அனாமிக்கா,,இறுதிக்கு முந்திய கவிதைகள்.

...............................................................  061

அனாமிக்கா
அவள்பாட்டுக்கு
ஒரு கல்யாணமேடை
ஒரு சுகமான பொழுதென்று
அரிதாகக் கிடைப்பதில் 
சந்தர்பங்களை வரமாக்கி
இருப்பைத்தேடிக்கொள்கிறாள்

எனக்குத்தான்

நேற்று இன்று நாளை
கண் கெட்டுப்போய்
இடத்தையும் காலத்தையும்
தணியாத ஆசைகளாக்கி
தேவையில்லாத வேகத்தில்
நீட்டிவைக்குது

கற்பனைகளின்
தொடர்ச்சி முடியுதேயில்லை
இங்கே காண்பதெல்லாம்
இன்னொரு உலகம்
நெஞ்சமெல்லாம் நினைவிருந்தும்
எதையும் எதனோடும்
பொருத்தவே முடியவில்லை

ஒரேயொரு
நிகழ்தகவில் அவளுக்கு
தேர்வுகள் முக்கியமில்லை
நிகழ்காலமே எனக்கு
நிமிடங்களைக் கொல்லும்
அநாவசியமான சுமை

உன்
கடப்பு அனுபவங்களே
நடப்பு நிலவரத்தில்
இடைஞ்சல்கள் என்பாள் அனாமிக்கா
இதுக்குமேலே விளக்கம் கேட்டால்
மவுனமாக இருப்பாள்
நான் என்ன
கவுதம போதிசத்துவனா
நிசப்தத்தைப் பிரபஞ்சஅளவில்
மொழிபெயர்க்க ?

..............................................................062

வாழ்தலின் மீது
அழுத்தமாகவே நெரிக்கும்
விலத்திநகர முடியாத
அபத்தங்களைக் குறிவைத்து விவாதிக்கிற
அனாமிக்காவின் 
எப்போதுமான தெரிவுகள்
மென்நீலநிற ஆடைகளே

நிறங்களின்

விருப்பத்தடங்களை

பின்தொடர்ந்து போகும்போது
அழிந்து போய்விடுகிறது
ஆதாரமான செய்திகள் என்பவள்
இன்றுவரையில்
நீலநிறத் தேர்ந்தெடுப்புக்கான
உறவுச்சமன்பாட்டை
நிறுவிப் பதிவுசெய்ததில்லை

அலையிழந்த ஆழக்கடல்
லீலைசெய்த மாயக்கண்ணன்
பாற்கடலின் விஷம்
மேகமில்லாத வானம்
தோகைமயிலின் கழுத்து
துருவப்பெண்னின் கண்கள்
சாமந்திப் பூக்கள்
பிசாசின் நீண்ட நாக்கு
எல்லாமே எப்போதும் நீலநிறம்தானே

பரவசங்கள்
பிணைந்திருக்கின்றதான
இளமைத் திருவிழாக்களில்
அடியும் நுனியும் தேடிக்கொண்டு
அந்த நிறத்தில்
ஏதாவது இருப்புகளை
மேற்கோள்காட்டிவிடலாமென
நினைக்கிறாளா ?
அதுவும் கணிக்கமுடியவில்லை

என்
புரிதல்களின்
போதாமைகள் வெளிப்படையாகி
திமிர் அடங்கமறுத்து
வயதுக்குவந்த பாலினச்சுரப்பிகளுக்கு
வடிகாலாகிய வயதின்
நீலப்படங்கள்
நினைவுக்குள் தத்தளிக்க
காமமும் நீலநிறமா? என்று கேட்டேன்
அனாமிக்கா
அன்று ஒருநாள்தான்
நாணிக்குறுகி வெட்கப்பட்டாள் !

...........................................................063

விரத நாளை 

நினைக்க மறந்து 

ஆட்டுக்கால் குழம்புக்கும் 

வெள்ளை ஆனப் பாயாவுக்கும் 

என்ன வித்தியாசமென்று 
அனாமிக்காவிடம்
வாய்தவறிக் கேட்டேன்
.
அவள் பதில் முடியமுன்
மவுலானா ஹோட்டல்
நினைவில் வந்து
நாக்கு வேற
முன்னேப்பதுமில்லாதவாறு
நனைந்து தொங்கியது
.
ஏதோவொன்று
மீண்டெழுகிறது என்பதை
மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்து
இதுவரையில்
நிறுத்தப்பட்ட காலத்தை
உயிர்ப்பித்தத்துக்கு
அன்புள்ள நன்றி.என்றேன்
.
அனாமிக்கா
கோபமாகவே இருந்த போதும்
எலும்புகளைக்
கையளைந்த விரல்கள்
ஒவ்வொன்றின் துவக்கத்திலும்
முகமறியா வாசனைக்கு
அழைப்பு வந்தபடியே இருந்தது.
.
ஏழைகளின் பசியைப்
படித்துக்கொள்ள
இன்னொருவராகி
இச்சைகளை
அடக்கி வைக்கும்
சோதனைக்களமே விரதங்களென்றாள்
.
நானோ
பரிசீலனை செய்யவேண்டிய
நோன்பின் மகத்துவத்தை
அனாமிக்காவின்
விளக்கத்துப் பிறகுதான்
வேதாந்தியின் புரிதலென்பது
எனக்குப்
போதவே போதாதென்று
முடிவாக்கிக்கொண்டேன் .

.................................................................064

உலகத்தின் 

அழகெல்லாம் 

அவள் நெஞ்சு விழிம்பில் 

தஞ்சமடைந்த மாதிரி 

அனாமிக்கா 
ஸ்பானிஷ் டுனிக்காவை
வேன்றுமென்றே
இறக்கி விட்டுருந்தாள்

உடுப்புகளில்
கலையம்சரசனை இருக்கென்று
தெரிந்து வைத்திருக்கிறேன்
ஆனாலுமதில்
ஒருவித பணிவு, பாவம்
உன்னைப்போலவே
எவராலும் கொடுக்கவே முடியாதென்றேன்

பின் அந்தி மாலை
முதலிரவு போலவே
பாலும் பழமும்
பாதாம் பருப்புகளோடு
முக்காடு போட்டுக்கொண்டு
நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது

பார்த்துத் தேடியலங்கரித்தேன்...
என்னைப் போல்
அதுவுமுன் பார்வை தொடவில்லை
என் மூச்சுப் போல்
உனக்கு ருசிக்கவில்லை.
சொல்லத் துணிவில்லாமல்
அதை உணரும் பிரியம்
உன் உள்ளத்திலுமில்லை என்றாள்

உன் நேசமான பார்வையிலே
வாழ்கிறேன்
கருணை உள்ள விழிகளை
ஓசை இல்லாமல்க்
காதலிக்கிறேன்
நீ வழங்கும் சந்தோஷம்
முடிவில்லா  இன்பம்.
இதுவே எனக்குப் போதுமடி என்றேன் ..

இரவெல்லாம்
இருட்டு உறங்கவில்லை
ஸ்பரிசங்கள் நிறையவில்லை
தலையணையில்
எதையோ இழந்த காலம்
சில்வண்டுகளின் ரீங்காரத்தில்
எதையுமே
நினைக்கவிடவில்லை
என்ற போது
போடி விசரி போய்ப் படுடி என்றேன்.

.......................................................................065

ஒடிக்களைத்து 

மூச்ச்சு வாங்கிய முகத்தில் 

அனாமிக்கா

முத்துக்கள் விழ விழ 

குளித்துப் போயிருந்தாள் 

உல்லாசமாக
உருண்டு பிரள
வில் போல
எம்பிக் குதிக்கும்
பஞ்சு அடைத்த படுக்கை
இடுப்பின் பலத்தை
சோம்போறியாக்குதென்கிறேன்

ஓய்வான
சோம்பல் முறித்து
குஷியாக
முதுகை நிமிர்த்தும்
சாய்மனைக் கதிரை
முழங்காலின் முயற்சிகளை
ரசிக்கவில்லையென்றும் சொன்னேன்

கும்மாளம் போட்டு
நாரியை
நிமிர்த்தும்
அகன்ற குஷன் சோபா
பாதங்களுக்குப்
பவுசு தடவி விட்டு
பந்தா போடுது என்றபோது
அனாமிக்கா அமைதி இழந்தாள்

எல்லாத்தையும் நீயே
கேவலப்படுத்திவிடுகின்றாய்
வாவென்றழைக்கும்
காற்றுவெளியில்
எம்பிக் குதித்து
கடைசி தப்பி ஒடுதலுக்காவது
உன் கால்களைப்
பலப்படுத்தி வை என்றாள் ..

...............................................................066

சருகுகள் சருகுகளுடன்
சாகாவரம் பற்றி விவாதிக்கொண்டிருந்த
முன் கோடை நாளில்
சுவாரசியங்கள்
வற்றிப்போய்க்கொண்டிருக்கு 
இனியென்னவெல்லாம்
வருமென்பதில்
வசந்தகாலம்
கடைசியாகவே இருக்கென்றேன்

அனாமிக்கா
மூக்கைக் காற்றோடு உரசி
நடை வழியில்
குழைந்தைகள்
தவறவிட்டுப் போயிருந்த
லவண்டர் வாசங்களை
உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்தாள்

நேசத்தை
விபரித்துவிட
வேஷங்கள் தேவையில்லை
நிரந்தரமாகவே
விட்டுப் போவதென்பது
நீண்ட காலம்
அர்த்தப்படுத்தும் எதையும்
இட்டு நிரப்பவில்லை என்றால்
இப்பவே சொல்லாமல்
போய்விடு என்றாள்

வார்த்தைகளில்
வெடிமருந்தை
சரியான நேரத்தில்
ஏற்றிவைக்கத் தெரிந்தவள் அனாமிக்கா
அதனால் தான்
விலதிப் போவதிலும்
நெஞ்சாங் கூட்டுக்குள்
நெருக்கத்தை
நெருக்கடியாக உண்டுபண்ண
அவளால் மட்டும் முடிகிறது

...........................................................................067

நீண்டுகொண்டே
நொடிகளை விழுங்கிய
இரவு நேரம்
அனாமிக்காவுக்கு
இருப்புப் பற்றிய பயமின்றி 
மிகத் தெளிவான விடைகள்
முடிச்சு அவிழ்க்கும்

உயிர்
வெள்ளையா கறுப்பா
சொர்கத்துக்கும் நரகத்துக்கும்
இடை நடுவில்
குறுக்கு வழிகள் இருக்கா
என்பதை அறிய
இறந்து பிறக்க நினைக்கிறேன் என்றேன்

உறைபனிப் பிஞ்சுகள்
வீதியில் நிறைந்து வழிய
ஆத்மாவின்
அடுத்தடுத்த பரிமாணம்
என்பதையவள்
உபநிதஷங்களின் உதவியோடு
விளக்கி இருக்கிறாள்

விபரிப்புக்கள்
எல்லை அழிந்து போகும்
எதுவுமே வெறுமையான
இன்னொரு அருவ நிலையில்
மனம் லயித்துவிடும்
மவுனத்தின் பின்னர்

யாரெல்லாம்
நேசிப்பில் உண்மையாக
நின்றார்கள் என்பதறிய
ஒரேயொருமுறை
இறந்து பார்க்க வேண்டுமென்றாள்
அனாமிக்கா

.................................................................................068

நகரத்தின்
கலகலப்பான இரைச்சல்
எல்லாவிதமான வாசனைகளோடும்
கலவரமாகும் இடங்கள்தான்
அனாமிக்காவுக்கு 
பருவகாலங்களைப் புறம்தள்ளி
எப்பவும் விருப்பம்

நானோ

அதீதமாக வரவேற்புக்கள்
நட்பு நாய்வாலை ஆட்டி
வாசல்படியில் இருந்தாலும்
அனுபவத்தில்
அதிகம் ஓட்டவிரும்பாத
அந்தரங்கமான மனிதன்

காற்றில் பறக்கும்
குப்பைகளையே நின்று ரசிப்பாள்
மண்புழுவின் பாதைகளையே
குனிந்து கவனித்துப் பின்தொடர்வாள்
புரியாத மொழிபேசும் மனிதர்களின்
இதயமிறுகிய வாசல்களில்
காதலைத்தேடுவாள்
வேற்றுநிறத் தோற்றங்களில்
வேதனைகள் இருக்காவென்று
விசாரிப்பாள்

அனாமிக்கா
எதையும் சமாளிப்பாள்
அவள் இதயம் மிகப்பெரிது
அவள் எண்ணங்கள்
வெள்ளைநிறத்தைவிடத் தூய்மையானவை
அவளின் முதல் அணுகுமுறை
அன்பின் அடைக்கலம்
கருணைதான் அவள்
கடைசிக் காவல் தெய்வம்

மோசமானவொரு நகரத்தின்
எச்சில்வடியும் காழ்ப்புணர்ச்சிகள்
எனக்கு
நன்றாகவே தெரியும்
அனாமிக்கா அநியாத்துக்கு
இளமைக்கு உரை எழுதும்
அழகுப் பாயிரம்
அதைவிட வெகுளியான அப்பாவி
அதையும்விட
இரைதேட விஷம்கக்கும்
நல்ல பாம்பையும் நம்புவாள்
இதெல்லாம்
உங்களுக்கு அன்றாடமாகவிருக்கலாம்
எனக்கு
அதுதான் பயமாயிருக்கிறது !

................................................................069

வருடங்களின்முன்னெழுதிய

மரணத்தின் தொடக்கம் என்ற
அனாமிக்காவின்
இறுதிக் கவிதையை
நீங்கள் இன்னும் வாசிக்கவில்லை
அதற்காகவாவது
என்னைவிட சந்தோஷப்படுங்கள்

எனக்கும்தான்
குழப்பமாகவே இருக்கு
திடகாத்திரமாக இருக்கும்போது
எப்படித்தான்
இடம்மாறியும் அவளால் அப்படி
நிலையிழந்து தடுமாறாமல்
இறப்பை ஆதங்கமாக்கி
உயிரைக்கொடுத்து
எழுதமுடிந்தது என்று

கவனித்துக்கொள்ளுங்க
அனாமிக்கா
இப்பவும் என்னைவிட
நொடிப்பொழுதிலும்
கனவுகளை நனவுகளாக்கி
தெற்கு நடைப் பயணத்திலும்
உயிரோடிருக்கிறாள்

மிகமிக நேர்த்தியான
வரிசை ஒழுங்கின் முடிவில்
மயான அமைதியான
இடத்தைத்தேர்வுசெய்தவள்
குறுக்கிடும் பறவைகளின்
வசந்தகால சத்தங்களையும்
இலையுர்த்திர்கால மஞ்சள் இலைகளையும்
சில்வண்டுகளையும்
ஏதுமறியாஉறைபனியையும்
வரவேற்றே எழுதியிருக்கிறாள்

என் கல்லறையில்
வாசனைமலர்களைவைத்துவிட்டு
திரும்பிப்பார்க்காமல் போய்விடுவென்ற
கடைசிவரிகளைத்தான்
இன்றுவரை என்னால்
புரிந்துகொள்ளவேமுடியாமல்
இனி இன்னொருமுறை அதை
வாசிப்பதேயில்லை என்ற
முடிவெடுத்தேன்.

......................................................................... 070

பலநேரங்களில்
சோம்பலாகவே
ஜன்னலை அகலத்திறந்தால்
உற்சாகமாக
அஞ்சுநிமிட நடைதூரத்தில்
ஐந்நூறு வருடத்தேவாலயத்தில்
கோபுரமணி அடிக்கும்,

ரெண்டுமணிகள்
ஒன்றுக்குமேலே ஒன்றுஏறி
அருச்சனையாக வரும்போது
தேவனின் திருச்சபையில்
புண்ணியகாலம்,

இதயத்துடிப்புப்போல
அடித்துக்கொண்டு
சாவின் வாசத்தை பூசிக்கொண்டு
மெல்லனவே ஒடுங்கும் போது
மரணத்திருப்பலி,

படுக்கைவிரிப்புக்கள்
முதலிரவில்
அசந்து கசங்குவதுபோல
மஞ்சள்குங்கும மஞ்சத்தில்
இதமும் பதமுமாகக் கலக்க
கல்யாணவைபோகம்,

ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில்
உயிர்வாழ்வதுக்கு துடிப்புப்போல
இயல்பாக அடிக்கும்
நின்று ரசிக்கமுடியாமல்
துண்டைக்காணோம்
துணியைக்காணோமென்று
வேலைக்கு ரெயில்பிடிக்க
ஓடிக்கொண்டிருப்பேன்,

தேவாலய பின் வீதியில்
அனாமிக்கா
ஒரு நாள் வந்து
ஒரு பொழுதில் நின்று
கைகளில் இறுக்கிப்பிடித்து
நெஞ்சோடு நெருக்கி வைத்து
முதுகை உருட்டிப் பிரட்டி
முகத்தை மயக்கி எடுத்து
போதைவஸ்து முத்தம்கொடுத்தாள்
அப்போதும்
அள்ளி எடுத்து அந்த மணி
மனசார வாழ்த்தி
அடித்ததின் அர்த்தம் என்ன?

மழைநாளில் ஒஸ்லோ வீதிமனிதர்கள்

 " மழை நாளில் ஒஸ்லோ வீதி மனிதர்கள் " என்ற தலைப்பில் பல படங்கள் மழையோடு மழையாக மனம் போல் நனைந்து எடுத்தேன். அதில் எடுத்த ஒவ்வொரு நிழல்படத்தையும் ஒவ்வொரு படமாகப் போட நினைத்து உள்ளேன். அவை கவிதைபோல எழுதுவதுக்கான உற்சாகத்தை தருவதால் அதோடு கவிதைபோல ஒன்றையும் தள்ளி விடப்போகிறேன். 

ஒரு மழை நாளில் மொபைல் போனில் படம் எடுப்பதில் உள்ள முதல் நடைமுறைச் சிக்கல் அதன் தொடு திரையில் தண்ணி விழுந்துபட்டவுடன் தொடுதிரையை உருட்ட முடியவில்லை. அங்கால இங்கால அசையவே அடம்பிடிக்குது. " இத விட்டாலும் வேற கதி இல்ல, அப்பால போனாலும் நாதி இல்ல " எண்டது போல அதைத் துடைத்து மறுபடி இயக்கவேண்டி இருந்தது.

அதுக்கு போஸ் கொடுத்தவர்களிடம் பேசி முன்அனுமதி பெற்று அவைகளை எடுத்தேன், உண்மையில் படம் எடுப்பதை விடசுவாரசியமாக அவர்கள் எல்லாருமே என்னோட பத்து நிமிடம் பேசிவிட்டுத்தான் சென்றார்கள். ஜோசித்துப் பார்த்தா இந்தப் படங்களுக்கு " பேச யாருமில்லா ஒஸ்லோ வீதி மனிதர்கள் " என்று பெயரை இந்தப் படத்தொகுப்புக்கு வைச்சு இருக்காலம் போல இருக்கு....

பொதுவா இப்படி " ப்ரோஜெக்ட் " எல்லாம் " ப்ரோபோசனால் ஸ்டில் போட்டோகிராபர்கள் " தான் செய்வார்கள். நான் அந்த வகை இல்லை, என்னிடம் சும்மா பிலிம் காட்டவும் ஒரு காமராவே இல்லை,அதுகளை இயக்கவும் தெரியாது . அது எனக்கு தேவையும் இல்லை. அப்புறம் " எள்ளுதான் எண்ணெய்க்கு அழுவுது, எலி புழுக்கை ஏன் அழுவுது? " என்று நீங்க நினைத்தா, அதில கொஞ்சம் உண்மை இருக்கு..ஆனால் எனக்கு நிறையவே மனநிறைவு கிடைத்தது.

அழகான பல வர்ணக் குடைகள் , அதில் நடமாடும் இளம் பெண்கள், சாட்டோடு சாட்டா இறுக்கிப் பிடிக்கும் காதலர்கள். குடையிருந்தும் விரித்துப் பிடிக்க மறந்த மனிதர்கள், பிளாஸ்டிக் மழைக்கவசங்களில் நடனமாடும் மனிதர்கள், எதுவுமே இல்லாமல் வானமே கூரை பூமியே வீடு என நினைத்துக் குளிக்கும் மனிதர்கள்...ஏகப்பட்ட சாத்தியங்கள்.

அடிச்சு ஊத்தும் மழையை வீட்டு ஜன்னலுக்கால " நோகாமல் நொங்கு தின்னுற " மாதிரி பார்த்து ரசிப்பதுக்கும், மழைக்குள் இறங்கி அதோடு பேசிக் கொண்டு அதைப் படம் பிடிப்பதும் வேறு வேறு வித்தியாசமான அனுபவங்கள். காலநிலைகள் கடந்து செல்லும் காலத்தின் நிலைப்படிகள். அதில் தாண்டி பாதங்களை வெளியே வைக்க சுவாரசியத்தைத் வேற எதுவும் தேவையில்லை.

மழை நாளில் ஒரு நகரம் படு உற்சாகமாகத்தான் இயங்குது. அப்படி அதன் ஆத்மாவை பிரியாமல் ரசிக்க மறந்த நாட்கள் சபிக்கப்பட்டவை. அதை நினைக்க முன்னம் எல்லாம் " என்ன சீவியமடா இது " என்ற ஒரு " பன்ச் டயலக்கை " எப்பவுமே போகிற போக்கில் கடைசியில் வேண்டா வெறுப்பாக போட்டு விட்டுப் போவது, ,உண்மையில் அதை இன்றைக்கு மனம் விரும்பியே பொசிடிவ் ஆகப் போடவேண்டியிருக்கு...

                                    அருமையான  சீவியம்  இது.!

மழை 
மும்மரமாக
வெள்ளிகளை
இழுத்து நீட்டி 
இறக்கி விட்டு 
ஓய்வெடுத்து 
தார் போட்ட 
வீதியெல்லாம் 
தேரோடி நீராடி 
விளையாடிக்கொண்டிருந்த 
நேற்றைய மாலை


தூறல் 
விதைத்துக்கொண்டிருந்த
சாரல் துளிகளோடு 
வெய்யில் 
இடையே குறுக்கிட்டு 
நிமிடத்துக்கு ஒரு 
வெளிச்சம் 
பிரதிபலிக்க 
ஒரே படத்திலையே 
கற்றுக்கொண்ட 
மொத்த வித்தையையும்
தானியங்கித் தன்பாட்டில் 
செருகி விட்டது
கையடக்கி...!
                                              

முற்பகலில்
சாரல் விசிறியபடி
கால்களில்
தப்புத் தண்ணி
தெளித்துக்கொண்டு 
நெருக்கமாக
வரவிரும்பும்
மழைப் பாதைகள்...

அந்தி மாலை
ஈரமாகத்
தெரிந்தாலும்
பச்சை மரங்களைப்
பொறுத்தவரை
அதன்
குளிர்மை
பக்கத்து வீட்டு
இரகசியக் காதலிகள்....

இனிப்
பின்னிரவெல்லாம்
கிளைகளிளிருந்து
சொட்டுச்சொட்டாக விழும்
பருவத் துளிகளை
புல் வெளிகள்
மன்மதலீலை செய்து
சுற்றி வளைத்து
தாராளமாகப்
பயன்படுத்திக்கொள்ளும்! 
.

அக்கறையோடு 
மழை
அதைவிடக் கரிசனையோடு 
நனையாமல் குடைபிடி 
மனிதர்கள். 
யாரோ ஒரு கர்ணன்   
விளம்பர மொடல் 
நனையக் கூடாது என்ற 
உயர்ந்த சிந்தனை
தன்னோட குடையை 
அவளுக்கு கொடுதுப்போட்டு 
நனைந்துகொண்டே 
வீடு போயிருக்கிறான். 
ஆண்களுக்கு இரக்கம் தான்!
 அட நம்புங்கப்பா 
" முல்லைக்கு குடை கொடுத்த பாரி வள்ளல்கள் " 
இந்த  
நகரத்தில் நிறையப் பேர்.

                                   

 

மனம்போல 
நனைய விரும்புவன் 
தாழ்வாரத்தில் 
ஒதுங்கும் போது
விசிறுகிறது

அவன்
விருப்பமாக
வீதியெங்கும்
இறங்கி
நடக்கும்போது
அள்ளிக்கொட்டுது

ஒரு
தனி மனிதனோடு
தன்னுடைய
சந்தோசங்களைப்
பகிர்ந்துகொள்ள
விரும்பியே

அந்தரங்கமாக
ஒதுங்காமல்
அடக்கத்தை
அவிட்டு எறிஞ்சுபோட்டு
ஆட்டம் போடுது
மழை !
                                   

மதித்து
ஒதுங்கியே 
நடைபாதைக்கு
வழி விட்ட
மிதிபடாத
சருகுகளின்
உணர்வுகளில்
மனித
அவமதிப்புக்கள்
இல்லை.!
.

அரைகுறைகள்தான்
ஆடுவார்கள் என்று 
கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள்
புது வெய்யிலோடு
பூபாளம் பாடி
அழகாய்
விடியாத நாளுக்கு
வானமே கூரை
வீதியே வீடு
என்று
நினைப்பவன்
யார்
முகத்தில்
இன்று விழித்தேன்
என்று யோசிப்பதில்லை!                                      
.

அத்தனை
நவீனத்துவம்
நிறைந்த நகரத்தில்
அபத்தமான
பிரதிபலிப்புகளும்
இடறுவது
விநோதமாகத் தோன்ற
சவால்களின்
உச்சகட்டப்
பிரதியாக
மழை கழுவிவிட்ட
தார் வீதிகள்
இப்படியான
மனிதர்களை
அடையாளப்படுத்துவது
எப்பவாவது
ஒரு முறையே
கிடைக்கிறது ! 
.

..என்
வேதனையை
வெளியே இழுத்துவிடு
என்று
வாழ்விடமில்லாதவன்
சட்டப்படி
கேட்கிறான்

போதைவஸ்தில்
விழுந்து அழிந்துபோன
முகத்தைக்
காட்ட விரும்பாத
அவனின்
புதிய காதலி
இயலாமையைத்
திரும்பிக்கொள்கிறாள்

சமூகத் தோல்வியின்
பெரிய
அவலத்தை
சின்ன சட்டத்துக்குள்
அகப்படுத்த
நான்
அவசரப்படுகிறேன்

நிலைமையைப்
புரிந்துகொண்ட
மழை
கொஞ்சம்
தாமதிக்குது !
.

ஈரமான
மழையைப் பற்றிய
அவனின் 
கற்பனை போலவே
கடைசியில்
இதுவும் நடந்தது

அதிகம்
உளறுகிற
அவளாகவே உருவெடுத்தவை
எழுதச் சொல்லி
கையைக் கடிக்க
நிரந்தர வேலை
வருடங்களாய் இல்லை

காதல் பற்றிய
வர்ணனைகளில்
பாதுகாப்பாக இருக்கும்
உறுதிமொழிகளை
உள் நோக்க
பதுங்கிக் கொள்ளும்
அவநம்பிக்கைகள்

அவனே
உருவாக்கிய
முடக்கி அழித்து விடும்
நேசத்திற்கு
பக்குவம் தேவையென்று
உணர்ந்துகொண்ட
மேகங்கள்
இருண்டு திரண்ட
ஒரு நாளில்

எழுதி வைத்த
வரிகளுக்கும் சொல்லாமல்
திறப்பு ஓட்டையில்
செருகி வைத்த
கடைசிக் கவிதையோடு
அவனும்
பெரிய நகரத்துக்குள்
காணாமல் போனான்.
                                            

நடு நகரப் பாதை
தேக்கி வைத்து
ரசித்துக் கொண்டிருந்த 
சின்னக் குளங்களில்
கடந்த அவனின்
பிரிக்கமுடியாத முகத்தைத்
தேடித் தேடி
ரசித்துப் பார்த்தாள்

வேகமாகச் சீறிய
வாகனம்
உடை நனைக்க
சிதறியெறிந்த முத்துக்களை
முகம் சுழிக்காமல்
வரம்போல
வேண்டிக்கொண்டாள்

அப்பப்ப
அவன் கைகளை
இறுக்கிப்பிடித்து
இசை வீணை வாசிக்கும்
நாடிகளில்
சூடேற்றி இரவுக்கு
ஒத்திகை
பார்த்துக்கொண்டாள்

முகத்தில்
துவானம் கிள்ளி முடிய
ஒளி வீசிய
ஒரு துளியை
நாக்கால் நக்கி
கன்னம் சிவந்து
சிரித்துக் கொண்டாள்

மிச்சத் தூரத்தை
அரங்கேறி விரித்த
குடையில்
விழுந்த துளிகளின்
இடைவிடாத
தாளத்தின்
பேச்சைக்கேட்டுக்கொண்டே
நடை போடுகிறாள் !

அவனோ
மழையை
விட்டுத் தொலையச் சொல்லி
திட்டிக்கொண்டு
முட்டித் தட்டும்
குடைகளைச்
சபித்துக்கொண்டு
அவளையும்
இழுத்துக்கொண்டு போகிறான்! 
.
                                         

மழையின்  மாலை நேரம். 
காதலை  நெருக்கமாக்கிவிட்ட குடை. 
நடைபாதையில் 
வெள்ளித் தெறிப்புக்கள்.
மெலிய சாரல் போடும் தூறல் 
புழுதியைக் 
கழுவி எடுக்கும் பாதை. 
நீளவே நடக்கும் 
நீண்ட நிழல்கள். 
ரகசியமான  
சதிக்குத் தயாராகும் மம்மல் இருட்டு. 
வண்ணக் கலரில் 
உயிர்ப்பைத்  தேடி எடுத்தாள் 
மஹாலட்சுமி 
கறுப்பு வெள்ளைக்கு மாற்றிவிட 
மழை 
இன்னும் அதிகமாக காட்சியை
ஈரமாக  
நனைப்பது போலிருக்கு
எனக்கு. 
உங்களுக்கு எப்படியோ தெரியவில்லை.!

அன்னமிக்கா ,பதின்நாலு கவிதைகள் .

......................................................................047

எது கவிதை
என்ற குழப்பத்தோடுதான்
இதயம் தாண்டி வந்து
இதையும்
எழுதிக்கொண்டிருக்க
முழங்கையில்
வியர்த்து வடிந்த முகத்தை
புறங்கையால்
தேய்த்தெடுத்தாள் அனாமிக்கா

ஏரிக்கரையில்
நீலத் தண்ணி
ஒப்பீடுகள் எல்லாம் சேர்த்து
மேகத்தைப் பிரதியெடுத்து முடிய
அதில் நான் எறிந்த கல்
அலைகளை
ஆவேசமாக்கிவிட்ட நேரம்
வானம் துண்டுதுண்டாக உடைந்தது

இலை நுனியை விட்டு
நழுவிவிடும் பனித்துளி போல
அளவீடுகளில்
புதிதாக எதையும் சேர்க்காத
வரன்முறைகளுக்கு உட்பட்ட
வாழ்க்கை
அதன் எல்லைக்கோடாக
உணர்ச்சியையே வைத்திருக்கென்றாள்
அனாமிக்கா

நான்
குறிபார்த்து எறிவதுக்கு
இரண்டாவது குறுணிக்கல்
தேடினேன்
தனிமையையாவது
அமைதியாக இருக்கவிடடாவென்று
சிரித்துக்கொண்டே
மூக்கில் சினந்துகொண்டாள்

இப்படியான
தருணங்களில் தான்
வார்த்தைகள்
மதன சுரங்களின்
நிறங்களில் மயங்கிவிட
என்னையே எனக்குப் பிடிப்பதில்லை.

..............................................................048

நிர்பந்தங்களிலிருந்து
ஆகாயம் போன்ற நிம்மதி
ஒரு கணம்
செய்துகொண்ட ஒப்பதத்தை மறந்து
இன்னொருமுறை 
அனாமிக்காவின்
சுவடுகளைச் சேகரிக்க
ஆரம்பித்துக்கொண்டிருந்தது

தேவைக்கேற்றபடி
சட்டென்று முடிவு எடுக்க முடியாத
சலிப்புக்கள்
எரிச்சலாகித் தலைகோதும்
உலக வாழ்வியல்அவஸ்தையாக
உறைபனியில்
அவள் நடந்த பாதையில்
முன்கோடையின்புழுதி
வசவு போலவே அப்பியிருந்தது.

குறித்த சில நாட்களில்
ஏற்பட்ட பரீட்சயம்
ஒப்பீட்டளவில் ஆவியாகி
மிகக்குறைந்த நேரத்தில்
கிடைத்தற்கரிய
அனுபவம் எல்லாமே
படபடப்புகளாகிக் கொண்டிருந்தன.

காத்திருப்பில்
வண்ணத்துப்பூச்சிகள்
வானவில்லுகுப் போட்டியாக
நிறங்களைப் பூசிக்கொண்டபோதும்
நுழைய இடமில்லாத
இடப்பற்றாக்குறையை
ஏற்படுத்திய காற்று
அங்கலாய்ப்பாகவிருந்தது

பொறுமையோடு
இருத்தலென்பது
என் சக்குப்பிடித்த மூளையின்
நப்பாசை.
அசல்பிரதிகளை விட்டுவிட்டு
நகல்களில் நளினம் தேட
நகரவேமாட்டேன் என்ற
நினைவுகளின் ஞாபகமூட்டலில்.
அனாமிக்கா
அழுந்தப் பிடித்துக்கொண்டு
அதே புன்னைகையில்

..............................................................049

அந்தக்கதை
அதிகம் அறியப்படாத
இயல்பு நிலைகளில்
சிதைக்கப்பட்டிருந்த
முகவரிகளில் ஒதுக்குப்புறமானவொரு
இடைப்பட்ட நகரத்தில்
இந்தா அந்தாவென்று
அறுபடக்காத்திருந்தது

நான்
அதன் முதல் பகுதியை
ஒரு அனிச்சை விதமான
தயக்கத்துடன்
ஈனமனதின் ஈரக்குரலாகத்
ஒற்றி எடுத்து எழுதியதென்பது
அனாமிக்காவுக்காக மட்டுமே

யாரோ ஒருவருக்காகவென்று
வாசிக்க விட்டுச் செல்லப்பட்ட
அந்தக் கதையில்
விடுகதைகளோ
அதீதமான புனைவுகளோ
ஜோசிக்கவைக்க
இடைவெளிகள் கொடுக்கும்
முஸ்திப்புக்களோ இல்லையென்று
அனாமிக்காவே முன்வந்து
ஒத்துக்கொண்டாள்

தொடங்கியபோது
ரெண்டாவது பந்தியில்
எல்லாக் கதாபாத்திரங்களுமே
திசையறியாமல்
திணறிவிட்டன என்றவள்
பலவீனங்களைச் சொன்னதும்
உண்மைதான்

" எரிந்துகொண்டிருக்கும்
அந்தக் கதையின்
செந்நிற ஒளிச் சிதறல்களை
இரவெல்லாம்
நசிந்துபோன ரகசியத் தொனியில்
தத்தளிப்புகளாக்கி
விவரித்துவிடு " என்றாள் அனாமிக்கா
அசட்டையாகவே இருந்தேன்
விடிந்து பார்க்கக்
கதை எரிந்து சம்பலாகியிருந்தது.

..................................................................050

எல்லாவிதமாயும்
காய்ந்துபோன சருகுகளை
வாரியணைத்துக்கொண்டு
தூர வீசியடித்த
குறுணி மணல்களையும்
கூ ட்டிக்கொண்டு
மழையின் வடிசல் தண்ணி
தெருவெங்கும் அதன்
வந்து போன அடையாளத்தைப்
பதிவுசெய்திருந்தது

முதல் திருப்பத்தில்
அன்னாமிக்கா
எதிரும் புதிருமாக
நனைந்து போன
சுருள்முடியை ஒருக்களித்து
பின்னுக்கு விழுத்திய போது
மூச்சு முட்ட மூன்றுமுறை
தும்மினாள்

பிரியத்துடன் அலைந்து
எப்போதும் போல
அளவில்லா ஆனந்தத்தையும்
அடர்த்தியான அமைதியையும்
மேகத்திலிருந்து
இறக்கிக் காட்டிவிட்டு
எடுத்துக்கொண்டுபோனது போலவே
குளிர் காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது

வக்கிர குரூரங்களும் ,
அதீத சுயநலன்ங்களும்,
ஆழ்மன வக்கிரங்க்களும்,
பலவீனங்களும் தின்ற
மீளமுடியா துயரமாக
எனக்கு ஒரு மழைநாளின்
முன்னிருட்டு
அவலமாக இருக்கிறது

எனக்கும்
அனாமிக்கா போலவே
பொதுவாகப் பெய்யும்
மழையில் நனைய பிடிக்கும்.
தனிப்பட
மனப்பிறழ்வில்
இருக்கும் பொழுது
எப்படி எல்லோருக்குமான மழையில்
ரசித்து நனையமுடியும்?

............................................................051

பழையவீடு
ஒரு மூலையில் கிடந்த
கத்தரிப்பூ விழிகளில்
அனாமிக்கா
மிகப்பழைய அல்பமொன்றை
ஊதித்தள்ளி தூசுதட்டி
சுட்டு விரலை நிமிண்டித்
தடவிக்கொண்டே
அற்புதங்களாய் விரிந்துகொண்டிருந்தாள்

அதிலிருந்த
எல்லாப் படங்களிலும்
காலத்தின் மழுங்கடிப்புகள்
மங்கியே போய்க்கொண்டிருக்க
அன்னாமிக்கா
பருத்திப்பாவாடை சட்டையில்
தாவணிப்பருவத்தின்
விளிம்பில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்

ஒரு பொழுது
அம்மாவின் மடியில்
இன்னொருபொழுது
அப்பாவின் தோள்களில்
ஒரு கிறிஸ்மஸ் கொண்டாட்டத்தில்
தாத்தா பாட்டியின்
புறங்கையை இறுக்கிப்பிடித்து
ஒரு கறுத்தப் பூனையின்
கழுதை வளைத்துக்
கன்னத்தைத் தேய்த்துக்கொண்டு

வயது வந்துகொண்டும்
போய்க்கொண்டுமிருக்கும்
இடைவெளிகளில்
வெற்று நினைவாக முடக்கப்பட்டால்
உனக்கே உனக்கானதென்று
நினைவூட்டுவது
எதெல்லாம் என்று கேட்டேன்

எல்லோரும்
ஏதோவொரு பிரிதலில்
புரியமுடியாத பதில்களைச்
சொல்லிவிடுவதுக்கு முன்னே
தொலைந்துவிட்டார்கள்
நேற்று வரையிலும்
அதுபாட்டில்கடந்த
அன்றாட நான் இன்று நானாக மாறிவிட்டேன்
என்றாள்

அதுக்குப்பிறகும்
அந்த அல்பத்தை வைத்தவளை
விசாரித்து
நோகடிக்கலாமாவென்று ஜோசிக்க
அனாமிக்கா
அதிலிருந்து ஒரேயொரு படத்தை
உருவியெடுத்து
நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டாள்.

...................................................................052

காலடி ஓசைகளில்
சிரிப்பொலிச் சிதறலுடன்
மிதந்துக்கொண்டிருந்த
கடைசிநொடி
சட்டென்று அறுபட்டு
விழித்தெழுந்துகொள்ள
சலிப்பான
மரணவேதனையில்
ஒரு பகலின் நீட்சி தொடங்குகிறது

பேசிமுடியாத
மிச்ச வார்த்தைகள்
அயர்விலும் ஆற்றாமையிலும்
நெடுநேரம் காத்திருந்த
அந்தக் கனவை
மஞ்சள் வெளிச்சம்
வடிகட்டி எடுத்து
சொல்லாமலே வெளியேற்றியது

நிசப்த சஞ்சரிப்புக்கள்
சங்கடப்படுத்தும்
படுக்கையறையின்
ஒரு முக்கோண மூலையில்
இரவெல்லாம் வந்து உரிமையெடுத்து
சிதிலமாக்கிப்போனதுக்காக
கொஞ்சம்
இருட்டுப் பதுங்கிகொண்டிருந்தது

அவசரமாய் உதறிப்போன
அச்சமூட்டும்
நவரச வாசனைகளுடன்
கனவில் வந்தவள்
அனாமிக்காவாக என்று
அதிகாலை நினைவுகளைத்
தோண்டியெடுத்து
தீவிரமாய்விசாரித்தேன்

இப்பிடித்தான் பலமுறையும்
இமைச்சிறகுகள் செரிகிக்கொண்ட
கணநேரங்களில் தான்
அனாமிக்கா
நடந்து கொண்டு வருவாள்
எதற்காக வருகிறாள்
என்பதைக் கனவுகள் சொன்னதில்லை
போனாப்போகுதெண்டு
காலடி ஓசைகளையாவது
சேர்த்து வைக்கு முன்னேயே
அரக்கப்பரக்க
விடிந்துவிடுகிறதே.

...................................................................053

வைகறையில்
விழித்துக்கொண்ட அனாமிக்கா
தலைக்கு முழுகி
திருவிளக்குப் பற்றவைத்து
கூந்தல் துவட்டிய துவாயால்
என்முகத்தை ஒற்றி எடுத்து
இன்றைக்கு
வரலக்ஸ்மி விரதம்
தொடங்குதென்றாள்

நானோ
படுவிரிப்புகளைச்
முறுக்கி உருடுடிச் சுருட்டி
சொகுசுகள் நடுவில்
உரிமைஎடுத்து
அலாதியான உலகம்
என்ன மண்ணாங்கட்டிக்கு
அவசரப்பட்டு விடியுதென்று திட்டி
அயர்த்துகொண்டிருந்தேன்

அனாமிக்கா
இன்னும் அலங்கரித்தாள்
கழுத்தோடு ரெண்டு பக்கம்
குஞ்சர மல்லிகை
நெற்றியில் கோபுரசந்தனம்
பிறைபோல அம்மன் குங்குமம்
நடு வகிட்டில்
அய்யாங்கார் பொட்டு

அப்புறம்தான்
நானே கண்ணைக் கசக்கி
முழிச்சுப் பார்த்த நேரம்
நாவல் நிறத்தை மினுக்கிய
செம்பகப்பூ
கண்டாங்கி சேலை
புள்ளிக் கோல
மஜெந்தாநிற ரவிக்கை

இன்றைய
திருப்பள்ளி எழுச்சி
ஆனந்த விவரணமாகியதை
விவரித்துக்கொண்டிருக்க
ஆச்சரியங்களுக்கு
அவசியமில்லை என்பதால்
ஒரேவரியில் சொல்லுறேன்
அனாமிக்கா
என்
அம்மாபோலவேயிருந்தாள்.

..........................................................054

ஜன்னலில்
தட்டி எழுப்பும் துளிகள்
அதன் தாலாட்டில்
மீண்டுமொரு முறை
எந்தப் பொறுப்புகளும் முளைவிடாத 
இளமை வளரும் வயதில்
ஒரு மழை நாள்

ஆனால்
இப்போதெல்லாம்
அதே நெகிழ்ச்சியுடன் ரசிக்கமுடியவில்லை
எத்தனை துன்பம்
எத்தனை அவமதிப்பு
மனதுக்க்குள் இரகசியமாக
நுழைய முயன்று தோற்றது
பின் ஜெயித்தது
ஒருபோதுமில்லா நடுக்கத்துடன்
அனாமிக்கா
பிரிவின் வரி சொன்ன இரவு
அன்றும் இப்பிடித்தான்
மழையும் சேர்ந்தே அழுதது

நுட்பமான
குளிர்ச்சி உணர்ச்சியின்
அலைக்கழிப்புகளுக்குள்
நம்மையறியாமல்
ஆட்படுத்தக் கூடிய
மழை பெய்யும்வரை
நேசங்களை மறப்பதற்கில்லையென்று
ஆத்மாவை சமாதானமாக்கிவிட்டாள்
அனாமிக்கா

அதுவும் இயல்பான
போலிருந்தாலும்
வாழ்தலின் சந்தோஷங்கள் மீதான
எல்லா நம்பிக்கையும்
ஒளித்து வைத்துக்கொள்ளும்
வரைவுகள்
விதிமுறை மீறிவிட்டதே என்றேன்
இதுதான் விதி என்றாள்
அனாமிக்கா.

...............................................................055

அனாமிக்கவுக்கும்
இது வலி
காதலர்கள் போலவே
விழாக்காலமென்று நினைத்த
விரல் பிடிப்புகளுடன்
வீதி உலாப்போன
மிகப்பெறுமதியான
எதிர் காலமே
நிரவமுடியாத ஒரு சந்தேகத்தில்
தவறவிடப்பட்டிருக்கலாம்

இன்னொருமுறை
நமக்கென அமைத்த சவுகரியமான
தட்டிக்கழிப்பில்
சொல்ல முடியாத
அழுகை விக்கி விக்கி வரும்
அதை ஜதார்த்தம் எண்டு
சமாளிப்பேன்
அனாமிக்கா அவள்வேலைக்காக
ஓடிக்கொண்டிருப்பாள்

பயந்துபோய்
முடிவெடுத்து முன்னிறுத்தி
சந்தோஷவானில்
இறக்கை விரித்துப்
பறக்கும்சந்தர்ப்பங்கள்
சாரைப்ப்பாம்புகள் சருகுவது
போலவே இருந்தது

இன்னொரு யுத்த முனை என்று
நினைத்தால்இன்றும்
நண்பர்கள் ஆகவே முடியாதென்றபோது
அனாமிக்கா
கன்னத்தைத் தந்தாள்
பிறகு
நெஞ்சின் மேல் விளிம்பைத்
தந்துவிடுவேன் என்று தந்தாள்
நான்
என்னக்கு எப்பவுமே பிடித்த
அவள் உள்ளங்கையை இறுக்கிப்பிடித்தேன்

...................................................056

கிலேசங்களில்
எதுவுமேயில்லை
உடன்பிறப்புக்கள்
பரந்து இருக்கிறார்கள்
தேசங்களின் பூகோள எல்லைகள்
தந்திரமா விரிந்தது
அனாமிக்கா
ஒருத்திதான் என்னருகில் இருக்கிறாள்

ஒரு நேரம் சாப்பிட்டு
முழுநேரம் பசியிருந்து
இளமையின் எல்லாவிதமான
பூரிப்புகளையும்
உருவி எடுத்து
எழுதி முடித்துக் களைத்துப்போய்
போயே போய்விட்டது
நேற்றுவரையான ஆசுவாசங்கள்

இரவிரவாக
இருட்டைக் களவாடியவர்கள்
வெளிச்சத்தில்
விலாவரியாக உலாவிக்கொண்டிருக்க
உறவுப்பாசம்
கறல் பிடித்து திறக்க முடியாத
பூட்டுக்குப்
போட்டு நெம்பி எடுக்கும்
பொருந்தாத சாவி என்றாள்
அனாமிக்கா

நல்லாகவே கவனித்தேன்
அனாமிக்கா
அமைதியாக இருந்தாள்
இருத்தலை இலகுவாக்கிய
அவள் மட்டும் இல்லையென்றால்
இந்தக் கவிதையின்
கடைசி வரிளோடு
நானே தற்கொலை செய்திருப்பேன்

அதைச் செய்யவில்லை
அதனால்த் தான்
முழங்காலிட்டு அவளை விட
இன்னுமின்னும்
அமைதியாக இருக்கிறேன்
இப்போதைக்கு
நான்செய்ய முடிந்தது எல்லாமே
அதுதான்.

.....................................................057

காட்டுப்பாதை
முக்கோண வடிவில்
ரெண்டாகப் பிளந்த
தொடக்கத்தில்
அடர்த்தியாக வளர்ந்திருந்த
மரங்களோடு
நல்ல சிநேகமிருந்தது

ரெண்டுவழியும்
புதர்கள் மண்டிக்கிடந்த
பூக்களின்பெயர்களையும்
அனாமிக்கா
ஒவ்வொன்றாய் பிரியமெடுத்து
சொல்லி இருக்கிறாள்

தொடக்க வாசல் படிகளில்
வாசம்போலவே
விட்டகுறை தொட்டகுறையாக
நடந்து நடந்து கடக்கவே
அடியெடுத்துக் கொடுக்கும்
கழிவிரக்க நினைவுகளுக்கும்
பஞ்சமில்லை

ஒற்றையடிகள்
சேருமிடம் நிர்ணயித்துப்
பலமான தீர்மானங்களோடு
அனாமிக்கா
திர்கதரிசியாகி வென்றுவிடுவாள்
பலவீனமான எனக்கு
இப்போதுள்ள பிரச்சினை
எந்த வழித்தடத்தில்
வாஞ்சையோடு இறங்குவதென்பது

நீளமான விசும்பு
புல்நுனிகளில் உலகத்தையே
புள்ளிகளாக
ஆட்டி வைத்தாலும்
முடிவு எங்கு போகுமென்று
அனாமிக்கா வந்து சொல்லாதவரை
என் விடிவுகளில்
வெள்ளிகள் தெரிய வாய்ப்பேயில்லை.

அனாமிக்காவுக்கு
விருப்போடு வேண்டிக்கொடுத்த
ராகமாலிகா சேலையை
அவள்
ஒருநாளும் கட்டியதில்லை
அதன் சருகு மடிப்புக்கள்
கலையாமல்
முகர்ந்து பார்த்து
அப்பிடியே வைத்துவிடுவாள்

...............................................058

அந்த சேலைக்கு
அளவெடுத்து பிளவுஸ் வேற
தைத்துக்கொடுத்தேன்
அவளோ
அதையும் சேலையின்
நடுவில் பிடிவாதமாக செருகி
வெள்ளிக்கிழமைகளில்
மட்டுமே அதை
பூ வாசம் போல எடுத்தணைப்பாள்

அதயவள்
கட்டுவதுக்கான சாத்தியங்கள்
ஊர் கோலம் போகும்
மோகன ராக மேகங்கள்
புதுமஞ்சள் பூசி
கல்யாணம் பேசி
தலைவாழை இலை போடும்
ஒரேயொருநாள்
அதிசயமாக நடக்கலாம்

இல்லை என்றால்
என் வாழ்வோடு பேசி
வலிகளை இன்னுமின்னும்
அதிகரித்து
கட்டாமலே போகலாம்
அதன் விகசிப்புக்கள்
எனக்குப்பிடித்த எல்லாமே
நிறைவேறாமல் போகும்போதுதான்
நானும்
உயிரோடிருப்பதுபோலவே உணரவைக்குது

.............................................................................059

வெளிச்சம்தான்
வெள்ளாந்தியாக இருக்குமென்று
நினைக்க
இருட்டும் கூட
இரைச்சலான இசையோடு
வெளிவந்துகொண்டிருந்தது

கைகளைத்
தட்டிகேளிக்கையில் ஆரவாரிக்கும்
கூட்டதிலிருந்து
வெகுதுாரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து
விலத்தி வைத்தது போல
அனாமிக்கா
தனிமையோடு பேசிக்கொண்டிருந்தாள்

" உனது அலட்சியங்கள்
ஏதேனும்
ஒரேயொருநாள்
வலிந்து வந்து
இதயத்தை திறக்கிற நொடியில்
காதல்
எதுவென நீ நினைக்கிறியோ
அதுவே நான் " என்று
உருகிக்கரைந்துகொண்டிருந்தான்
மேடைப் பாடகன்

எதைப்பற்றியும்
பிரகரணப்படுத்த முயற்சிக்காமல்
காற்றில்
நுழைந்து வெளியேறும்
சொற்களோடு
தோழமையான சுரங்கள்
ஆத்ம பரிசோதனை செய்வதை
நானும் ரசித்துகொண்டிருந்தேன்

அலங்கோலமாய் இருக்கிறது
தனிமையைப் பற்றி
காதுகிழியப் பாடுவது
என்று அனாமிக்கா
சொன்னபோது
அதுவரையில்
அமைதியை அநாவசியமாய்
புரட்டி போட்டுக்கொண்டிருந்த
அந்த நிகழ்ச்சி
முடிந்தே போனது

.........................................................................060

நடுவகிடு எடுத்து வெய்யில் 

உச்சியில் பிளக்க 

என்னோடுதான் 

நுரை தள்ளும் கடற்கரையில் 

நடந்துகொண்டிருந்தாள் அனாமிக்கா 
அவள் நிழல்
என் நிழலோடு
வாரிச் சுருட்டி
கிளிஞ்சல்கள் எல்லாத்தையும்
கூட்டிக்கொண்டு வந்தது

ஒரேயொரு
வழி தவறி வந்த அலை
சிலிர்த்துக்கொண்டு
அவளின்
பிரத்தியேக வியர்வை
வாசங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டது

நேசமான சில அலைகள்
தலையைக் கரையில்
முட்டி முட்டி மோத
கடல்ப்புறாக்கள்
இரைச்சலாகச் சத்தமிடத்தையாவது
நானவள் நின்று ரசிப்பாளென
நினைக்க
கண்டும் காணாதது போலவே
அதையும் கடந்தாள்

அதிராத குதிக்கால்
வெண்மணி மணலில்
வேகம் குறையாமல்
தாளம் போட
அவளின் நீண்ட நிழல்
என் மீது பக்கவாட்டில் சேர்ந்த நேரம்
அனாமிக்கா திரும்பினாள்

இப்பிடித்தான் எப்பவும்
அவள் எறியும்
நிழல்களை மட்டுமே
சேகரித்து வைப்பதே
எனக்கும் வெய்யிலுக்கும்
வேலையாகவே போய்விட
சேரவே முடியாதவர்களைச்
சந்திக்கவே விரும்பாத அலைகள்
பின்வாங்கிவிட்டது .

.