பாடுப் பிரதேசத்துக்குள் அதிகம் வசித்த டவுன் பெரியக்கடை வீதியில் கொழும்பிலிருந்து வரும்  லொறியில் இருந்து மூட்டை  தூக்கி இறக்கும் உழைப்பாளி மக்கள் இருந்தார்கள். போயாவும் அவர்கள் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர். அவர்களுக்கும்   அருகில் இருந்த இஸ்லாமிய சமூகம் வாழ்ந்த பொம்மைவெளி  அஞ்சுசந்தி  பகுதிக்கும் இடையில் எப்பவுமே அடிதடி கைகலப்பு   சண்டை நடக்கும்.

                                                      அது பலவருஷமா  நடந்துகொண்டிருந்தது. அதுக்கு அடிப்படைக்காரணம் என்ன என்று தெரியவில்லை. கொட்டடிப்போயா இருந்த காலத்தில் அவர் சார்ந்த சமூகம் அவர் சண்டியன்போல இருந்ததால் பாதுகாப்பாக உணர்ந்தார்கள். தன் சமூகத்தை நிமிர்ந்து நடக்க வைச்ச நல்ல ஒரு லீடராக இருந்திருக்கிறார்,


                                           கொட்டடிப்போயா அப்படி என்ன கொடூரமான சண்டியரா, என்பது பற்றி அதிகம் தெரியாது, ஆனால் டவுனில்  பெரியகடை வீதியில்  இயங்கிய வியாபார நிறுவனங்களுக்குள் போய் கிரீஸ் கத்தியைக் காட்டிப் பயமுறுத்தி மாதம் மாதம் கப்பம் வேண்டிய தகவல்கள் அப்போது பரவிக்கொண்டிருந்தது. கொட்டடிப்போயாவின் மரண வீடு அவரோட ஆதரவாளர்களால் மிகவும் பெரிய எடுப்பிலே கொண்டாடப்பட்டது. பிரேதம் எடுத்து சவ ஊர்வலத்தில் அவர்கள் மிகவும் பயங்கரமான வெடிகள் கொளுத்தினார்கள். டவுனே ஹைட்ரையின் போம் போட்டமாதிரி அதிர்ந்தது


இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு வேறுபல சண்டியர்களும், டவுணிலையும், அதை அண்டிய சின்ன ஊர்களிலும் விசாரணை என்ற பெயரில் கண்கள் கட்டப்பட்டு கடத்தப்பட்டு, லைட் போஸ்ட்டில கட்டப்பட்டும், தெருவோரத்திலும் , சந்தி முடக்குகளிலும் ஏன் ,எதுக்கு என்ற கேட்டுக்கேள்விகள் இல்லாமல் தாறுமாறாய்ப் போட்டுத்தள்ளப்பட்டார்கள்.

                                                              அமைதியான சமூகத்துக்கு சட்டவிரோதமாகச் சண்டித்தனம் செய்துகொண்டு இடைஞ்சலாக இருக்கும் சண்டியர்கள் தானே கொல்லப்படுகிறார்கள் என்று பொதுஜனங்களும் அதைப்பற்றி அலட்டிக்கொள்ளவில்லை.


எங்கள் ஊரில் ஒரு சண்டியர் இருந்தார். அவர் பெயர் கன்னுத்துரை, கசிப்புக் கன்னுத்துரை என்றால் தான் பிரபலம் , அதைவிட கை கால் உதறல் எடுக்கிற மாதிரியான ஒரு பெயரும் அவருக்கு இருந்தது, அந்தப் பெயர் நெப்போலியன். நெப்போலியன் பெர்னபாட் போலவே குள்ளமான தோற்றம். ஆனால் ரெண்டு மண்ணெண்ணெய் பரல் போல வாட்ட சாட்டமான உடம்பு. முன்னுக்கும் பார்த்துப் போகவிட்டுப் பின்னுக்கும் பார்த்தால் டுபாய்ப் பூசணிக்காய் போயிருப்பார்.

                                                                 அவருக்கு நெப்போலியன் என்று பட்டப்பெயர் வைத்த சிலம்படிச் சீமான் உண்மையில் மிகவும் ரசனையுள்ள பிரெஞ்சுப் புரட்சி வரலாறு தெரிந்த உள்ளூர்த் தத்துவ ஞானி சிங்கிமாஸ்ட்டர் .


                                           ஏனென்றால் நெப்போலியன் பெர்னபாட் போலவே கன்னுத்துரைக்கும் முன் மண்டையில் தலைமயிர் இல்லை. நெப்போலியன் பெர்னபாட் போலவே கன்னுத்துரையும் முன்நெற்றி வழுக்கலை மறைக்க கொஞ்சம் நடுமண்டை மயிரை முன்னோக்கி விழுத்தி இருப்பார். நெப்போலியன் பெர்னபாட் போலவே காதுக்கு மேலால நிறைய முடியை கும்மி போல தூக்கி விட்டு இருப்பார்.

                                                                          நெப்போலியன் பெர்னபாட்க்கும் அவருக்கும் இடையில் இருந்த முக்கிய வேறுபாடு இருட்டுப்போல கறுப்பு நிறமும் எந்த நேரமும் செக்கச் சிவப்பா இருக்கும் ரெண்டு கண்களும் தான். வேற ஒன்றுமில்லை. அவருக்கு நெப்போலியன் என்று பட்டப்பெயர் வைத்த உள்ளூர்த் தத்துவ ஞானி சிங்கிமாஸ்ட்டர் ஒரு விபரமான ஆள்த்தான்


                                                  நெப்போலியன் எப்பவும் வெயில் அடிக்கும் பகல் நேரம் ஆள் எப்பவும் வீட்டுக்குளே பதுங்கிக்கொண்டு இருப்பார், இடுப்பில கிரீஸ் கத்தி செருகிக்கொண்டுதான் எப்பவாவது பின்மாலைப் பொழுதுகளில் மம்மல் நேரம் ஊர்ல ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத போது சாரத்தை முழங்காலுக்கு மேல மடிச்சுக் கட்டிக்கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியவருவார், அதுவும் அவர் வசிக்கும் மரவள்ளித் தோட்ட ஒழுங்கையை விட்டு மெயின் ரோட்டுக்கு தலைக் கறுப்புக் காட்ட மாட்டார் . அவ்வளவு தன் நிழலுக்கே பயந்தாள் ஆள் .

                                                    அவர் சண்டித்தனம் செய்துவாற எல்லாப் பிரச்சினையையும் முன்னுக்கு போய் முண்டுகொடுத்து எதிர்கொள்வது அவரோட இரண்டு பொஞ்சாதிகளும் தான்.


நெப்போலியனின் ரெண்டு பொஞ்சாதிகளும் நல்ல வெள்ளாவி பிடிச்சு வெளுத்தது போல வெள்ளை நிறம், ரெண்டுபேருமே எங்கள் ஊருக்கு அயல் ஊரில் வசித்த சண்டித்தனத்துக்கு கொஞ்சமும் சம்பந்தமில்லாத குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர்கள்.சாமத்தில் ரெண்டுபேரையும் நெப்போலியன் வீடு புகுந்து வைபோசாய் தூக்கிக்கொண்டு வந்து, தாலி கூறை காட்டிக் கலியாணம் கட்டாமல்த்தான் குடும்பம் நடத்திக்கொண்டிருந்தார்.

                                                 ஒரு சண்டியனுக்கு வாழ்க்கைப்படத்துக்காய் அவர்கள் ஒருநாளும் சலித்துக்கொண்டதில்லை , பதிலாக எல்லாரும் பயப்பிடும் ஒரு ஹீரோவோடு வாழ்வது போலவே பெருமையாக நிமிர்ந்து நடப்பார்கள். சத்தமாகக் கதைப்பார்கள். நெப்போலியனை எந்த சூழ்நிலையிலும் விட்டுக்கொடுக்கமாடார்கள் .


ஒருநாள் மம்மல் நேரம் நெப்போலியன் கிரிஸ்க்கத்திய இடுப்பில செருகிக்கொண்டு.மாட்டொழுங்கை இருட்டில சுப்பிரமணியம் கடைக்கு பின்பக்கம் இருந்த தார்ப் பீப்பாவை வெட்டி அடிச்ச தகரவேலிக்கு அருகில் நின்று இருக்கிறார், அவரிண்ட கசிப்பைக் குடிச்சுப்போட்டு சைக்கிள் ஹாண்டிலில் இருந்து ரெண்டு கையையும் எடுத்துப்போட்டு கந்தக் கடவுளை நம்பிக் காற்றில் மிதந்தபடி

                                           " கந்தப்பனே ஞாப்பனே பன்னிருகை வேலவனே "

                                                 என்று பாடிக்கொண்டு சைக்கிள தலைகரணமா வளைச்சுக்கொண்டு வந்த அவரோட வாடிக்கையாளர் தார்ப் பீப்பா தகர வேலியோடு படார் என்று மோதிவிழ,


                                                     நெப்போலியன் விழுந்தடிச்சு, கிறிஸ் கத்தி கீழ விழ அதையும் எடுக்காமல் , சாரம் அவிண்டுவிழ குண்டியில் குதிக்கால் தெறிக்க உசைன் போல்ட் போல ஒழுங்கையால ஒடித்தப்பி வீட்டுக்குள் ஓடி அதையும் தாண்டி பின்னால மரவள்ளித்தோட்ட்துக்குள்ளே விழுந்து படுத்து, மூச்சு விட்டு பதுங்கியிருந்தபடி பொஞ்சாதி ரெண்டுபேரையும் உடனே மெயின் ரோட்டுக்குப் போய் பார்க்கச் சொல்லி அனுப்பினார் .


                                                             அவர்கள் போய்ப் பார்த்தபோது அந்தக் " கந்தப்பனே ஞாப்பனே " ஒருமாதிரி பாலன்ஸ் பிடிச்சு எழும்பி, இடத்தைக் காலிபண்ணிப் போட்டுப் போட்டார் . பொஞ்சாதி ரெண்டுபேரும் வந்து ஒரு சிலமனும் இல்லை என்று சொன்னபிறகு தான் , நெப்போலியன் மரவள்ளித்தொட்ட்துக்குள்ளால வெளியேவந்து, சாரத்தை இடுப்புக்கு மேல உயர்த்திக்கட்டிக்கொண்டு , ஒரு முதிரமர மண்டான் உருட்டுக் கட்டையைத் தூக்கிக்கொண்டு , ஒழுங்கைக்குள்ள இறங்கி.


                                              " டேய்,,யாரடா அவன்,,,சண்டித்தனம் செய்யிறது என்றா நேரா முன்னுக்கு வரவேணும்..ஆரட அவன் எளியவனே , பெண்டுகள் போல சீலைய முடிஞ்சுகொண்டு பின்னால முதுகிலே பயந்து நிண்டு குத்த வந்தது...வெட்டிக் கண்டம் போட்டு உப்புத்தூள் தடவிப்போடுவன்..நெப்போலியனோட சண்டித்தனம் விடுறது எண்டா நேருக்கு நேரா வந்து மோதிப் பார் பார்ப்பம் துணிவு இருந்தா."


                                இப்படி சொல்லிப்போட்டு அங்கால இங்கால தட்பாதுகாப்பாய் திரும்பித் திரும்பி சுழண்டு பார்த்தபடி,,கத்திப்போட்டு வீட்டுக்குள்ளே போட்டார் .


சட்டவிரோதமாய்க் வெட்டிரும்புக் கசிப்புக் காச்சி அதை சட்டவிரோதமாய் விட்பனை செய்வதுதான் நெப்போலியனின் பிரபோசனல் ஜாப் , அதுக்கு வலு வசதியாய் இருந்தது அவர் வசித்த மாட்டொழுங்கை . அது முடியும் இடத்தில இருந்த மரவள்ளித்தோட்டமும். வெட்டிரும்பு வாடிக்கையாளரைத் தவிர யாருமே அந்த ஒழுங்கையை எல்லிப்போலவும் எட்டித்தன்னும் பார்ப்பதில்லை.

                                               அந்த ஒழுங்கையில் வேறு வீடுகளே இல்லை. நாலு கடி நாய் எப்பவுமே ஒழுங்கை முகப்பில் படுத்திருக்கும். நெப்போலியனின் அலேர்ட் டிபென்ஸ் அந்த நாலு நாய்களும்தான். இரவில மாட்டொழுங்கையில் இருந்த ஒரேயொரு லைட் போஸ்டில் பல்பு என்றைக்குமே எரிந்ததில்லை . அந்த ஒழுங்கை மெயின் வீதியில் சுப்பிரமணியம் கடைக்கு வலதுபக்கமாய் வந்தேறும்.


                                                      நெப்போலியனின் கசிப்பு பிரெஞ்சு கவினியர் ஷாவைரா ஸ்பார்க்கிளிங் றோஸ் வைன் போல ஒரு தனியான சுவையுள்ள தயாரிப்பு. சீனியும், பாண் பொங்கப் போடுற ஈஸ்ட் என்ற வெதுப்பியும், அலுமினியம் பித்தளை சில்லறைக்காசும், ஸ்பெஷலாக செத்துப்போனவர்களை ரெண்டு மூன்றுநாள் பழுதாகாமல் வைக்க உடம்பைக் கீறி அடைவார்களே இம்பாம் பவுடர் , அந்தப் பவுடரும் சேர்த்து, வாசத்துக்கு அழுகின வாழைப்பழமும்,,

                                                   சிலநேரம் பேரிச்சம்பழமும் சேர்த்து தேங்காய்எண்ணெய் பரலில் புளிக்க வைச்சுப் பின் நொதிக்க வைச்சு, அதை பெரிய கண்டக்கல் அடுப்பில வைச்சு கொதிக்க வைச்சு அதிலிருந்து வரும் ஆவியை ஒரு சின்ன வெண்கலக் குழாயால் ஒடுக்கி அதைப் பச்சைத்தண்ணிக்கு நடுவால விட்டு எடுத்து சொட்டுச் சொட்டாக விழாவைச்சு வடிக்கப்படுவது.

                                                    அதுதான் முதல் வடி . அதுக்கு பிறகு தண்ணி கலந்து விட்பது. மிகவும் கஷ்ட்ட நிலைமையில் இருந்த நெப்போலியனின் வாடிக்கைக் குடிகாரர்களுக்கு அந்த கசிப்பு எக்கோனோமிக்கலா கட்டுப்படியாக இருந்தது.


                                             " குறைந்தவிலையில் நிறைந்த பேரின்பம் "


                                                   என்று அதுக்கு விளம்பர வசனம் சொல்லுவார் கோடாப்போட்ட வையண்ணாசீனாக்கூனா சுருட்டைத் தவிர வாயில எதுவுமே வைக்காத சிங்கி மாஸ்ட்டர் . அதைவிட


                                                       "துரையன்ற வெட்டிரும்போ, சொல்லப்பட்ட சங்கிராந்திச் சாமான் கண்டியளோ , அத குடிச்ச செத்தால் அந்த மூதேசிகளுக்கு இம்ப்பாம் செய்யிற செலவும் இல்லை. ஏற்கனவே வேண்டிய அளவு இம்ப்பாம் பவுடர் உடம்பில ஊறி இக்குமே ,,பிறகென்ன செத்த உடம்பு நாலு அஞ்சு நாளுக்கு சவம் கெடாமல் கண்டக்கோடாலி வைச்சுப் பிளந்தாலும் சொல்லிவைச்சுத் தாக்குப்பிடிக்கும் " என்று சொல்லுவார் தனிப்பனைக் கள்ளத் தவிர வேற எதிலுமே நாக்கு நனைக்காத புண்ணியக்குஞ்சி .


நெப்போலியனின் சட்டவிரோத கசிப்பு வருடம் முழுவதும் வீட்டுக்குள் விற்றுக்கொண்டிருந்தாலும். நெப்போலியன் வருடத்தில் இருவத்திஐந்துநாள் நாள் தான் வெளிய வந்து சண்டித்தனம் செய்வது.

                                                            அது நல்லூர் திருவிழா நடக்கும் இருவத்திஐந்து நாட்கள். கோவிலின் மேட்குப் பக்கம் முனுசுபால்டி கல்யாண மண்டபத்தைச் சுற்றி சின்ன சின்ன கடைகள் போட முனுசுபால்ட்டி நிலத்தை வாடைக்கு கேள்வி விண்ணப்ப அடிப்படையில் கொடுப்பார்கள். அதில் கச்சான் கடலைக்கடை , வளையல் காப்புக்கடை, சுவீட் இனிப்பு விக்கிறக்கடை , குழந்தைப்பிள்ளைகளின் விளையாட்டு சாமான் விக்கிற கடை எல்லாம் சின்ன ஓலைக்கொட்டில் போட்டு நடத்துவார்கள்.


                                                 என்னதான் முனுசுபால்ட்டி பவர் உள்ள அமைப்பாக இருந்தாலும். அந்தக் கடைகள் நெப்போலியனுக்கு ஒவ்வொருநாளும் கிள்ளுக்கீரை போல வருமானத்தில் ஒரு பங்கு கொடுத்தே ஆக வேண்டும். இல்லாட்டி சாமத்தில் தென்னம் ஓலைக் கூரையில் திடீர் என்று நெருப்பு பத்தும். அல்லது நித்திரைப்பாயில் கிரீஸ் கத்திக் குத்து விழும். எல்லாம் இரவிலேதான் நடக்கும். அதெல்லாம் நெப்போலியனின் இருட்டுக் கைவேலை. ஆனால் பகலில் அவரின் ரெண்டு பொஞ்சாதிகளும்தான் கலக்சனுக்கு வருவார்கள். அதிகம் கதைக்காமல் காசை வேண்டிக்கொண்டு போவார்கள்.

                                                        யாராவது தனகி முண்டினால். இரவு மேலே சொன்ன டிரீட்மென்ட் நடக்கும்.


இதெல்லாம் இயக்கங்கள் சாடைமாடையையாய் வெளிய தலைகாட்ட முன்னம் நடந்தது. பொடியன்கள் நிலப்பிரதேசத்தைக் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவந்த பின்பு ஒருநாள் கசிப்பு வடிக்கிற பரலைத் தலையில தூக்கி வைச்சு
                                  " இனிமேல் வெட்டிரும்பு வடிக்க மாட்டேன் "

                                                 என்று எழுதிய மட்டையைக் கழுத்தில தொங்க விட்டு நெப்போலியனை ஊர் முழுவதும் ஊர்கோலம் போக வைத்தார்கள் இயக்கப்பொடியன்கள் . அன்றைக்கு இதை மீறினால் நெத்தியில பொட்டு வைக்கவேண்டிவரும் ,அல்லது காதுக்குள்ள பூ செருக வேண்டிவரும் என்று டெத் வார்னிங் கொடுத்தார்கள்.  

                                      நெப்போலியன் அன்றோடு கப் சிப் . அதுக்கு பிறகு திருவிழா கடைகளில் சண்டித்தனமும் அடியோடு கைவிடப்பட்ட்து.


அதுக்குப் பிறகு ஒரே ஒருமுறைதான் நெப்போலியன் பொதுமக்களின் முன் மிகச் சாதாரணமான மனிதராகத் தோண்றியது . எங்கள் ஊர் சனசமூக நிலையத்தில் றோட்டரிக் கழகம் என்ற தொண்டு நிறுவனம் கண்தானம் செய்யவிரும்புவர்களை பதியும் நிகழ்வு நடந்தது. அதில முதல் முதல் வந்து எங்கள் ஊரிலிருந்த எல்லாரையும் அதிர்ச்சியாக்கும்படி நெப்போலியன் தன்னோட பெயரைப் பதிவு செய்தார். அதன் பின் சிலவருடங்களில் ரெண்டு சிறுநீரகங்களும் இயங்காமல் இறந்துவிட்டார்.

                                                   அதுக்குப் பிறகுதான் மாட்டொழுங்கையில் லைட் போஸ்டில் இரவுகளில் பிரகாசமாக லைட் எரியத்தொடங்கியது.


நாங்கள் வசித்த வீதியிலே ஒரு சண்டியர் இருந்தார். ஒரு கிளாசிக்கல் சண்டியனுக்கு இருக்கவேண்டிய உடல்த் தோற்றம் இருந்தாலும் அவர் ஒரு காலத்திலும் முழுநேர சண்டியராக இருந்தமாதிரித் தெரியவில்லை. இலங்கைப் போக்குவரத்து சபையில் ட்ரைவர் ஆக வேலை செய்தவர். ஆறடிக்குமேலே உயரம், பெயரே கொஞ்சம் நடுங்கவைக்கிற மாதிரி மார்க்கண்டேயன்,


                                                                          மார்க்கண்டேயர் போலவே கறிச்சசட்டியைக் கவிட்டு வைக்கிற கறுப்பு நிறம். சேட்டுக்கு மேலால சரத்தைக் கட்டி அதுக்கு வளவுகார சிங்களவர்கள் போல அகலமான பெல்ட் கட்டி இருப்பார். கமலா பீடிதான் விரும்பிக் குடிப்பார். அவரரோட பேஸ் குரலில் ஆழமான அதட்டல் தொண்டை நரம்புகள் புடைக்க எதிரொலித்தாலும், கொஞ்சம் " மொடரேட் டைப் " சண்டியரான மார்க்கண்டேயன் மிகவும் மரியாதையாக மரியாதை கொடுத்து வேண்டுபவர்களுடன் கதைப்பார்.


எங்களின் வீதியின் தொடக்கத்தில் ஒரு சின்ன வயிரவர் கோவில் இருந்தது, வயிரவருக்கு முன்னால ஒரு கறுப்பு நாய் படுத்திருக்கும், நாய்க்கு முன்னால ஒரு கட்டுக்கிணறு இருக்கும் , கட்டுக்கிணத்துக்கு வலது பக்கமாய் மண்ணில் அரைவாசி புதையுண்டு ஒரு பெரிய கருங்கல்லு இருக்கும். அதன் நிறை நாலு ஐம்பதுகிலோ சீமெந்துபாக் இந்த பாரம்.

                                                               மார்க்கண்டேயன் ஒருவர் தான் இளந்தாரி வயதில் அதை பஸ் ஓடி டிப்போவில் விட்டுப்போட்டு வேலை முடிஞ்சு வரும் ஒவ்வொருநாளும் தோளுக்கு மேலே தூக்கி வைச்சுபோட்டு திருப்பி நிலத்தில போட்ட ஒரே ஒரு ஆம்பிளை என்று பெட்டிசம் பாலசிங்கம் பலமுறை அந்தக் கல்லில குந்தியிருந்தபடி சொல்லி இருக்கிறார்.

                                                 மார்க்கண்டேயன் வீதிக்கு இறங்கி  சண்டித்தனம் செய்த காலத்தில் ஆயுதம் என்று எதுவும் கொண்டுதிரிவதில்லை, ஆனால் அவரிடம் திருக்கைமீன்வால் இருந்ததாகவும் , அதுக்கு கைபிடிசெய்து  பித்தளைப் பிடிபோட்டு வைச்சு இருந்ததாகவும்   புண்ணியக்குஞ்சி சொல்லுவார், அதுவும் நாலடி நீளமான திருக்கைவால்.

                                                                  ஒரு மீனின் வாலில் அப்படி என்ன பெரிய ஆபத்து இருக்கு என்று நீங்க நினைக்கலாம், திருக்கைமீன்வாலால்  அடிவேண்டினால் அந்த இடத்தில  அட்டை போல    சுருண்டுவிழ வேணும். அவ்வளவு சடுதியான அதிர்ச்சி வலி கொடுக்கும் . பிறகு வாலில் உள்ள முள்ளு  நீண்ட கோடுபோல வெட்டிக் கிழித்த புண்  சீழும் சிதலும் பிடிச்சு மாதக்கணக்கில் உலைச்சுப்போட்டுத்தான் மாறும்,அவ்வளவு விஷத்தன்மை இருக்கு.

                                      ஆனால் அந்தப் பயமே கிலி ஏட்படுத்தப் போதுமானதாய் இருந்தது. எப்படியோ வீராளி அம்மாளாச்சி அறிய  மார்க்கண்டேயன் அதை யார் மீதும் எந்த அவசரகால சந்தர்ப்பத்திலும் பயன்படுத்தியதாக தகவல்கள் இருக்கவில்லை.


மார்க்கண்டேயன் சண்டியராக இயங்கிக்காலத்தில் நான் பிறக்கவேயில்லை, எங்கள் வீட்டில் அவரைப்பற்றி நிறையக் கதைகள் சொல்லுவார்கள். அவரோட பொஞ்சாதிக்குப் பெயர் குஞ்சுப்பிள்ளை , பெயரைப்போலவே நாலடி உயரமுள்ள சின்ன உருவம்.

                                                               பின்னேரங்களில் அவர் சாராயம் குடிச்சுப்போட்டு பொஞ்சாதியோடு தனகிக்கொண்டு இருப்பாராம் எங்கள் வீதியால் யாரவது மார்க்கண்டேயன் வீட்டுக்கு முன்னால உரத்து சத்தம்போட்டுக் கதைச்சுக்கொண்டு போனாலே பிரச்சினை தொடங்கும், படலைக்கால வெளிய வந்து மார்க்கண்டேயன் ,


                                           " ஆரடா அவன்,,இப்ப வந்து கொரக்கில போட்டு கழுத்தில பிடிச்சனெண்டா சங்கு அறுத்துப்போட்டுத்தான் விடுவன் ,,ஆரடா அவன் மார்க்கண்டேயன் வீட்டு படலைக்கு முன்னால வாள் வாள் எண்டு கத்திக்கொண்டு போறது,,வடுவா ராஸ்கலுகள் "


                                                          இந்த அதட்டலோடு பலர் ஓடித்தப்பி விடுவார்கள்..அதுக்குப் பிறகு இன்னொருமுறை மார்க்கண்டேயன் படலையக் கடக்கும் போது மூச்சு விடுற சத்தத்தை விட வேற எதுவுமே வராது.

                                                            யுத்தம் அகோரமாக நடந்துகொண்டிருந்த ஆண்டுகளில் காலையிலயே ஒல்லாந்தர் கோட்டைய சுற்றி செல் மழை பொழியும், அல்லது அதிகாலை வீராளியம்மன் கோவில் லவுட்ஸ்பீக்கர்ல இருந்து அபிராமி அந்தாதி சீர்காழி எஸ் கோவிந்தராஜன் குரலில் மிதக்கும், அல்லது வீட்டுக்குப் பக்கத்தில வெள்ளவாய்க்கால் ஓரமாகச் சடைச்சு நின்ற மஞ்சவண்ணா மரத்தில இருந்து குயில்கள் பாடும் ,

                                                                இது மூன்றும் நடக்காத ஒரு அநாதிக்காலையில் மார்க்கண்டேயன் வாசிக்கும் இசைக்கருவியின் நாதங்கள் அயலட்டை முழுவதையும் திருப்பள்ளிஎழுச்சி பாடி எழுப்பிவிடும்.


                                                     மார்க்கண்டேயன் வாசிக்கும் அந்த இசைக்கருவி என்ன என்று பலவருடம் மர்மமாகவே இருந்தது.அவரோட பொஞ்சாதி எங்கள் வீட்டுப் பக்கம் வந்தால் கேட்பது, தனக்குச் சரியாகப் பெயர் தெரியாது என்றும். தான் அதை டைபிரேட்டர் எண்டு சொல்வதாகவும் சொல்லுவா,எழுத்துக்கள் அடிக்கிற டைப்பிரெடரில் யாராவது இவளவு இனிமையான இசையை வாசிக்க முடியுமா,என்ன ஒரு முட்டாள்தனமான விளக்கமாய் இருக்கே என்று குழம்பியதுதான் மிச்சம்.  ஆனால் இசை பிரவாகிக்கும் சத்தத்தில் அது ஒரு கம்பி வாத்தியம் என்று சொல்லக்கூடியதாய் இருந்தது.

                                                         மார்க்கண்டேயன் வயதாகி நடக்க முடியாத ஒரு நிலை வந்தபோது அந்த இசைக்கருவியை வாசிப்பதை நிறுத்திவிட்டார்.


எங்கள் வீட்டில் அந்த நேரம் உருத்திரவீணை, மிருதங்கம், அக்கோஷ்டிக் கிட்டார் என்ற இசைக்கருவிகள் இருந்தது. ஆனால் அதுகளை முறைப்படி வாசிக்கும் ஞானம் யாருக்குமே இல்லை. எலி அலுமினியப் பானைக்குள் விழுந்து உருட்டினமாதிரி வாசித்துப்பழகும் நிலைமைதான் இருந்தது. அந்த சத்தங்களைக் கேள்விப்பட்டோ தெரியவில்லை,

                                                          ஒருநாள் அந்த வாத்தியத்தை மார்க்கண்டேயன் தூக்கிக்கொண்டு கால் ஒன்றை இழுத்து இழுத்து நடந்தபடி வந்து எங்கள் வீட்டுக்கு கொண்டுவந்து எங்களிடமே தந்தார். அப்போதுதான் அந்த வாத்தியம் என்ன என்ற நெடுநாளைய மர்மம் உடைக்கப்பட்டது.


அந்த இசைக்கருவி ஹவாயின் கிடார் போல இருந்தது, சின்ன சைஸ் சாய்பாஷ என்ற இசைக்கருவி போலவும் இருந்தது, யூகலிகாஸ் என்றபசுபிக் தீவுகளில் வாசிக்கும் கருவி போலவும் இருந்தது, மார்க்கண்டேயன் பொஞ்சாதி குஞ்சுப்பிள்ளை சொன்ன மாதிரி நோட்ஸ் வேறுபடுத்தி அழுத்துவத்துக்கு அதில டைபிரேட்டர் போலவே கீபோர்ட் இணைக்கப்பட்டு இருந்தது, அதனால்தான் அதை டைபிரேட்டர் என்று சொல்லி இருக்கிறா.

                                                             சும்மா தட்டித்தப்பட்டி நோண்டிப் பார்க்க உண்மையில் அந்த இசைக்கருவி வாசிப்பதுக்கு மிகவும் கடினமான ஒரு கருவியாகவே இருந்தது


இந்த சம்பவம் நடந்து சில மாதங்களில் மார்க்கண்டேயன் அதை எங்கே வாசிக்கப் பழகினார் என்று அறிவத்துக்கோ,அந்த இசைக்கருவியின் ஆதியிடம் எதுவென்று அறிவத்துக்கோ, அல்லது அவரிடம் அதை வாசிக்கும் முறையைக் கற்றுக்கொள்ள சந்தர்ப்பமோ கொடுக்காதமாதிரி காலம் அவரை ஒரு நாள் பாட்டில விழுத்தி ,நாக்குச் சழிஞ்சு போக வாய் பேசமுடியாமல் ஸ்ட்ரோக் போல வந்து, நாலே நாலுநாள்தான் தாக்குப்பிடித்தார்.

                                                 அஞ்சாம் நாள் அதிகாலை வீராளியம்மன் கோவில் லவுட்ஸ்பீக்கர்ல இருந்து அபிராமி அந்தாதி சீர்காழி எஸ் கோவிந்தராஜன் குரலில் மிதந்த நேரம் ,

                                             " ஆரடா அவன்,,இப்ப வந்து கொரக்கில போட்டு கழுத்தில பிடிச்சனெண்டா சங்கு அறுத்துப்போட்டுத்தான் விடுவன் ,,ஆரடா அவன் மார்க்கண்டேயன் வீட்டு படலைக்கு முன்னால பதுங்கிக் கொண்டு   நிக்குறது வடுவா ராஸ்கல் "

                   என்று வெருட்டு விட்டு  அனுப்பும் தைரியம் எல்லாம் இறங்கிப்போய், ஜடமாகக் கிடந்தபடி , மார்க்கண்டேயனுக்கே பாசக்கயிறோடு வந்து படலைக்குள் நிண்ட யமனோடு போராட முடியாமல் போய்விட்டது.

நான்கு புத்தகங்கள்

 எங்களின் வீட்டுக்கு அருகில், ஒரு மாஸ்டர் இருந்தார், அவர் யாழ்பாணத்தில இருந்த முக்கிய அறிவு மையமான ஒரு பிரபல கல்லூரியில் இங்கிலீஷ் படிபித்தார்! பள்ளிக்கூடம் போகும்போது மட்டும் தான் வெள்ளைக்காரன் போல "லோங்க்ஸ்" போடுக்கொண்டு போவார், மற்றப்படி வேட்டி கட்டிக்கொண்டு, காலில செருப்பும் இல்லாமல் நல்லூர் கோவிலுக்குப்போய் ,கோவிலுக்கு முன்னால இருக்கிற அஞ்சு வேம்புக்குக் கீழ யாரோடும் கதைக்காமல் தனிய, செல்லப்பா சுவாமிகளுக்கு முன்னால இருந்த யோகர் சுவாமிகள் போல மவுனமாக இருப்பார்.

                                 அவர் ஒருநாளும் இங்கிலிஸ் பேப்பர் படித்ததையோ, அல்லது யாரோடும் இங்கிலிசில் கதைதத்யோ,இங்கிலிஸ் நியூஸ் ரேடியோவில கேட்டதையோ நான் காணவில்லை !

                                         பள்ளிக்கூடதில படிப்பிக்கிற மாஸ்டர்,டிச்சர் மாரோட கதைகிறது கொஞ்சம் வில்லங்கம்,அவர்கள் எப்பவும் " எப்படிப் படிக்கிறாய்?,எத்தினையாம் பிள்ளை இந்த முறை,கணக்குக்கு எத்தினை மார்க்ஸ்? " எண்டு வயித்தில புளியைக் கரைகிற கேள்வி கேட்பதால்,அவர்களை கண்டால் முதல் வேலை நைசா நலுவுறது !

                                             இந்த மாஸ்டர் அப்படி ஒண்டுமே கேட்கமாட்டார் ! அதால அவர்கள் வீடுக்குள்ள துணிந்து உள்ளிட்டு ,அவர் ஹோலில் இருந்த அலுமாரியில் சேகரித்து வைத்திருந்த பெரிய,மொத்தமான கவர் போட்ட ஆங்கிலப் புத்தகங்களின் தலைப்பையும்,அதுகளை எழுதியவர்களின் பெயர்களையும் மட்டும் வாசிப்பேன்.அந்த ஹோலில, இருந்த பழைய மர மேசையில ,அந்த இங்கிலிஸ் மாஸ்டர் குறுந்தொகை என்ற சங்க இலக்கிய செய்யுள் புத்தகத்துக்கு எளிமையான விளக்கம் எழுதிக்கொண்டு இருந்த பேப்பர்கள் ஒரு கட்டாக இருக்க, அலுமாரிக்கு மேல ஒரு ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் படம் இருந்தது, வீட்டிலயும் மாஸ்டர்,அந்த ஹோலில இருந்த கட்டிலில் ,கால் இரண்டையும் சப்பாணி கட்டிக்கொண்டு, ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் போலவே கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு மவுனமாக இருப்பார் .

ஒருமுறை நான் அந்தப் பெரிய புத்தகங்களை ஆராய்வதைப் பார்த்து

                                          " என்ன தேடுகின்றீர், உமக்கு விளங்குரமாதிரி ,எளிமைப்படுத்தின ஆங்கிலப் புத்தகமும் இதுக்குள்ள இருக்குது ,படிக்கப் போறீரா ?" 

        என்றார் ,நான் 

                             " நீங்களே எனக்கு ஒரு சிறிய, எளிமைப்படுத்திய கதைப் புத்தகம் எடுத்து தாருங்கள் " 

                                                              என்றேன்,அவர் எடுத்துத்தந்த புத்தகம்தான் " The Mayor of Casterbridge".அந்த புத்தகத்தின் பெரிய பதிப்பையும் ,எடுத்து தந்தார்,அதில அவர் நிறைய குறிப்புகள் பென்சிலால எழுதி இருந்தார்,

                                              " தோமஸ் ஹார்டி எழுதின இந்தக் கதை ஏன் நீர் படிக்கவேண்டும் எண்டு தெரியுமோ?" 

     எண்டு கேட்டார்,நான் 

                      " தெரியாது,நீங்களே சொல்லுங்கள்" 

என்றேன்,அவர் 

                                        "நாங்கள் செய்யுற தில்லுமுல்லுகள் ஒரு நாள் எங்களுக்குக் கழுத்தில கயிறு போடவைக்கும் எண்டு சொல்லாமல் சொல்லுது இந்த நாவல்" 

என்று எனக்கு சொல்லுறமாதிரி சொன்னார். 

எனக்கு கொஞ்சம் பயம் வந்திடுது,நான் இப்ப போலதான்,அப்பவும் ரெம்ப நல்லவன் போல வெளிய தெரிந்தாலும்,அந்த நாட்களில் நிழலாக சில தில்லுமுல்லுகள் செய்துகொண்டு இருந்தேன்,அது எப்படி இவருக்கு தெரியும் எண்டு ஜோசிக்க அதைவிடப் பயம் வந்திடுது, என்றாலும் இப்படியான புத்தக கதைகளில் நிறைய , நான் அந்த நாட்களில் எதிர் கொன்ட ,இசகு பிசகு சூழல் நிளகளைக் சமாளிக்கும் ஐடியா எப்பவுமே இருக்கும் என்பதால் அதை கொண்டுவந்து வீடில "டிக்சனரி" உதவியோடு வாசித்தேன் !

அந்த மாஸ்டர் 

                                                         "இதைவிட நல்ல கதை உள்ள புத்தகம் வேற ஒண்டு இருக்குது, அது இந்த நாவலின் ஒருவித தொடர்ச்சிபோல இருக்கும் அந்த நாவல் ,முதலில் இதைப் படியும் ,அதைப் பிறகு தாரன் " 

                                                                 என்றார்! " The Mayor of Casterbridge". கிடத்தட்ட ஒரு வருடமா இழுபட்டு இழுபட்டுதான் படித்து முடிக்க முடிந்தது, அதை வாசித்து முடித்து ,மாஸ்டர் சொன்ன அந்த அடுத்த புத்தகம் அவரிடம் வேண்டமுதல்,அவர் குடும்பத்தோடகனடாவிற்க்கு புலம் பெயர்ந்து போயிட்டார்!

18 நுற்றாண்டில் விக்டோரியன் சமுக அமைப்பு இங்கிலாந்தில் இருந்த போது எழுதப்பட்ட அந்தக் கதையில் ,ஒரு விசித்திர குணம் உள்ள இளம் மனிதன்,முன்னேற பணம் தேவைப்பட ,தன்னோட அழகான மனைவியையும்,பெண் குழந்தையும், காஞ்ச மாடு கம்பில விழுந்த மாதிரி , வருடக் கணகில கடலில் அலைந்த ஒரு "செயிலர்" என்ற கப்பலோடிக்கு விற்று, வித்து வந்த பணத்தில், பல விதங்களில் முயற்சித்து, ஒரு விதமாக முன்னேறிவிடுகிறார்   ,

                                               பணக்காரன் ஆகி, Casterbridge என்ற நகரத்துக்குகே Mayor என்கின்ற நகர பிதாவாக,பிரபுக்கள் வகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டு , தன்னோட பழைய ஆரம்ப வாழ்கையை ஏறக்குறைய திட்டமிட்டு மறைத்த நிலையில், 20 சொச்சம் வருடங்களின் பின், கப்பலோடிக்கு விற்ற மனைவியும்,பெண் குழந்தையும், Casterbridge நகரத்துக்கு மீண்டும் வர, நகர பிதாவாக, கவுரவமாக தற்போது இருக்கும் அந்த மனிதனின் ,உண்மை முகம் வெளியவர ,கதை சூடு பிடிக்கிறது !

அந்தக் கதைய சுருக்கிய எளிமையான பதிப்பில் படித்தபோது, கதை ஆதாரமாக விளங்கினாலும்,தோமஸ் ஹார்டி என்ற அந்த எழுத்தாளரின் எழுத்துநடையை ரசிப்பதுக்கு அதை என்றோ ஒருநாள் முழுமையான புத்தகமாகப் படிக்கவேண்டும் எண்டு இருந்தேன்....

ஒஸ்லோவில் உள்ள லைபிரேரியில் அந்தப் புத்தகத்தைப் மறுபடியும் பார்த்தபோதும்,படிக்க ஏனோ இண்டரெஸ்ட் வரவில்லை..சில வருடங்களின் முன் அந்த இங்கிலிஸ் மாஸ்டர் கனடாவில இறந்து விட்டதாகக் கேள்விப்பட்டேன்! அவர் சொன்ன அந்த இரண்டாவது புத்தகம் என்னவாக இருக்கும் எண்டு பலமுறை ஜோசிப்பது. இப்படிதான் " இந்த நாவலின் ஒருவித தொடர்ச்சிபோல இருக்கும் அந்த நாவல் ," என்று மாஸ்டரே சொன்னமாதிரி வாழ்க்கையே ஒருவித தொடர்ச்சிபோல இருக்குது சிலநேரம்!.--

யாரிடம் கற்கிறோமோ அவரே ஆசிரியர். கற்றுக்கொடுப்பவரெல்லாம் ஆசிரியர் அல்ல என்பது போல எல்லோருக்கும் ஒரு புத்தகம் வாழ்நாள் முழுவதும் ஜோசிக்க வைக்கும் அல்லது அதன் பாதிப்பு உளவியல ரீதியா எங்கள் எண்ணங்களைப் பாதிக்கும்! 

                                                       நான் வாசித்த இந்தப் புத்தகம் அந்த இரண்டையும் என்னக்கு செய்தது .இந்த புத்தகம் ஏதோ முன்னேறிய ஒரு நாட்டில் படித்ததா நினைக்கவேண்டாம், போயும் போயும்  எங்கள் கிராமத்து சனசமுகாநிலைய லைபெறேரியில் இது இருந்தது, அதை வாசிகசாலை எண்டும் சொல்லுவார்கள்!

                                                              தூங்கு மூஞ்சிகள் அரசியல்,ஊர் வம்பு, ஊர் விடுப்பு,கதைக்கும் இடமும் அதுதான்! அது போன்ற ஒரு அலங்கோல இடத்துக்கு அந்தப் புத்தகம் எப்படி வந்தது எண்டு இன்றுவரை தெரியாது!

                                                       எப்படியோ அதை கொண்டுவந்து டிக்சனரி உதவியுடன் வாசித்தேன்! நான் முழுமையாக உள்வாங்கிப் படித்த முதல் ஆங்கிலப் புத்தகம் அது. அதில் உள்ள பல கிரியேடிவ் வேர்ட்ஸ் சொற்களை பென்சிலால் குறித்தும் வைத்தேன்.

                                                அந்தப் புத்தகத்தின் கதை R .K நாராயணனின் "மால்குடி" போல அமரிக்காவில் ஓஹயோ மாநிலத்தில்,உள்ள வைன்ஸ்பேர்க் என்ற சின்னக் கிராமத்தில் வாழும் கற்பனை மனிதர்கள் பற்றியது! ஆனால் வாசிக்க உண்மை போலவே இருக்கும் படி கதை தொட்டுச்செல்லும் .

                                                உண்மையில் அந்த கதைப் பாத்திரங்கள் எல்லாரும் ஒருவித "மெண்டல் கேஸ் ",அது மேலெழுந்தவாரியா தெரியாது,கொஞ்சம் ஆழமா போகும்போது அப்படிதான் விளங்கும்!

                                                 எப்படி எங்களை சுற்றியுள்ள மனிதர்கள் எதோ ஒரு கோணத்தில விசித்திரமா இருக்குரார்களோ அதே போல அவர்களும் இருக்குறார்கள்! முக்கியமா இந்தக் கதை எழுதியவர் தன்னை எழுத்தாளர் எண்டு சொல்லவில்ல, ஒரு "கதை சொல்லி " எண்டு சொல்லி அட்டகாசமா எழுத்தாளர் போல கதைய எழுதியுள்ளார்,

                                             கதையில வரும் மாந்தர்கள் எல்லாரும் ஒரு சிறு " டவுன் " இல வசிப்பதால் எதோ ஒரு விதத்தில தொடர்புபடுவார்கள், முரண்படுவார்கள்! முக்கியமா எலிசபெத் வில்லார்ட் என்னும் பணக்காரக் குடும்பத்தின், தலைமுறை எழுச்சியும்,வீழ்ச்சியும்தான் கதையின் கருப்பொருள்!

                                                   இந்தப் புத்தகம் வாசித்தபின் நான் நானாக இருந்ததில்லை! அவளவு பாதிப்பு ஏற்படுத்தியது ! நிறைய உளவியல் விசியன்களே கதையில் சொல்லாமல் சொல்லப்படும் !

                                                         முக்கியமா வாழைப்பழத்த உரிச்சு வாயில வைச்சமாதிரி ஸ்டீர்வூட் அன்டர்சன் அந்தக் கதைய சொல்லுவார் அதுதான் என்னை முடிவுவரை தலை கீழாக நின்றும் வாசிக்க வைத்தது. அந்தக் கதை சொல்லும் கவர்ச்சிகரமான ஸ்டைலின் பாதிப்பில் பிற்காலத்தில் நானே கதை எழுதவேண்டும் என்று நினைத்ததுண்டு .

                                                           அப்படிபட்ட அவர் இரண்டு நாவல்தான் எழுதியுள்ளார்! அதுக்குமேல ஏன் எழுதவில்லை எண்டு கேட்க 

                                          "இயல்பாக எழுத வேறு ஒண்டும் இல்லை, இனி "ரீல் "தான் விடவேண்டும்" 

                                                   எண்டு சொன்னார்! அப்படி சொல்வதுக்கே நிறையத் தில் வேண்டும் இல்லையா .

                                                     அமரிக்காவில் இந்த புத்தகத்துக்கு ரசிகர்மன்றமே இருக்குது. இந்தப் புத்தகம் 1995 இடப்பெயர்வில் யாழ்பாணத்தில் தொலைத்தேன், பின்னர் ஸ்வீடனில் தேடிவாசித்த போது"சப் " எண்டு ஊசிப்போன உளுந்துவடை போல இருந்தது,ஒருவித ஏமாற்றம் வந்து!

                                                     பல புத்தகங்கள் இப்படிதான் வயது போகப் போக சின்ன வயது ஆர்வம் குறைந்து சொதப்புது. ஹாபர் லீயின் "கில்லிங் எ மொகிங் பேட் "இந்த நுற்றாண்டின் சிறந்த புத்தகம் எண்டு அப்போது வாசித்தபோது நினைத்திருந்தேன் ,இப்ப அப்படி நினைப்பதில்லை! 

நோர்வேயில்,ஒஸ்லோவில், நான் வசிக்கும் பேட்டைக்கு அருகில், மாணவர்கள் தங்கி இருந்து படிக்கும் விடுதிகள் இருப்பதால்,எப்பவுமே ட்ரெயினில் வேலைக்கு உற்சாகம் இல்லாமல் போகும் போதும் , செத்துப்போய் வரும்போதும் நிறைய இளையவர்கள் ட்ரெயினில் அம்முமிக்கொண்டு நெருக்கி அடித்துக் கொண்டு, அருகருகே , இருக்கும் சந்தர்பங்கள் எப்பவுமே கிடைக்கும்

                                                             அப்படி ஒரு நாள் என் அருகில் வந்து இருந்த இளம் பெண் ,தன்னை பொஸ்னியா ,என்ற கிழக்கு ஐரோப்பிய அப்பா ,அம்மாவுக்கு பிறந்த ,இரண்டு வயதில் நோர்வே வந்த "....." என்ற பெயர் சொல்லி , என் அருகே வந்திருந்து

                                           " நீ எந்த நாடில் இருந்து வந்து இங்கே படிக்கிறாய் "

                                    எண்டு கேட்டாள் . நான் எங்கள் தாய்திருநாட்டின் பெயரைசொல்லி ,

                                                      "நான் ,படிக்கவில்லை ,.அரசியல் அகதியாக புலம் பெயர்ந்து இங்கே வசிக்கின்றேன்"  என்றேன் .அவள் ஆச்சரியமாகி

                                                      " உங்கள் நாடில் உள் நாட்டு யுத்தம் நடந்ததே , நான் ஒரு ஜெர்ணனளிஸ்ட் மாஸ்டர் டிகிரி படிக்கும் மாணவி" என்றாள்,

                                       உலகத்துப் பொய் எல்லாம் சொல்லி அரசியல் அகதி ஆனதை மறைத்து

                                                   "நாணும் ஒரு விதத்தில இங்க அரசியல் அகதி "

                               எண்டு சொல்லி அவளின் கையை பிடிச்சு ஹலோ சொன்னேன்.அவள்

                                                           " உங்கள் நாடட்டைப்ப்ற்றி ,லெனேர்ட் வொல்ப் எழுதிய "The Village in the Jungle" புத்தகம் எனக்கு எப்பவுமே பிடித்த புத்தகம்,ஒரு வெளிநாடுக்காரரின் பார்வையில் அந்தக் கதை சொல்லப்பட்டது, என்னோட மேசையில் எப்பவுமே இருக்கு,one of the best book ever written "

                                            எண்டு நீட்டி முழக்கினாள்.அதென்ன கதை என்று கேட்டேன்

                                         " ஒரு காட்டுப்புறக் கிராமத்தில் நடக்கும் ஒரு கொலை,,அதோடு அந்த கிராமத்தில் வசிக்கும் புத்த பிக்குவும் சம்பந்தப்படுவார் "

                                         " அப்படியா "

                                             " ஹ்ம்ம் ,,அதில எப்படி சிறிலங்கா மக்கள் அப்பவியாக ஒரு சம்பவத்துக்குள் பழிவாங்கபடுகிறார்கள் என்று எழுதி இருக்கிறார் "

                                            " சரி,,லேனாட் வுல்ப் ,அவர் பெயர் ஆங்கிலேயர் போல இருக்கே . எதுக்கு அவர் இலங்கை வந்தார் "

                                           " அட அட,,அவர் இலங்கையில் இங்கிலாந்து காலனி ஆட்சி செய்த போது கவனரா இருந்தார் "

                                                " ஹ்ம்ம்,,,அப்படியா,,"

                                         " உனக்கு வர்ஜினியா வுல்ப் யார் என்று தெரியுமா "

                                            " தெரியாதுப்பா "

                                                " கிழிஞ்சுது,,உலகப்புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர்,,டுவேட்ஸ் த லைட் ஹவுஸ் என்ற இந்த நூற்றாண்டின் மிகச்சிறந்த நாவலை எழுதிய பெண்மணி "

                                    " ஒ,,,அது எனக்குத் தெரியாதே "

                             " அவா லேண்ணார்ட் வுல்பின் மனைவி "

                               " ஹ்ம்ம்.."

                                " பாவம் அவா தற்கொலை செய்துகொண்டா "

                                      " அடக்கடவுளே "

                                      "நீ புத்தகம் படிபியா?"

                                               எண்டு கிழக்கு ஐரோப்பிய நீலக் கண்களால் கேட்டாள் ,நான்

                                  " கிசு கிசு மட்டும்தான் விரும்ப்பிப் படிப்பேன் "

                                எண்டு உண்மையை சொன்னேன் ,அவள் சிரி சிரி எண்டு சிரித்து

                                         " தெரியுமே ,எல்லா ஆம்பிளையளும் அதைத் தானே படிப்பார்கள் "

                                       என்றாள் .அவளைப் பார்க்க அநியாத்துக்கு அழகா பாரிஸ் ஹில்டன் மொடல் போல இருந்ததாள் ,

                                                 " நீ தான் பார்பி பொம்மை போல அழகா இருகிறாய், எதுக்கு சும்மா எதுக்கு ஒண்டுக்கும் உதவாத ஜர்னலிஸ்ட் வேலைக்கு படிக்கிறாய் ,பேசாம மொடலிங் செய்யலாமே ? "

                                              எண்டு அப்பாவியா கேட்டு சிரித்தேன். உண்மையில் அவள் அங்கங்கே பார்க்காதே பார்த்தாலே பத்தி விடும் போல அழகா இருந்தாள் .நான் பிசதியத்தில் அவள் கொஞ்சம் கோபமாகி

                                                    " என்னோட அப்பா ஜெரனலிஸ்ட்டாக இருந்தார், அரசாங்கத்தை விமர்சித்து ,உண்மையை எழுதியதால்,அவரை கண்ணைகட்டி கடத்திக்கொண்டு போய் ,சுட்டு தெருவோர சாக்டையில் எறிந்தார்கள் ,அப்ப எனக்கு 2 வயது,என்னையும் ,தம்பியையும் கூடிக்கொண்டு அம்மா நோர்வேயிட்கு அரசியல் அகதியாக வந்துவிட்டா "

                                             என்றாள் ,அதுக்குப் பிறகு அவளைப் பார்க்க அழகா தெரியவில்லை,பாவமாக இருந்தது! பெண் குழந்தைகளுக்கு எப்பவுமே அப்பாவைப் பிடிக்கும் என்பார்கள். தன் அப்பாவின் கொள்கையை ரெண்டு வயதில் அறிந்து கையில் எடுத்த அவளைப்பார்க்க பெருமையாக இருந்தது

                                                         இப்படிதான் சிலர் தங்கள் எதிர்கால படிப்பையும்,அதன்பின் வேலையையும் தேர்ந்தெடுப்பதில் இலட்ச்சியன்கள் இருக்கு ,

                                                   "நீ என்ன வேலை செய்கின்றாய் ?"

                                       என்றாள் , நான்

                                                 " பஞ்சம்புழைக்க சமையல்காரன் ஆக பல வருடம் வேலை செய்கின்றேன் "

                                              என்றேன். அவள்

                                                    "அந்தப் புத்தகம் உனக்கு நான் தாரன் ,வாசித்துவிட்டு திருப்பி தருவியா ?"

                                          என்றாள் , புத்தகம் படிக்க எனக்கு நேரம் இல்லை எண்டு உண்மைய சொல்லமால், இந்தப் புத்தகத்தை வைத்து இவளோட கொஞ்சநாள் கடலை போட ஜோசிதுப்போட்டு

                                             "கட்டாயம் , Leonard Woolf, எனக்கும் ரெம்ப்ப பிடித்த எழுத்தாளர் "

                                                            எண்டு பொய் சொன்னேன் .அவள் தான் வசிக்கும் அப்பர்ட்மெண்டுக்கு என்னை கூடிக்கொண்டுபோகும் போது ஜூலியா ராபர்ட்ஸ் போல வெட்டி வெட்டி அவள் நடப்பதைப் பார்க்க ,இன்னும் நிறைய புத்தகம் வேண்டிப்படிக்கலாம் போல இருந்திச்சு , அவளோட அபார்ட்மெண்டுக்கு அருகில் கொஞ்சம் தயங்கி ஜோசித்து, என்னை உள்ளுக்க அழைக்காமல்

                                               "இங்கேயே நில்லு,கையோட நான் புத்தகத்தை மேல போய் எடுத்துக்கொண்டு வாறன் "

                                             என்றாள். சொன்ன மாதிரியே கையோட எடுத்துக்கொண்டு தந்த புத்தகத்தை ,கையோடயே பத்திரமா கொண்டுவந்து, மேசையில சுழட்டி எறிஞ்சு போட்டு பல வாரங்கள் மறந்துபோய் விட்டேன்!

                                                  மறுபடியும் அவளை ட்ரெயினில் அண்மையில் சந்தித்த போது ஆர்வமாக வந்து

                                      " கதை எப்படி ",,என்று கேட்டாள் நான்

                                       "எந்தக் கதை எண்டு "

                                   திருப்பிக் கேட்டேன் ,அவள் தலைய சொரிஞ்சு

                                       " போச்சுடா ,அதுதான் , காடுக்குள்ள ஒரு கிராமம் !"

                                     எண்டு விழித்தாள் ,

                                         "ஓ ,அதுவா ,அது சூப்பரா போகுதே,"

                                                எண்டு பொய் சொல்லி

                                              " இந்த சமருக்கு கடலில் நீந்தப் போறான், அந்தக் கடலில டொல்பின் எல்லாம் வரும் , வாறியா ? "

                                                      என்றேன் . அவள் கண்கள் விரிய

                                           " வாவ் ,எனக்கு டால்பின் என்றால் உசிர் ,ஆனால் முன்னப் பின்ன தெரியதவர்களுடன் நீந்தப் போகக் கூடாது எண்டு அம்மா சொன்னவா,நீ அந்தப் புத்தகம் படித்து உன்னோட கருத்தை சொன்னா,சிலநேரம் உன்னை என்னோட ப்ரெண்ட் ஆக்கலாம் "

                                       " டொல்பின் பாட்டுப் பாடும் "

                                                    " அப்படியா ,,உண்மையாவா வாவ் சோ சுவிட் ,,எங்க சொல்லுறாய் சொங்க்ஸ்வான் ஏரியிலையா "

                                        " ஹ்ம்ம்,,அங்கேதான் "

                                                    " அங்கெ நான் வந்து இருக்குறேன்,,ப்ரெண்ட்ஸ் உடன் ரெண்டு மூன்று தரம்,,ஆனால் அங்கெ சும்மா மீனையே நான் கண்டதில்லையே "

                                                     " நீ எங்க போய்ப் பார்த்தாய் "

                                       " சுற்றிப் பாத்தேன்,,உண்மையாவா அது பாட்டுப் பாடும் "

                                                    " ஹ்ம்ம்,,உண்மையா பாட்டு இல்லை இசைஞானி இளையராஜா போல மூசிக் வேற கொம்போஸ் செய்யும் "

                                            " அது யாரு இசைஞானி இளையராஜா "

                                                             " அவர் என்னோட சித்தப்பா,,சும்மா சும்மா கேள்வி கேட்காமல்,,நான் சொல்லுறதை நம்பி வாறியா "

                                                 " எனக்கு டால்பின் என்றால் உசிர் ,ஆனால் முன்னப் பின்ன தெரியதவர்களுடன் நீந்தப் போகக் கூடாது எண்டு அம்மா சொன்னவா.."

                                            எண்டு சொல்லி என்னோட இலட்ச்சியத்துக்கு ஆப்பு வச்சிடாள் !

                                                     இனி என்ன செய்யிறது எண்டு போட்டு இப்ப அந்தப் புத்தகத்தை நேரம் கிடைக்கும் போது படிக்கிறன் ! ..அந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி போஸ்டிங் நாளைக்கு எழுதுறன் மக்காள் ஓகே யா?

 கவிதை எழுதும் தம்பி "கிரி ஷந்த் ".அண்மையில் ஒரு குதிரைப்படம் போட்டு ,அதைப் பார்க்க "குல்சாரி " நினைவு வருவதாக எழுதி இருந்தார்.எனக்கு அதைப்பார்க்க ,"குல்சாரி "நாவல் முழுவதுமே நினைவு வந்தது ,யாழ்பாணத்தில படித்த பல நாவல்கள் நினைவு இல்லை,ஏனோ தெரியவில்லை எல்லாம் மறந்தும் "குல்சாரி "யை மறக்கமுடியவில்லை!

                                                       "குல்சாரி " சிங்கிஸ் ஜமைதேவ் என்ற கிர்கிஸ்கி ஸ்தான் எழுத்தாளர் கசாக் மொழியில் " சோவியத் யூணின் ருசியா " காலத்தில் எழுதிய நாவல் ,கொஞ்சம் கொமிநிஸ்ட் நாவல்,ஆனால் "குல்சாரி " என்ற அந்த குதிரையின் கதை நெஞ்சைப்பிழியும் ! தானபாய் என்ற ஏழை விவசாயியின் மாட்டு தொழுவத்தில் பிறந்த "குல்சாரி " என்ற குதிரை,பிறந்தவுடன சிவப்பா செந்நிற குவளை மலர்கள் போல இருந்ததால் அதுக்கு "குல்சாரி " என்று பெயர்வைத்தார் தானபாய் , 

                                                    அப்புறம் "குல்சாரி " வளர வளர ,தானாபாயின் வாழ்க்கை கதையும் அதோட சேர்ந்து வளருது,அப்படிதான் சிங்கிஸ் ஜமைதேவ் அந்த நாவலை எழுதினார்,"குல்சாரி " கசாகிஸ்தான்" ஸ்டிப்பி " வெளிகளில் பாய்ந்து பாய்ந்து நடைபழகும் அழகை ஒரு கவிதை போல எழுதி இருந்தார், அந்த தானபாய் என்ற ஏழை விவசாயி,ஏகப்பட்ட " பிக்கல் பிடுங்களுகுப் " பிறகு காதலித்தது, அகால வேளையில கலியாணம் கட்டியது, கட்டி கொஞ்சநாளில் யுத்தத்துக்கு போனது ,இப்படி யுத்தத்தின் கொடூர முகத்தை ,முகத்தில அறிஞ்சமாதிரி சிங்கிஸ் ஜமைதேவ் சொல்லி இருக்கிறார் ..

                                                                           தானபாயின் ஒரே உயிரான அந்த "குல்சாரி ",அவர்சொல்லும் வாழ்வின் அபத்தங்கள் எல்லாத்தையும் பொறுமையா கேட்டுக்கொண்டு இருக்கும் "குல்சாரி "அசந்துதன்னும் அதுக்கு ஒண்டுமே பதில் சொல்லாது ! இந்த நாவல் "குல்சாரி " இறப்பதோட முடிகிற அந்த கடைசி அத்தியாயம் வாசிக்க முடியாமல் பலர் கண்ணீர் விட்டு அழுதார்களாம் என்று நான் சந்தித்த ஒரு இலக்கிய ஆர்வலர் சொன்னார்,அப்படி நெஞ்சைப்பிழியும் கதை !

                                                                 என்னோட முன்னாள் ஸ்வீடிஷ் மனைவி இரண்டு "இஸ்லாண்டிக் "குதிரை வளர்த்தா, அவளையும் சேர்த்து 3 குதிரைகளை கட்டிஆளவேண்டிய நிலையில நான் திண்டாடினாலும் ,"இஸ்லாண்டிக் "குதிரைல ஒன்று சிவப்பா இருக்க நான் அதை" குல்சாரி " என்று கூப்பிடுவேன் ,அதுவும் ரெம்ப சினேகமா என் அருகில் வந்து முகத்தை கொடுக்கும் தடவசொல்லி!........யாருக்கு தெரியும் போன பிறப்பில அதுதான் குல்சாரியோ எண்டு!